III SA/Wr 300/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Sędzia WSA Maciej Guziński Protokolant: Renata Pawlak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 21 lipca 2010 r. sprawy ze skargi "A" S.A. we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2002 rok oddala skargę. Przedmiotem skargi jest opisana w sentencji niniejszego wyroku decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J G , które – po rozpatrzeniu odwołania [...] ( dalej jako "skarżąca") – utrzymało w mocy decyzję B M L z dnia [...] r. (Nr...), odmawiającą określenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za [...] r. Jak podał organ w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia, strona złożyła w dniu [...] r. wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za [..] r., w wysokości [...] zł, wraz z korektą deklaracji, polegającą na zmniejszeniu wartości budowli podlegających opodatkowaniu. W wyjaśnieniach do korekty spółka wyraziła zapatrywanie, że posiadane przez nią linie telekomunikacyjne (w postaci kabli miedzianych i światłowodowych) ułożone w kanalizacji kablowej, nie podlegają opodatkowaniu w podatku od nieruchomości. Rozstrzygając sprawę wskutek wniesionego odwołania od decyzji organu I instancji, S K O w J G wskazało na treści przepisów art. 75 § 1, § 2 pkt 1b, art. 73 § 2 pkt 2 i 3, art. 72 § 1 pkt 1, art. 75 § 4, art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) - w kontekście zarzutu skarżącej .że organ nie przeprowadził postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego pomimo wątpliwości odnośnie poprawności deklaracji korygującej złożonej przez podatnika – podając dodatkowo, że według wyroku WSA w Ł z dnia [...] r. sygn.[...] , żaden przepis ordynacji podatkowej nie dopuszcza możliwości wydania decyzji wymiarowej w sytuacji, gdy w postępowaniu wszczętym z wniosku o stwierdzenie nadpłaty stwierdzone zostanie, że należna kwota podatku nie odbiega od wykazanej w deklaracji. Następnie Kolegium przytoczyło brzmienie wchodzących w rachubę przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i prawa budowlanego według stanu prawnego z roku [...] .. Organ zauważył, że przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w ówczesnym brzmieniu nie definiowały pojęcia budowli i nie zawierały odesłania do innych ustaw. W takiej jednak sytuacji należy zastosować systemową wykładnię prawa i posiłkować się definicją pojęcia "budowla" zawartą w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W tej materii organ poprał swoje stanowisko tezami z wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 30 listopada 2007 r. sygn. I SA/Wr 1409/07 oraz uchwałą 7 sędziów NSA z dnia 2 lipca 2001 r. sygn. PPS 2/01. Wskazano zatem, że w świetle art. 3 pkt 1 lit.b prawa budowlanego w wersji obowiązującej w [...] roku, przez obiekt budowlany należy rozumieć budowlę stanowiącą całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Przez budowle zaś drogi, linie kolejowe, mosty, estakady, tunele, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową, Organ argumentował, że katalog z art. 3 pkt 3 prawa budowlanego nie ma charakteru zamkniętego, a zakres pojęcia "budowla" wyznacza pierwsza część definicji. Siec techniczna zatem, która bez wątpienia nie jest ani budynkiem, ani obiektem małej architektury, jest budowlą zarówno w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, jaki ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Budowla, a tym samym sieć techniczna stanowi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami i nieuzasadnione jest jej rozdzielanie na poszczególne elementy, gdyż są one budowlą jako całość, choć nie wyklucza to możliwości wypełnienia przez każdy z tych elementów samodzielnie i odrębnie definicji budowli. Tym samym zdaniem organu, uzasadnione jest stanowisko, że przedmiot opodatkowania, jakim jest "budowla" odnosi się również do sieci technicznej, która niewątpliwie stanowi siec telekomunikacyjna jako funkcjonalna i techniczna całość, obejmująca całokształt urządzeń technicznych służących do doprowadzenia sygnału telekomunikacyjnego