III SA/Wr 295/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędzia WSA Anetta Chołuj, Protokolant: specjalista Renata Pawlak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 21 listopada 2019 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości. Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n. Skarżoną decyzją - po rozpatrzeniu odwołania R.M. (dalej: strona, skarżący) - Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD) uchylił w całości decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: DWITD) z [...] stycznia 2019 r., mocą której na skarżącego nałożono karę pieniężną i nałożył tę karę w wysokości 15.000 zł. Jako podstawę prawną decyzji wskazał: 1) art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej: K.p.a.); 2) art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1481); 3) art. 92a, art. 92b i art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2200 ze zm. - dalej: u.t.d.), 4) lp. 5.1., lp. 5.2., lp. 5.3., lp. 5.4., lp. 5.5., lp. 5.6., lp. 6.3.4., lp. 6.3.9. załącznika nr 3 do u.t.d.; 5) art. 4, art. 6, art. 7 i art. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1 - dalej: rozporządzenie nr 561/2006); 6) art. 26, art. 27 i art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.2.2014, s. 1 - dalej: rozporządzenie nr 165/2014). Z akt sprawy wynika, że decyzją DWITD nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 15.000 zł. Podstawę ukarania stanowiło: 1) przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu: - o czas powyżej 15 minut do jednej godziny; - za każdą następną rozpoczętą godzinę; 2) przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: - o czas powyżej 15 minut do 30 minut; - za każde następne rozpoczęte 30 minut; 3) skrócenie dziennego czasu odpoczynku: - o czas powyżej 15 minut do jednej godziny; - za każdą następną rozpoczętą godzinę; 4) skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku: - o czas do jednej godziny; - za każdą następną rozpoczętą godzinę; 5) przekroczenie tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu: - o czas powyżej 30 minut do dwóch godzin; - za każdą następną rozpoczętą godzinę; 6) przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni: - o czas powyżej jednej godziny do czterech godzin; - za każdą następną rozpoczętą godzinę; 7) używanie tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców; 8) udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy - za każdy dzień. Ustaleń w powyższym zakresie dokonano podczas kontroli przeprowadzonej w przedsiębiorstwie skarżącego. Przedmiotem kontroli była zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przestrzegania warunków i obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 u.t.d. Kontrolą objęto okres od 24 kwietnia 2017 r. do 24 kwietnia 2018 r. Zgodnie z protokołem kontroli, w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli, skarżący zatrudniał średnio do 10 kierowców. W odwołaniu, skarżący zarzucił naruszenie art. 10 w zw. z art. 73 K.p.a., przez poinformowanie - pismem z 2 listopada 2018 r. - w sposób lakoniczny jego pełnomocnika o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, bez wyznaczania daty i godziny przeglądania akt oraz organicznie mu, jako stronie postępowania, prawa do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym prawa do czynnego kształtowania stanu faktycznego. Odnośnie naruszenia lp. 6.3.9. załącznika nr 3 do u.td. uzasadniał, że organ nie przeprowadził dowodów z przesłuchania w charakterze świadków kierowców, którzy mieli się dopuścić popełnienia stwierdzonych uchybień. Stwierdził, że - w konsekwencji powyższego - organ I instancji naruszył art. 7, art. 28, art. 75 § 1, art. 77, art. 78 i art. 107 § 3 K.p.a. Podniósł także okoliczność nie wzięcia pod uwagę przez organ przepisów egzoneracyjnych z art. 92c u.t.d. Wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia, ew. uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym, GITD uchylił w całości decyzję DWITD i nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15.000 zł. Podzielił stanowisko DWITD odnośnie stwierdzonych - w/w - naruszeń (zaprezentował obszerne uzasadnienie faktyczne i prawne każdego z naruszeń; str. 7-35 decyzji). Jedynie w kwestii naruszenia polegającego na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny i za każdą następną rozpoczętą godzinę (lp. 