III SA/Wr 304/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca), Protokolant specjalista Katarzyna Jastrzębska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 17 września 2014 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. po rozpatrzeniu odwołania skarżącego M. M., od decyzji Starosty Legnickiego nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów - utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Jak przytoczono - Prokurator Rejonowy w L. poinformował Starostę o poważnych nieprawidłowościach w funkcjonowaniu Stacji Kontroli Pojazdów w Z. Z treści pisma wynikało, że jeden z zatrudnionych w niej diagnostów będąc upoważnionym do wykonywania badań technicznych pojazdów w celu osiągnięcia korzyści majątkowych, co najmniej dwukrotnie poświadczył nieprawdę w dowodzie rejestracyjnym pojazdu stwierdzając, że jest on sprawny technicznie mimo, że nie zostało to poprzedzone przeprowadzeniem badania technicznego. Takie postępowanie diagnosty mogło, zdaniem Prokuratora, narazić zarówno właścicieli obu pojazdów jak i innych użytkowników ruchu drogowego na niebezpieczeństwo. Wskazując na powyższe wniósł o przeprowadzenie kontroli. Niezależnie od powyższego poinformował, że Komenda Miejska Policji w L. prowadzi pod nadzorem Prokuratora Rejonowego śledztwo przeciwko temu diagnoście o czyn z art. 271 § 3 Kodeksu karnego. W załączeniu przekazał kserokopię akt śledztwa, z których wynikało, że osobą której postawiono wskazane wyżej zarzuty jest diagnosta M. M. Z postanowienia z dnia [...] lipca 2012 r. o przedstawieniu zarzutów wynikało, że skarżący w dniu [...] listopada 2011 r. w Z. działając w celu użycia za autentyczny oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w kwocie [...] zł, będąc upoważniony do wykonywania badań technicznych dopuszczających pojazdy do ruchu, jako diagnosta poświadczył nieprawdę w dowodzie rejestracyjnym samochodu [...] nr rej. [...] należącego do M. H. oraz [...] nr rej. [...] należącego do M. W. w ten sposób, że bez uprzedniego przeprowadzenia badania technicznego pojazdów dokonał w dowodzie rejestracyjnym nr [...] samochodu [...] nr rej. [...] i nr [...] samochodu [...] nr rej. [...] wpisu datowanego na dzień [...] listopada 2011 r. o pozytywnym przejściu pojazdu przez badania techniczne, podczas gdy w rzeczywistości badań tych nie przeprowadził ani podejrzany ani też żaden z pracowników stacji. Będąc przesłuchiwanym w charakterze podejrzanego skarżący do protokołu przesłuchania z dnia [...] lipca 2012 r. zeznał, że zrozumiał treść przedstawionych mu zarzutów i przyznaje się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Oświadczył też, że nie chce zapoznawać się z aktami sprawy, składać wyjaśnień ani odpowiadać na pytania. Wnosi jedynie, że chce się poddać dobrowolnie karze zaproponowanej przez Prokuratora. W związku z powyższym w dniu [...] sierpnia 2012 r., pracownicy Starostwa Powiatowego przeprowadzili kontrolę wymienionej stacji kontroli pojazdów, w której współwłaścicielem i jednocześnie diagnostą jest skarżący. Z protokołu spisanego na okoliczność tej kontroli wynikało między innymi, że w przypadku opisanych wyżej dwóch pojazdów diagnosta nie wykonał badania technicznego, a pomimo to zaewidencjonował pojazdy w komputerowej bazie danych oraz potwierdził odpowiednim wpisem w dowodach rejestracyjnych tych pojazdów wykonanie badania technicznego określając jednocześnie następny termin badania. W komputerowej bazie danych dotyczącej w/w pojazdów widnieją wpisy, że pojazdy te spełniają wymagania techniczne z art. 66 ustawy. Na okoliczność powyższego skarżący złożył oświadczenie, w którym stwierdził, że dokonał nieprawidłowego badania technicznego pojazdów zgłoszonych do przeglądu okresowego i w związku z tym poddał się dobrowolnie karze w Prokuraturze Rejonowej w L. Kontrolujący wskazali ponadto, że ustalenia dokonane w trakcie