do odbiorcy, niezależnie od jej technicznej budowy. W przypadku sieci telekomunikacyjnej będą to zatem przewody, także miedziane i światłowodowe, etc. Bez znaczenia zaś pozostaje w jaki sposób kanalizacja kablowa połączona jest z kablami telekomunikacyjnymi w niej umieszczonymi. Nadto zdaniem Kolegium, cecha "trwałego połączenia z gruntem" wymieniona została wprost w przepisach prawa budowlanego wyłącznie w odniesieniu do budynków, a w przypadku budowli – jedynie do wolno stojących urządzeń reklamowych. Dodatkowego podkreślenia wymaga, że wywody całego uzasadnienia uzupełniono wskazaniem judykatów i poglądów doktryny wspierających stanowisko Kolegium. W skardze na powyższą decyzję spółka wniosła o jej uchylenie, zarzucając, iż została ona wydana naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego, mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: 1. art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w związku z art. 3 pkt 1 i 3 prawa budowlanego, poprzez jego nieprawidłową interpretację i przyjęcie, że linia telekomunikacyjna w kanalizacji stanowi budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości; 2. art. 21 § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez jego nieprawidłową wykładnie i przyjęcie, że deklaracja korygująca nie ma wpływu na powstanie zobowiązania podatkowego; 3. art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez brak przeprowadzenia postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w przypadku istnienia wątpliwości odnośnie poprawności deklaracji korygującej; 4. art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu, że nie powstała nadpłata, pomimo tego, że jej istnienie wynika z porównania kwot wskazanych w deklaracjach podatnika oraz wpłat na poczet podatku; 5. art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na oparciu rozstrzygnięcia na katach nie mających charakteru źródeł prawa. 6. art. 121 ordynacji podatkowej, poprzez prowadzenie postępowania podatkowego przez organ drugiej instancji w sposób nie budzący zaufania podatnika do organów podatkowych oraz uznanie postępowania organu pierwszej instancji za nienaruszające tej zasady; 7. art. 124 ordynacji podatkowej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające przyjęciu, że nie jest konieczne odnoszenie się w uzasadnieniu decyzji do argumentacji podatnika przedstawianej w jego pismach oraz przedłożonych przez niego opiniach ekspertów, a w konsekwencji na nie zakwestionowaniu decyzji organu pierwszej instancji wydanej z naruszeniem tej regulacji i na braku odniesienia się do argumentacji podatnika przez organ drugiej instancji; 8. art. 210 § 4 ordynacji podatkowej, poprzez jego wadliwe zastosowanie polegające na braku przedstawienia uzasadnienia faktycznego i prawnego. W uzasadnieniu skargi, motywując zarzuty naruszenia prawa materialnego, wywodzono – podpierając swe twierdzenia piśmiennictwem i orzecznictwem sądów - że na gruncie obowiązującego w stanie prawnym sprawy, tj. przed 1 stycznia 2003 roku brzmienia ustawy o podatkach i opłatach lokalnych brak było zdefiniowania terminu budowli i nie odsyłano w tym zakresie do definicji sformułowanych w innych aktach prawnych, w tym także do prawa budowlanego. Jak podniosła strona skarżąca – w tej sytuacji należy odwołać się pojęcia budowli funkcjonującego w języku potocznym, a zatem rozumianego jako "obiekt, który wybudowano, trwale połączony z ziemią" lub "to, co zostało wybudowane, efekt działalności budowniczych, stanowiący skończoną całość użytkową , wyodrębniony w przestrzeni i połączony z gruntem w sposób trwały". Dodatkowo zaś argumentowała, że w art. 3 pkt 2 prawa budowlanego oraz art. 3 ust.1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zachodził wyraźny brak tożsamości pojęć, gdyż na tle pierwszego z wymienionych przepisów obiekt budowlany umocowany na ziemi, ale niezwiązany z nią w sposób trwały kwalifikowany byłby jako budowla, natomiast według ostatniego przepisu – jako budynek. Zachodzi zatem brak podstaw prawnych do stosowania definicji budowli stworzonej na użytek prawa budowlanego dla potrzeb ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Nadto, przepisy obu ustaw nie precyzują pojęcia sieci technicznych, w konsekwencji nie stanowią wyraźnie, że linia telekomunikacyjna (kabel) podlega opodatkowaniu. W pierwszej kolejności należało zatem ustalić, czego organ nie poczyniły że owa linia ma charakter obiektu budowlanego. Interpretacja organu zmierza do przyjęcia, że każdy obiekt powiązany z jakąkolwiek siecią stanowi budowlę. Tymczasem prawo budowlane nie odnosi się do dowolnych grup odrębnych od siebie obiektów, stanowiąc, że ich powiązanie funkcjonalne skutkuje uznaniem obiektów nie będących samodzielnie budowlami za budowle, rezerwując taki skutek jedynie dla urządzeń i instalacji danej budowli oraz urządzenia budowlanego. Powołując się na poglądy doktryny skarżąca wskazała, że obiekty, których dotyczy sprawa, nie stanowią natomiast części składowych jednej rzeczy złożonej, lecz zbiór rzeczy. W przypadku sieci telekomunikacyjnej nie sposób uznać, by każdy jej odcinek (szafa telekomunikacyjna, urządzenie) był niezbędny dla funkcjonowania sieci. Ponadto odrębne wymienienie w art. 3 pkt 3 prawa budowlanego, obok sieci technicznych, m.in. stacji uzdatniania wody czy oczyszczalni ścieków, elektrowni wiatrowych – które są niewątpliwie powiązane funkcjonalnie z jakąś siecią – świadczy o tym, że sieć techniczna w rozumieniu prawa budowlanego nie obejmuje wszystkich obiektów funkcjonujących w ramach dowolnej sieci. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J G w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca [...] r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 tej ustawy, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określone w art. 145 ustawy z 30 sierpnia [...] r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., w skrócie: "p.p.s.a.") podstawy prawne uwzględnienia skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem kontrolując decyzję administracyjną sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. W świetle przywołanych zasad kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela argumentację prawną, przytoczoną przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie sporny nie jest stan faktyczny, lecz jego kwalifikacja prawna. Przedmiotem sporu jest bowiem kwestia zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii kablowych (telekomunikacyjnych) umieszczonych w kanalizacji kablowej. Według art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w wersji obwiązującej do 31 grudnia [...] roku (j.t.: Dz. U. z [...] r., Nr 9, poz.84 ze zm., powoływanej w dalszych wywodach jako "u.p.o.l.") - obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych, osobach prawnych oraz jednostkach organizacyjnych niemających osobowości prawnej, które są posiadaczami nieruchomości albo obiektów budowlanych niezłączonych trwale z gruntem, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem lub innego tytułu prawnego, a także umowy zawartej z Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa albo z ustanowionego zarządu. Przepis art. 3 ust. 1 z kolei stanowił, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: 1) budynki lub ich części, 2) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza lub leśna. Stosownie do ust. 4 cytowanego przepisu - za budynek, w rozumieniu ustawy, uważa się obiekt budowlany umocowany w ziemi lub na ziemi, posiadający ściany lub słupy albo filary oraz pokrycie dachowe. W rzeczy samej, do końca [...] r. przytoczona ustawa nie precyzowała wprost pojęcia budowli i nie zawierała samodzielnej definicji. Jak trafnie jednak wskazał organ – definicję taką zawierał przepis art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t.Dz. U. z 2000 r. Nr 106.1126 ze zm.). Tym samym prawidłowe było odwołanie się przez organy – w ramach wykładni systemowej zewnętrznej – do rozumienia znaczenia "budowli" w ujęciu unormowań prawa budowlanego. Pogląd taki sformułowano także w przywołanej zresztą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia - uchwale Składu Siedmiu Sędziów NSA FPS 2/01 z dnia 2 lipca 2001 r. Według NSA, cyt.: "Interpretowanie terminu "budowla" przez odwołanie się li tylko do języka powszechnego, byłoby uzasadnione, gdyby termin ten nie funkcjonował w języku prawnym. Tymczasem pojęcie budowli zostało użyte w art. 3 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm.) i zdefiniowane w punkcie 3 tego przepisu. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera wprawdzie wyraźnego odesłania do Prawa budowlanego, ale skoro nie nadaje temu terminowi innego znaczenia, to termin ten należy odczytywać zgodnie z Prawem budowlanym." Wbrew twierdzeniom skargi, jak podkreśliło słusznie Kolegium, wskazując na doktrynę i orzecznictwo, język aktu prawnego ma pierwszeństwo przed językiem powszechnym i jeżeli określony akt prawny nie zawiera własnej definicji legalnej użytego w nim terminu, najpierw należy ustalić, czy nie ma ono już nadanego przez ustawodawcę znaczenia normatywnego w innym akcie prawnym, dotyczącego powiązanej dziedziny. Zgodnie z art. 3 Prawa budowlanego - ilekroć w ustawie jest mowa o: 1) obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury. 2) budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, 3) budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, estakady, tunele, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową, W przytoczonym wyżej art. 3 pkt 1 lit. b) Prawa budowlanego wyjaśniono, że obiektem budowlanym jest również budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Według art. 3 pkt 9 tej samej ustawy, urządzeniem budowlanym jest urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Z kolei na podstawie art. 3 pkt 3 obowiązującego w [...] roku Prawa budowlanego, wymieniającego przykładowo katalog budowli, do budowli, a więc i do szerszego pojęcia "obiektu budowlanego", zaliczono wprost sieci techniczne. Sieci te niewątpliwie stanowią zatem obiekt budowlany, nie będący budynkiem ani obiektem małej architektury, stanowiącym całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Obejmują one również sieć telekomunikacyjną, jako funkcjonalną i techniczną całość, mieszczącą całokształt urządzeń technicznych służących doprowadzeniu sygnału telekomunikacyjnego do końcowego odbiorcy. Na budowlę tego rodzaju, jaką jest sieć telekomunikacyjna, składać się może wiele wzajemnie ze sobą powiązanych funkcjonalnie elementów, niezbędnych dla jej prawidłowego funkcjonowania. Jak trafnie wskazały organy podatkowe, budowla sieciowa, jaką jest sieć telekomunikacyjna, składa się nie tylko z samej konstrukcji budowlanej (kanalizacja budowlana), ale również z tego, co się w niej lub poza nią znajduje, o ile te elementy są związane z prowadzoną działalnością telekomunikacyjną, stanowiąc integralną całość techniczno-użytkową. W przypadku sieci telekomunikacyjnych budowlą jest zbiór poszczególnych elementów konstrukcyjnych oraz urządzeń i instalacji, które zostały połączone w celu realizacji określonego zadania. Wobec tego, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega każdy z elementów budowli sieci telekomunikacyjnej stanowiącej integralną całość techniczno-użytkową. Wszystkie te elementy nie przestają być częścią budowli (jaką jest sieć) tylko dlatego, że odrębnie ocenione w większym lub mniejszym stopniu mogłyby odpowiadać definicji budowli (w tym urządzenia budowlanego). Istotne jest bowiem to, że na skutek połączenia tych elementów w jedną zorganizowaną całość uzyskują status budowli, a w konsekwencji składają się na przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Prawidłowo również podatkowy organ odwoławczy stwierdził, że dla określenia "budowli" nie ma znaczenia cecha trwałego związania z gruntem określonego obiektu. O ile bowiem przepis art. 3 ust. 4 u.p.o.l. definiuje budynek jako obiekt budowlany, który jest umocowany w ziemi lub na ziemi, posiadający ściany lub słupy albo filary oraz pokrycie dachowe, o tyle w art. 2 ut. 1 pkt 3 oraz art. 3 ust. 1 u.p.o.l. przy terminach - "obiektów budowlanych" i "budowle"- brak jest zastrzeżenia warunku trwałego związania z gruntem. Z przepisów natomiast Prawa budowlanego, do którego odsyła ustawa podatkowa, wynika (art. 3 pkt 3), że budowlą są między innymi np. wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne albo wolnostojące maszty antenowe. Cecha trwałego związania z gruntem została wprost przewidziana w przypadku tablic reklamowych. Dotychczasowe uwagi prowadzą do konkluzji, że skoro sieć techniczna stanowi budowlę, a ta jest całością techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, to taką siecią jest również sieć telekomunikacyjna, na którą składają się także przewody (miedziane, światłowodowe). W ocenie sądu, organy podatkowe słusznie przyjęły, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości w [...] r. jest wobec powyższego sieć telekomunikacyjna jako funkcjonalna i techniczna całość, której zadaniem jest dostarczanie sygnału telekomunikacyjnego, niezależnie od jej technicznej budowy. Skoro wykładnia dokonana przez organ podatkowy jest ze wszech miar zgodna z prawem, zachodzi brak podstaw do uznania, że wystąpiła nadpłata w podatku od nieruchomości za [...] r. w ujęciu art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Analogicznie, nie doszło do obrazy norm art. 21 § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej, które regulują przypadki powstawania zobowiązania podatkowego z mocy ustawy i jeżeli zostanie ono prawidłowo obliczone i zapłacone przez podatnika, organ nie jest zobowiązany do podejmowania jakichkolwiek działań związanych z jego realizacją. Dopiero ujawnienie nieprawidłowości w postępowaniu podatnika, niedopełniającego w sposób prawidłowy ustawowych obowiązków samoobliczenia podatku, obliguje organy podatkowe do wszczęcia (z urzędu) postępowania podatkowego celem stwierdzenia, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji i wydania decyzji, w której określona zostanie wysokość zaległości podatkowej, albo stwierdzona nadpłata. Przepisy te zatem nie dotyczą odrębnego trybu zainicjowanego wnioskiem strony skarżącej, normującego instytucję stwierdzania nadpłaty, uregulowanej w art. 75 Ordynacji podatkowej. Skorygowana deklaracja podatkowa, załączana do wniosku o stwierdzenie nadpłaty, jest podstawą do zwrotu nadpłaty tylko wówczas, gdy prawidłowość skorygowanej deklaracji nie budzi wątpliwości (§ 4 art. 75). W rozpatrywanym przypadku organ zasadnie przyjął,, że prawidłowa była pierwotnie złożona deklaracja, zaś jej korekta nie znajduje umocowania w prawie, dlatego nie było żadnych podstaw prawnych do inicjowania osobnego postępowania podatkowego na gruncie art. 21. Postępowanie z art. 75 toczy się na wniosek podatnika i w razie uznania, że wniosek jest niezasadny organ wydaje decyzję załatwiającą odmownie wniosek strony o stwierdzenie nadpłaty. Nieuzasadnione są również pozostałe zarzuty procesowe sformułowane w skardze, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawiera rzetelne przedstawienie stanu faktycznego sprawy. W decyzji tej wskazano podstawy prawne rozstrzygnięcia i wyjaśniono przyczyny, dla których powołane przepisy znalazły zastosowanie w sprawie. O ile organ podatkowy obowiązany jest do przytoczenia przepisów prawa i wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, to nie można tej powinności utożsamiać z obowiązkiem polemiki z każdym argumentem lub tezą strony. Organ musi w sposób wyraźny przedstawić swoje stanowisko i odnosząc się do przepisów prawa wyjaśnić, co przemawiało za ich przyjęciem jako podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia. Te warunki spełnia w całej rozciągłości uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Organ nie tylko w sposób jasny wskazał w nim, w jakich kwestiach pogląd strony różni się od stanowiska organu podatkowego, ale także szczegółowo i nader obszernie wyjaśnił motywy, którymi się kierował, rozstrzygając odmiennie od żądania strony. Z przedstawionych względów zarzuty strony skarżącej odnoszące się do naruszenia przez organy podatkowe uregulowań ordynacji podatkowej oraz przepisów prawa materialnego nie zasługują na uwzględnienie. Mając na uwadze przedstawioną argumentację należy stwierdzić, że brak jest ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.