5.4. załącznika nr 3 do u.t.d.) - w oparciu o protokół kontroli w przedsiębiorstwie skarżącego i danych cyfrowych z karty kierowcy M. M. - stwierdził, że w tygodniowym okresie rozliczeniowym, zawierającym się od godz. 00:00 dnia 30 października 2017 r. do godz. 23:59 dnia 5 listopada 2017 r., kierowca ten nie skrócił - wbrew ustaleniom DWITD - odpoczynku tygodniowego. W konsekwencji, uchylił karę pieniężną w wysokości 1.450 zł za naruszenie sankcjonowane w lp. 5.4. załącznika nr 3 do u.t.d. i odstąpił od jej nałożenia. Nałożył na skarżącego łączną karę pieniężną w wysokości 40.400 zł za stwierdzone podczas kontroli naruszenia. Uchylił przy tym decyzję DWITD w całości. Dostrzegł, że zgodnie z art. 92a ust. 3 u.t.d., suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć kwoty 15.000 zł dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Ostatecznie zatem nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15.000 zł. GITD nie podzielił zarzutu odwołania w zakresie naruszenie art. 10 w zw. z art. 73 K.p.a. Także zarzutów naruszenia art. 7, art. 28, art. 75 § 1, art. 77, art. 78 i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z lp. 6.3.9. załącznika nr 3 do u.t.d. Stwierdził, że organ I instancji wziął pod uwagę możliwość zastosowania w sprawie przepisów egzoneracyjnych, tj. art. 92b oraz art. 92c u.t.d. Podzielił stanowisko tego organu, że w sytuacji skarżącego brak jest przesłanek do ich zastosowania. W skardze, skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji i (ewentualne) przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na rażące naruszenie przepisów prawa materialnego oraz proceduralnego, w szczególności: - art. 6, art. 7, art 10, art. 11, art. 73, art. 75, art. 77 ust. 1 i art. 81 K.p.a., polegające na: niewyjaśnieniu sprawy co do istoty; zaniechaniu rozpatrzenia sprawy, co spowodowało wadliwe zastosowanie przepisów prawa materialnego i błędne rozstrzygnięcie; istotnym naruszeniu prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym i uniemożliwieniu jej wypowiedzenia się co do całości zebranego w sprawie materiału przed zakończeniem postępowania wyjaśniającego; - art. 107 § 1 w zw. z art. 104 K.p.a., polegające na nie odniesieniu się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich faktów i dowodów zgromadzonych w trakcie postępowania prowadzonego przez organ I i II instancji. Skarżący uzasadnił swoje stanowisko w sprawie. Argumentował zasadniczo jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Akcent położył na niezapewnienie mu prawa do czynnego udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Wskazał, że postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone przez organ I instancji w sposób sprzeczny z podstawową zasadą wynikającą z art. 7 i art. 77 K.p.a., tj. zasadą prawdy obiektywnej (także zasadą określoną w art. 80 K.p.a.). Stwierdził, że w uzasadnieniu decyzji tego organu - wbrew twierdzeniu organu II instancji - nie sposób doszukać się analizy całokształtu materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę, GITD wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się nieuzasadniona. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu wyrażonego w tej decyzji. Decyzja ta znajduje bowiem podstawy w prawie materialnym, jej wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym. W myśl art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (ust. 6). Sąd uznał, że w sprawie prawidłowo - w granicach określonych w art. 92a ust. 3 pkt 1 u.t.d. - wymierzono skarżącemu karę pieniężną w łącznej wysokości 15.000 zł, za dopuszczenie się przez niego - jako wykonującego przewozy drogowe - naruszeń sankcjonowanych w lp. 5.1., lp. 5.2., lp. 5.3., lp. 5.4., lp. 5.5., lp. 5.6., lp. 6.3.4., lp. 6.3.9. załącznika nr 3 do u.t.d. Zdaniem Sądu, w sprawie niewątpliwie wykazano przypadki naruszenia polegającego na udostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy (Ip. 6.3.9. załącznika nr 3 do u.t.d.), co szczegółowo zaprezentowano na str. 7-11 zaskarżonej decyzji. Powyższe stanowiło wynik analizy okazanych do kontroli danych cyfrowych, która potwierdziła, że podczas kontroli skarżący okazał niepełne dane cyfrowe, zarówno ze swojej karty kierowcy, jak i karty kierowcy Z. O., D. B., P. W., S. S., K. C., M. M., M. H. i W. T.. Z uwagi na powyższe, zasadne było nałożenie na skarżącego łącznej kary pieniężnej