kontroli są zgodne z dokumentacją pozyskaną z Prokuratury Rejonowej. W wyniku przeprowadzonego postępowania decyzją cofnięto skarżącemu uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów Na skutek rozpatrzenia wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kolejną, wydaną przez organ I instancji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2013 r. ponownie cofnięto M. M. uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów. Rozstrzygnięcie to zostało poprzedzone przeprowadzeniem przez organ I instancji w dniach [...] marca 2013 r., [...] kwietnia 2013 r., [...] maja 2013 r. i [...] lipca 2013 r. rozprawy administracyjnej, w ramach której przesłuchano w charakterze świadków: M. W. - właściciela pojazdu[...], [...] i [...] - użytkowników w/w pojazdu, S Ś. - osobę obecną podczas dokonywania przez skarżącego wpisów w dowodzie rejestracyjnym pojazdu[...], współwłaściciela Stacji Kontroli Pojazdów – B. P., funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji – A. S. i K. L. Ponadto organ przesłuchał w charakterze strony skarżącego, który nie potwierdził swoich wcześniejszych zeznań złożonych przed Prokuratorem dotyczących niewykonania badań technicznych pojazdów [...] i [...] stwierdzając obecnie, że badania takie przeprowadził i dopiero na ich podstawie dokonał stosownych wpisów w dowodach rejestracyjnych. Z zeznań świadków i strony złożonych podczas rozprawy wynikało, że w przypadku pojazdu [...] w dniu [...] listopada 2011 r. skarżący nie dokonywał badań technicznych, gdyż pojazd ten przeszedł takie badania kilka dni wcześniej. Diagnosta nie odnotował jednak tego zdarzenia w prowadzonych ewidencjach i nie wydał stosownego zaświadczenia ponieważ, jak wskazał, w pojeździe tym należało tylko wymienić spaloną żarówkę. Po kilku dniach i po usunięciu usterki (wymianie żarówki) diagnosta bazując na badaniach wykonanych wcześniej i nie przeprowadzając ponownych badań dokonał w dowodzie rejestracyjnym pojazdu stosownego wpisu dopuszczającego ten pojazd do ruchu. Przesłuchany z kolei w charakterze świadka S. Ś. (osoba obecna przy dokonywaniu wpisów w dowodzie rejestracyjnym pojazdu [...] ) najpierw odwołał swoje wcześniejsze zeznania, z których wynikało, że pojazd ten nie został poddany badaniom technicznym i stwierdził, że jednak badania takie przeszedł, a następnie w piśmie z dnia [...] maja 2013 r. poinformował organ, iż odwołuje również i te zeznania i stwierdza, że diagnosta badań tych jednak nie przeprowadził. Ponadto organ ustalił, że odcisk pieczęci w dowodach rejestracyjnych w/w pojazdów, jak też podpis diagnosty należą do skarżącego, gdyż odpowiadają one wzorom podpisu i pieczęci w Karcie informacyjnej stacji kontroli pojazdów posiadanej przez Starostę L. jako organu wydającego uprawnienia diagnosty. Na wskutek wniesionego od niej odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją nr [...] z dnia [...] września 2013 r. uchyliło powyższą decyzję Starosty L. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia ze względu na stwierdzone uchybienia proceduralne polegające na nieprawidłowym przesłuchaniu świadków, jak też na nie zapewnieniu stronie możliwości zapoznania się przed wydaniem decyzji z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Podejmując ponowne postępowanie w sprawie Starosta przesłuchał w charakterze świadków osoby posiadające wiedzę na okoliczność przeprowadzania przez skarżącego w dniu [...] listopada 2011 r. badań technicznych wskazanych wyżej pojazdów, a mianowicie: A. S. i K. L. - funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w L., którzy w notatce służbowej spisanej w dniu [...] maja 2012 r. na Komendzie Miejskiej Policji poinformowali swoich przełożonych o nieprawidłowościach, które ustalono w wyniku rozpytania diagnostów tj.: H.P., B. P. i M. M. jak też właścicieli przedmiotowych pojazdów. B. P. i H.P., którzy są