w wysokości 8.700 zł, z tytułu stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego w lp. 6.3.9. załącznika nr 3 do u.t.d. (w zw. z art. 34 ust. 1-5 rozporządzenia 165/2014 i art. 9 ust. 2 - 3 rozporządzenia 561/2006). Według Sądu, w sprawie udowodniono naruszenia polegające na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę (lp. 5.3. załącznika nr 3 do u.t.d.; str. 11-19 skarżonej decyzji). Powyższe stanowi wynik weryfikacji danych cyfrowych kart kierowcy W. T., S. S., S. M. M. M., V. K., Z. O., D. B., K. C., J. G., P. W., M. H. i R. M. W związku z tym, prawidłowe było nałożenie na skarżącego łącznej kary pieniężnej w wysokości 5.400 zł, za stwierdzone naruszenia z lp. 5.3. załącznika nr 3 do u.t.d. (w zw. z art. 8 ust. 1-5 i 8 rozporządzenia 561/2006). Sąd stwierdził, że w sprawie dowiedziono naruszeń polegających na przekroczeniu tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 30 minut do dwóch godzin; za każdą następną rozpoczętą godzinę (lp. 5.5. załącznika nr 3 do u.t.d.; str. 18-20 skarżonej decyzji). Potwierdziła to weryfikacja danych cyfrowych kart kierowcy M. M., K. C. i Z. O.. Tym samym, zasadne jest nałożenie na skarżącego łącznej kary pieniężnej w wysokości 750 zł, za stwierdzone naruszenia z lp. 5.5. załącznika nr 3 do u.t.d. (w zw. z art. 4 lit. 1 i art. 6 ust. 2 rozporządzenia 561/2006). W opinii Sądu, w sprawie wykazano naruszenia polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut (lp. 5.2. załącznika nr 3 do u.t.d.; str. 20-23 skarżonej decyzji). Dowiodła tego kontrola danych cyfrowych kart kierowcy S. S., S. M., M. M., A. S. i Z. O.. Prawidłowe było zatem nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 4.400 zł, za stwierdzone naruszenia z lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. (w zw. z art. 4 lit. k, art. 6 ust. 1-2 i art. 7 rozporządzenia 561/2006). Sąd doszedł do wniosku, że w sprawie potwierdzono naruszenia w zakresie skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny i za każdą następną rozpoczętą godzinę (lp. 5.4. załącznika nr 3 do u.t.d.; str. 23-25 zaskarżonej decyzji). Potwierdziła to analiza danych cyfrowych z karty kierowcy S. S. i M. M.. Trafnie dostrzegł przy tym (i odstąpił w tym zakresie od wymierzenia kary) organ odwoławczy, że kierowca M. M. nie skrócił odpoczynku tygodniowego w okresie rozliczeniowym od godziny 00.00 dnia 30 października 2017 r. do godziny 23.59 dnia 5 listopada 2017 r. W związku z powyższym, słusznie nałożył na skarżącego łączną karę pieniężną w wysokości 4.400 zł za stwierdzone naruszenia z lp. 5.4 załącznika nr 3 do u.t.d. (w zw. z art. 4 lit. h i art. 8 rozporządzenia 561/2006). W ocenie Sądu, w sprawie wykazano naruszenia polegające na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny i za każdą następną godzinę (lp. 5.1 załącznika nr 3 do u.t.d.; str. 25-30 zaskarżonej decyzji). Dowodzi tego kontrola danych cyfrowych kart kierowcy W. T., M. M., Z. O., D. B., J. G., M. H. i R. M. Słusznie zatem nałożono na skarżącego karę pieniężną wysokości 2.300 zł, za stwierdzone w protokole kontroli naruszenia z lp. 5.1 załącznika nr 3 do u.t.d. (w zw. z art. 6 ust. 1 rozporządzenia 561/2006). W sprawie niewątpliwie ustalono, że - prowadząc działalność transportową - skarżący dopuścił się naruszeń polegających na przekroczeniu całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej jednej godziny do czterech godzin oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę (lp. 5.6. załącznika nr 3 do u.t.d.; str. 30-32 zaskarżonej decyzji). Dowiodła tego analiza danych cyfrowych z karty kierowcy M. M., K. C. i Z. O. Z uwagi na powyższe, prawidłowe było nałożenie na skarżącego łącznej kary pieniężnej w wysokości 1.550 zł, za stwierdzone naruszenie z lp. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d. (w zw. z art. 6 ust. 3 rozporządzenia 561/2006). Sąd ocenił, iż w sprawie wykazano naruszenia polegające na używaniu tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców (lp. 6.3.4. załącznika nr 3 do u.t.d.; str. 32-35 zaskarżonej decyzji). Potwierdziła to weryfikacja danych cyfrowych z karty kierowcy D. B. i P. P. oraz Z. O. i R. M. W związku z tym, zasadne jest nałożenie na skarżącego łącznej kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł, z tytułu naruszeń sankcjonowanych w lp. 6.3.4 załącznika nr 3 do u.t.d. (w zw. z art. 34 ust. 1-3, art. 26 ust. 5 i art. 27 rozporządzenia 165/2014). Podsumowując, Sąd uznał, że organ odwoławczy słusznie uchylił decyzję organu I instancji. Prawidłowo także nałożył na skarżącego łączną karę pieniężną w wysokości 40.400 zł za wskazane wyżej naruszenia przepisów u.t.d. Właściwie również ograniczył wymiar końcowy łącznej kary pieniężnej do 15.000 zł, zgodnie z art. 92a ust. 3 pkt 1 u.t.d., dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Jako chybiony Sąd ocenił zarzut skargi dotyczący naruszenie art. 10 § 1 w zw. z art. 73 § 1, art. 78 § 1 i art. 79 K.p.a. Akta sprawy potwierdzają, że - pismem z 26 października 2018 r. - pełnomocnik skarżącego (radca prawny) wniósł o umożliwienie mu zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Pismem z 2 listopada 2018 r., DWITD poinformował, że "wgląd w akta sprawy możliwy jest w dniu 19, 20 lub 21.11.2018 r. po wcześniejszym telefonicznym uzgodnieniu z inspektorem prowadzącym sprawę (...). Ponadto, w związku z niedołączaniem do złożonego wniosku pełnomocnictwa do reprezentowania strony w prowadzonym postępowaniu informuje, że udostępnienie dokumentów w przedmiotowej sprawie uzależnione jest od okazania pełnomocnictwa wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej". Poza tym - w piśmie z 22 listopada 2018 r. - DWITD informował stronę o zakończeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie naruszeń stwierdzonych w toku kontroli wskazując, że strona ma prawo wypowiedzieć się co do dowodów i materiałów zebranych w sprawie w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma. Dodatkowo, poinformował stronę o piśmie złożonym przez pełnomocnika i zawierającym wniosek o udostępnienie akt sprawy, podającym możliwe terminy okazania akt. Należy zauważyć, że w wyznaczonym terminie pełnomocnik strony nie skontaktował się z organem w sprawie dostępu do akt i nie dostarczył pełnomocnictwa do reprezentowania strony. Słusznie zatem ocenił GITD, że w sprawie nie naruszono w/w przepisów K.p.a., gdyż pełnomocnik strony został poinformowany o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w wyznaczonym terminie oraz o konieczności przedłożenia organowi pełnomocnictwa do reprezentowania strony. Zasadnie stwierdził GITD, że pełnomocnik był upoważniony przez stronę jedynie do reprezentowania przedsiębiorcy w toku czynności kontrolnych prowadzonych przez DWITD (dowód: oświadczanie strony, karta nr 23 akt administracyjnych). Wniosek o zapoznanie się z aktami sprawy został złożony 26 października 2018 r., a więc już po zakończeniu kontroli i wszczęciu przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego z dnia 28 sierpnia 2018 r. W myśl art. 92b ust. 1-2 u.t.d., nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów /.../, 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a), lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Stosownie do art. 92c ust. 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. W przepisach art. 92b i 92c u.t.d. chodzi wyłącznie o zdarzenia nieoczekiwane i nadzwyczajne. W dyspozycji art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 u.t.d. nie mieszczą się sytuacje, które są skutkiem zachowania kierowcy, ale które wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych po stronie pracodawcy, w zakresie umożliwienia pracownikom przestrzegania przepisów oraz dyscyplinowania ich do przestrzegania tych przepisów. Także kwestie właściwego doboru pracowników (ryzyko osobowe) nie mieszczą się w zakresie regulacji w/w przepisów. Na przedsiębiorcy ciążą obowiązki właściwego doboru osób współpracujących z nim, zachowania należytej staranności, właściwego systemu motywacyjnego, szkoleniowego, czy innego rodzaju środków dyscyplinujących, tak, aby nie dochodziło do naruszeń przepisów u.t.d. Przepisy u.t.d. przewidują odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z tytułu naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Istota tego rodzaju odpowiedzialności sprowadza się do tego, że podlega jej podmiot charakteryzujący się cechami wyrażonymi w normie prawnej stanowiącej podstawę odpowiedzialności, po wyczerpaniu określonych w tej normie znamion działania lub zaniechania, lub też znamiona tego zachowania muszą zostać wyczerpane przez inny podmiot - o ile norma prawna przypisuje zachowanie innego podmiotu lub skutek tego zachowania wspomnianemu podmiotowi