uprawnionymi diagnostami i wykonują badania techniczne pojazdów w Stacji Kontroli Pojazdów. Z zeznań tych świadków wynikało, że w dniu, w którym przeprowadzano badanie techniczne pojazdów [...] o nr rej. [...] i [...] o nr rej. [...] tj. w dniu [...] listopada 2011 r. nie było w pracy H. P., natomiast B. P. nie pamięta czy był świadkiem ich wykonywania. Żaden z w/w nie potwierdził też, aby przed tym dniem miało miejsce wykonanie badania z wynikiem negatywnym. B.P. stwierdził, że nie pamięta takiego przypadku, natomiast H. P. stwierdził, że nie spotkał się z takim przypadkiem. Obaj świadkowie zgodnie stwierdzili, że brak odnotowania takiego zdarzenia w prowadzonym przez nich systemie teleinformatycznym wskazuje, że badanie takie nie miało miejsca. E. W. - użytkownika pojazdu[...], który w dniu [...] listopada 2011 r. otrzymał potwierdzenie w dowodzie rejestracyjnym o dopuszczeniu do ruchu w/w pojazdu pomimo, iż nie wjeżdżał nim w tym dniu na ścieżkę diagnostyczną. Z zeznań tego świadka wynikało, że diagnosta dokonał wpisu w dowodzie rejestracyjnym bez oględzin pojazdu w tym dniu i na podstawie przekazanej mu informacji, że pojazd znajduje się w dobrym stanie technicznym. Niezależnie od powyższego świadek zeznał, że kilka dni przed [...] listopada 2011 r. jego żona była w tej Stacji w celu przeprowadzenia badań technicznych pojazdu i wówczas ze względu na brak jednego światła pojazd nie został dopuszczony do ruchu. Na okoliczność tę nie otrzymała jednak żadnego zaświadczenia, nie wnosiła też żadnych opłat. G. W. - użytkownika pojazdu[...], która podtrzymała swoje wyjaśnienia złożone podczas rozprawy administracyjnej w dniu [...] kwietnia 2013 r., z których wynikało, że wpis w dowodzie rejestracyjnym w/w pojazdu został poprzedzony badaniem technicznym wykonanym na tej Stacji kilka dni wcześniej. Badanie to wykazało jednak, że ma niesprawne oświetlenie (niesprawna jedna żarówka). Nie potrafiła jednak wskazać dokładnej daty tego badania. Potwierdziła, że na okoliczność powyższych badań nie otrzymała zaświadczenia o ich negatywnym wyniku i nie wnosiła żadnych opłat. - S. Ś. - osobę która pomagała w przeprowadzeniu procedury badania technicznego pojazdu[...]. Z ostatecznych zeznań tego świadka wynikało, że w dniu [...] listopada 2011 r. skarżący pomimo nieprzeprowadzenia badań technicznych pojazdu dokonał wpisu w jego dowodzie rejestracyjnym o spełnieniu wymagań technicznych. W trakcie przesłuchania świadek wskazał ponadto, że w toku postępowania kilkakrotnie zmieniał swoje zeznania jednak te składane obecnie (tożsame z zeznaniami z dnia [...] kwietnia 2013 r. złożonymi na rozprawie administracyjnej) są zgodne z prawdą. W trakcie prowadzonego postępowania, pomimo prawidłowych wezwań do złożenia wyjaśnień, nie stawił się skarżący oraz świadkowie: M. H., A. H. i G.K. (właściciele i użytkownicy pojazdu[...]). Z ustaleń dokonanych przez organ I instancji wynika, że osoby te przebywają za granicą i nie wiadomo kiedy i gdzie wyjechały oraz kiedy powrócą do kraju. W oparciu o powyższe zeznania, jak też ustalenia dokonane na rozprawie administracyjnej przeprowadzonej w dniach [...] marca 2013 r., [...] kwietnia 2013 r., [...] maja 2013 r. i [...] lipca 2013 r., decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. cofnięto skarżącemu posiadane przez niego uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, opisując przebieg całego dotychczasowego postępowania dowodowego organ I instancji stwierdził, że wykazało ono, iż diagnosta wykonując badanie techniczne pojazdu [...] w obecności użytkownika tego pojazdu G. W., pomimo stwierdzonej usterki oświetlenia nie wystawił zaświadczenia o negatywnym wyniku badania technicznego naruszając tym samym przepis § 6 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach. Fakt przeprowadzenia badania nie został też odnotowany w prowadzonym przez stację