administrowanemu (delikt administracyjny). Zaistnienie powyższych przesłanek jest - co do zasady - wystarczające, aby podmiot administrowany obciążony został z tytułu popełnionego deliktu administracyjnego sankcją administracyjną. Zbędne staje się w takim przypadku badanie jakichkolwiek innych dodatkowych okoliczności, jak na przykład winy podmiotu administrowanego - nie mają one bowiem wpływu ani na poniesienie przez niego odpowiedzialności, ani na wymiar nakładanej na niego sankcji administracyjnej. Wymienione przepisy wyraźnie statuują odpowiedzialność obiektywną. Podmiot wykonujący przewóz drogowy jest zobowiązany do działań organizacyjnych gwarantujących bezpieczeństwo innych użytkowników dróg, w tym w zakresie doboru kierowców i ułożenia planu ich pracy. Do uwolnienia się od odpowiedzialności nie wystarczy wykazanie braku winy, lecz wymagane jest udowodnione podjęcie wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa. Nie wystarcza wykazanie zastosowania normalnych, rutynowych środków zabezpieczających, jeżeli sytuacja wymagała środków dodatkowych. Zwolnienie może mieć miejsce, gdy wyłączną odpowiedzialność za powstanie naruszenia ponosi osoba trzecia (kierowca) lub gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie niezależnych od przewoźnika. Istnieje domniemanie odpowiedzialności przewoźnika za naruszenie prawa przez kierowcę. Przewoźnik organizuje bowiem pracę kierowców i sprawuje nad nimi nadzór. Ponosi on ryzyko prowadzenia przedsiębiorstwa transportowego i posiada instrumenty prawne i faktyczne, aby zapewnić należyte wykonywanie obowiązków przez kierowców, przeciwdziałając naruszeniom prawa. Domniemanie odpowiedzialności przewoźnika może być obalone i ciężar udowodnienia okoliczności wymienionych w przytoczonych wyżej przepisach u.t.d. - wbrew stanowisku skarżącej - spoczywa na przedsiębiorcy. Skarżący - mimo że to na nim spoczywał ciężar dowodu - poza odwołaniem się do treści przepisów, nie przedstawił żadnych - określonych w w/w przepisach - okoliczności wyłączających jego odpowiedzialność za stwierdzone w sprawie naruszenia. Zauważenia wymaga, że strona postępowania nie okazała m.in. dowodów potwierdzających, że w jej przedsiębiorstwie prawidłowo organizowane są zadania transportowe (nie wykazała w żaden sposób, że zlecała swoim pracownikom zadania transportowe, których realizacja pozwalała na przestrzeganie norm czasu pracy kierowców). Dodać trzeba, co trafnie wskazał organ, że znacznej części stwierdzonych naruszeń dopuścił się sam skarżący (przewoźnik), tj. strona postępowania. Powyższe niewątpliwie i bardzo szczegółowo wykazano w uzasadnieniu skarżonej decyzji (wcześniej w uzasadnieniu decyzji organu I instancji) odnośnie każdego ze stwierdzonych w kontroli naruszeń. W ocenie Sądu, w sprawie prawidłowo ustalono stan faktyczny, zgromadzono dowody, które były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i - jako dowód -dopuszczono wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Według Sądu, w sprawie nie zaistniała potrzeba zebrania dodatkowego materiału dowodowego, co sugeruje skarżący - nie wskazując przy tym, co w sprawie należało jeszcze wyjaśnić. W opinii Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy został również prawidłowo oceniony. Materiał ten, w tym okazane przez stronę dane cyfrowe z kart kontrolowanych kierowców oraz dane cyfrowe z urządzeń rejestrujących zainstalowanych w pojazdach będących w dyspozycji przedsiębiorcy, jednoznacznie dowodzi - m.in. - popełnienia naruszeń usankcjonowanych w lp. 6.3.9. załącznika nr 3 do u.t.d. Niezasadne są tym samym zarzuty naruszenia art. 28 oraz art. 7, art. 75 § 1, art. 77, art. 78, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., w związku z brakiem przesłuchania w charakterze świadków kierowców dopuszczających się tych naruszeń. Wbrew zarzutom skargi, z treści - zawierających wszelkie wymagane przez prawo elementy - uzasadnień wydanych w sprawie - w obu instancjach - decyzji wynika, dlaczego sprawa została załatwiona tak, a nie inaczej. Reasumując, jako nieuzasadnione, Sąd ocenił postawione (zarówno na wstępie skargi, jak i w jej uzasadnieniu) w skardze zarzuty. Z tych wszystkich względów - stosownie do dyspozycji art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) skargę należało oddalić w całości i orzec jak w sentencji wyroku. ----------------------- 10