rejestrze, czym również naruszono przepisy wskazanego wyżej rozporządzenia (§5 ust. 1 i 2). Ponadto w dniu [...] listopada 2011 r. pomimo nie przeprowadzenia w tym dniu badań technicznych w/w pojazdu potwierdził w systemie informatycznym oraz w dowodzie rejestracyjnym tego pojazdu datą, swoim podpisem i pieczątką jako uprawnionego diagnosty, przeprowadzenie badania oraz dopuścił auto do ruchu. Ponadto organ wskazał, że przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało także nieprawidłowe działanie diagnosty przy dokonywaniu wpisu w dowodzie rejestracyjnym pojazdu[...]. Wpis ten, co wynika z zeznań świadków: A. H. z dnia [...] kwietnia 2012 r. i S. Ś. z dnia [...] grudnia 2013 r., nie został poprzedzony badaniem technicznym tego pojazdu. Wskazane wyżej okoliczności w ocenie organu I instancji bezspornie dowodzą, iż diagnosta dokonując wpisu w dowodzie rejestracyjnym obu pojazdów niezgodnie ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami naruszył przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym skutkujący cofnięciem posiadanych przez niego uprawnień diagnosty. Rozpatrując wniesione odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że materialnoprawną podstawę do wydania decyzji o cofnięciu diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów stanowi art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie "p.r.d."). Zgodnie z jego brzmieniem, starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 stwierdzono przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania (pkt 1) lub wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami (pkt 2). Obecnie art. 83 obowiązuje w brzmieniu ustalonym przez art. 22 pkt 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2004 r. Nr 173, poz. 1808), która weszła w życie z dniem 21 sierpnia 2004 r. i nie reguluje już kwestii kontroli. Zagadnienie to zostało zamieszczone w art. 83b ustawy. Wynika z niego, że w ramach nadzoru nad stacjami kontroli pojazdów starosta, co najmniej raz w roku, przeprowadza kontrolę stacji kontroli pojazdów w zakresie zgodności stacji z wymaganiami, o których mowa w art. 83 ust. 3, prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów oraz prawidłowości prowadzenia wymaganej dokumentacji. W przypadku cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, ponowne uprawnienie nie może być wydane wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna ( art. 84 ust. 4 ustawy). Jak dalej zauważył organ - sposób dokumentowania w dowodzie rejestracyjnym zakresu przeprowadzonych badań technicznych w dacie dokonywania przez skarżącego wpisów w dowodach rejestracyjnych, tj. w dniu [...] listopada 2011 r. określony był w nieobowiązującym już rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. Nr 155, poz. 1232 z późn. zm.). Zgodnie z § 5 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia, podmiot, który prowadzi stację kontroli pojazdów prowadzi rejestr badań technicznych pojazdów w systemie informatycznym, w którym zamieszcza dane i informacje o wykonanych badaniach technicznych i innych czynnościach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu. W przypadku gdy wynik badania technicznego jest pozytywny, uprawniony diagnosta zgodnie z art. 82 ust. 2 ustawy zamieszcza odpowiedni wpis w dowodzie rejestracyjnym pojazdu, a w przypadku pojazdu niezarejestrowanego wystawia zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym (§ 6 ust. 1). Natomiast w przypadku gdy wynik badania technicznego jest negatywny, uprawniony diagnosta wystawia zaświadczenie o negatywnym wyniku badania technicznego i w zależności od rodzaju stwierdzonych usterek informuje właściciela pojazdu o konieczności wykonania badania technicznego pojazdu po ich usunięciu (§ 6 ust. 2 pkt 1) lub zatrzymuje dowód rejestracyjny (§ 6 ust. 2 pkt 2 ). Zakres okresowego badania technicznego pojazdu określa § 2 ust. 1 tego rozporządzenia wskazując, że obejmuje ono: 1) identyfikację pojazdu, w tym: a) sprawdzenie cech identyfikacyjnych oraz ustalenie i porównanie zgodności faktycznych danych pojazdu z danymi zapisanymi w dowodzie rejestracyjnym lub odpowiadającym mu dokumencie, b) sprawdzenie prawidłowości oznaczeń i stanu tablic rejestracyjnych pojazdu; 2) sprawdzenie dodatkowego wyposażenia pojazdu; 3) sprawdzenie i ocenę prawidłowości działania poszczególnych zespołów i układów pojazdu, w szczególności pod względem bezpieczeństwa jazdy i ochrony środowiska, w tym sprawdzenie i ocenę: a) stanu technicznego ogumienia, b) prawidłowości działania, ustawienia i własności świetlnych świateł zewnętrznych, w tym prawidłowość działania urządzeń sygnalizacyjnych, c) stanu technicznego, skuteczności i równomierności działania hamulców, d) prawidłowości działania układu kierowniczego, stanu technicznego jego połączeń oraz wielkości ruchu jałowego koła kierownicy, w tym prawidłowość ustawienia i zamocowania kół jezdnych, e) stanu technicznego zawieszenia, f) instalacji elektrycznej, g) stanu technicznego nadwozia, podwozia i ich osprzętu oraz przedmiotów wyposażenia, h) stanu technicznego układu wydechowego - w uzasadnionych przypadkach pomiar poziomu hałasu zewnętrznego podczas postoju oraz ocenę stanu technicznego sygnału dźwiękowego, i) emisji zanieczyszczeń gazowych lub zadymienia spalin; 4) sprawdzenie warunków dodatkowych dla pojazdów, określonych w rozporządzeniu o warunkach technicznych. Następnie organ odwoławczy podał, że z punktu 3 tego przepisu wynika, że wykaz czynności kontrolnych oraz metody i kryteria oceny stanu technicznego pojazdu podczas przeprowadzania okresowego badania technicznego pojazdu określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. W załączniku tym w poz. 4. Światła wskazano, że czynności kontrolne i ocena stanu technicznego tego wyposażenia (urządzeń) dokonywane są poprzez oględziny, sprawdzenie działania lub pomiar przy pomocy określonych przyrządów. Wszystkim określonym w tym punkcie czynnościom kontrolnym przypisane są konkretne czynności i metody służące ocenie sprawności urządzeń np. 4.11 - światła awaryjne - oględziny, 4.12 - światła przeciwmgłowe tylne - oględziny, sprawdzenie działania itp. W żadnym miejscu tego załącznika nie przewidziano odstępstw od przyjętych w nim sposobów dokonywania badania jak również nie dopuszczono sprawdzenia prawidłowości działania jakichkolwiek elementów pojazdu na podstawie oświadczenia jego użytkownika czy właściciela. W zakresie ustaleń faktycznych pojazdu [...] organ zauważył, że świadkowie nie określili dokładnej daty badania technicznego. Badanie to, jak stwierdzili, odbyło się kilka dni wcześniej i wówczas, ze względu na stwierdzone usterki (brak jednego światła), wynik badania był negatywny. Na okoliczność tego faktu nie zostało wydane zaświadczenie o negatywnym wyniku badania, nie pobrano też stosownej opłaty za to badanie. Dopiero po usunięciu tej usterki diagnosta, nie dokonując ponownego badania, dopuścił pojazd do ruchu dokonując odpowiednich wpisów w dowodzie rejestracyjnym pojazdu. Wpisu tego dokonał bez przeprowadzenia oględzin pojazdu w zakresie stwierdzonych wcześniej nieprawidłowości w oświetleniu i po otrzymaniu od E. W. informacji, że "samochód znajduje się w dobrym stanie technicznym". Z kolei zebrany w sprawie materiał dowodowy dotyczący pojazdu [...] w postaci przesłuchania świadków w toku postępowania powadzonego przez Prokuraturę Rejonową w L. (A. H.), w tym również świadka S. Ś., nie potwierdza zeznań skarżącego co do przeprowadzenia badania technicznego tego pojazdu. Przesłuchani w trakcie postępowania prowadzonego pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w L. świadkowie twierdzą, że pojazd ten nie został poddany badaniu technicznemu przed dokonaniem stosownych wpisów w jego dowodzie rejestracyjnym. Organ drugiej instancji podkreślił, że świadek S. Ś. w toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji kilkakrotnie zmieniał swoje zeznania co do faktu przeprowadzania badań technicznych tego pojazdu ostatecznie jednak pozostając przy zeznaniach złożonych w trakcie postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową. Dokonując oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego w pierwszej kolejności organ zauważył, iż okoliczność przeprowadzenia badań technicznych pojazdu [...] na kilka dni przed dokonaniem stosownego wpisu w jego dowodzie rejestracyjnym nie została udowodniona, a nawet uprawdopodobniona w sposób pozwalający na stwierdzenie, iż faktycznie mogło ono stanowić podstawę do odstąpienia w dniu [...] listopada 2011 r. od przeprowadzenia całości badań wymaganych przy badaniu okresowym pojazdu. Przesłuchani na tę okoliczność świadkowie nie określili dokładnie daty tych badań podczas, gdy jest to istotne, ze względu na treść § 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Zgodnie bowiem z tym przepisem badanie techniczne polegające na ponownym sprawdzeniu zespołów i układów pojazdu, w których stwierdzono usterki, przeprowadza się w zakresie ich usunięcia wyłącznie w stacji kontroli pojazdów, w której te usterki stwierdzono, w okresie nie dłuższym niż 14 dni od dnia poprzedniego badania technicznego (...) Faktu przeprowadzenia tych badań nie potwierdzają też żadne dokumenty, których konieczność wystawienia w takiej sytuacji przewidują przepisy rozporządzenia. Również i strona składała w tym zakresie rozbieżne i niespójne wyjaśnienia przyznając się w protokole przesłuchania w charakterze podejrzanego z dnia [...] lipca 2012 r. do niewykonania badań technicznych pojazdu [...] oraz składając oświadczenie w trakcie kontroli Stacji w dniu [...] sierpnia 2012 r. potwierdzające te zeznania, a następnie w składanych odwołaniach od decyzji organu I instancji wskazuje odmienną wersję tego zdarzenia twierdząc, że badanie pojazdu wykonała lecz w sposób przedstawiony wyżej. Tymczasem, jak dalej kontynuował organ odwoławczy - w sytuacji gdy przepisy prawa wymagają potwierdzenia określonego zdarzenia stosownym dokumentem (w tym przypadku zaświadczeniem o negatywnym wyniku badania technicznego), to nie można tego dokumentu zastąpić zeznaniami świadków lub oświadczeniem strony. Tym bardziej gdy okoliczności tego zdarzenia budzą określone, jak w tym przypadku, wątpliwości. Reasumując, zdaniem organu przeprowadzenie okresowego badania technicznego pojazdu [...] i stwierdzenie określonych usterek (niesprawne oświetlenie) wymagało od diagnosty wydania zaświadczenia o negatywnym wyniku badania technicznego. Tylko bowiem taka okoliczność potwierdzona wyżej wymienionym dokumentem upoważniała diagnostę do dokonania kolejnego, w okresie nie dłuższym niż 14 dni od tego dnia, badania w zakresie ograniczającym się do sprawdzenia jedynie stwierdzonych usterek. W każdym innym przypadku badanie należało przeprowadzić w całości zgodnie z zakresem i metodologią określonymi w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Niemniej jednak, gdyby nawet przyjąć, że okoliczność wcześniejszego przeprowadzenia badań okresowych w/w pojazdu miała miejsce i to w okresie nie dłuższym niż 14 dni przed dniem [...] listopada 2011 r. to i tak nie można uznać, że badanie w zakresie stwierdzonych usterek w dniu [...] listopada 2011 r. zostało przeprowadzone w sposób zgodny z przepisami. Diagnosta nie dokonał bowiem oględzin pojazdu po usunięciu stwierdzonych w nim usterek czego wymagały od niego wskazane wyżej przepisy rozporządzenia. Fakt usunięcia usterek, jak wynika z zeznań świadków, został stwierdzony na podstawie oświadczenia E. W.. Ustalony w sprawie stan faktyczny pozwala też na stwierdzenie, że skarżący nie przeprowadzając badania technicznego drugiego z pojazdów – [...] - w dniu [...] listopada 2011 r., dokonał stosownego wpisu do dowodu rejestracyjnego tego pojazdu potwierdzającego przeprowadzenie badania. W tej sytuacji stwierdzić należy w ocenie organu odwoławczego, że skarżący jako diagnosta przeprowadził badanie techniczne pojazdu [...] niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania, a następnie dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego tego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym i przepisami. Dokonał również wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu [...] niezgodnie ze stanem faktycznym i z przepisami. Okoliczności te stanowią z kolei podstawę do uznania, że swoim działaniem wypełnił on przesłanki określone w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym skutkujące wydaniem decyzji cofającej uprawnienie diagnosty do wykonywania badań technicznych. Za bezpodstawne organ uznał twierdzenie strony o naruszeniu zasad postępowania w związku z zawiadomieniem właściwych organów o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez osobę występującą w charakterze świadka gdyż przepisy prawne w takich sytuacjach nakazują wręcz obowiązek zawiadomienia o tym fakcie Prokuratora bądź Policji. W skardze na ostateczną decyzję zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz § 5 ust. 1 i 2, § 6 ust. 2 pkt 1 oraz § 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. Nr 155, poz. 1232 z późn. zm.) polegające na błędnym uznaniu, że badanie techniczne pojazdu [...] odbyło się niezgodnie z przepisami i stanem faktycznym, 2. naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 79 § 2, art. 80 k.p.a przez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i wydanie decyzji w oparciu o niekompletny materiał dowodowy w zakresie badania technicznego pojazdu [...]nr rej. [...] oraz dokonanie ustaleń faktycznych w oparciu o zeznania świadka S. Ś., które należało ocenić jako niewiarygodne, a także fakt, iż potwierdzone zostało w innych postępowaniach, że świadek ten składał nieprawdziwe zeznania, a ponadto nieprzesłuchanie bezpośrednio na rozprawie administracyjnej świadków A. H. , M. H. oraz G. K. i posiadających istotną wiedzę w sprawie. Wskazując na powyższe zarzuty, strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Na poparcie skargi argumentowano, że z uwagi na rodzaj sankcji przewidziany w art. 84 ust. 3 prawa o ruchu drogowym, równoważny w skutkach z orzeczeniem przez sąd powszechny środka karnego w postaci zakazu wykonywania określonego zawodu lub pełnienia implikuje to stosowanie zasady, że wątpliwości winny być rozstrzygnięte na korzyść strony. Jednocześnie, tego rodzaju sankcja jest niewątpliwie bardzo dotkliwa i winna być zarezerwowana dla drastycznych naruszeń przez diagnostę prawa. W zakresie pierwszego z zarzutów, w ocenie skarżącego subsumpcja stanu faktycznego sprawy i przepisów rozporządzenia w sprawie badań technicznych pojazdów prowadzi do odmiennych wniosków, aniżeli przyjętych przez organy. W szczególności nie wzięło pod uwagę § 6 ust. 5 rozporządzenia, który stanowi, że badanie techniczne polegające na ponownym sprawdzeniu zespołów i układów pojazdu, w których stwierdzono usterki, przeprowadza się w zakresie ich usunięcia wyłącznie w stacji kontroli pojazdów, w której te usterki stwierdzono, w okresie nie dłuższym niż 14 dni od dnia poprzedniego badania technicznego. Zgodnie z wyrażonym w orzecznictwie poglądem diagnosta może odesłać pojazd do poprawy polegającej na usunięciu drobnej usterki. W takiej sytuacji nie można potwierdzić przeprowadzenia badania technicznego, a można tego dokonać po ponownym badaniu, przy czym badanie to ogranicza się do ponownego sprawdzenia zespołów i układów, w których stwierdzono usterki. Oznacza to, że nie trzeba ponownie przeprowadzać badania technicznego w całości, a tylko w zakresie "w którym stwierdzono usterki". Badanie takie można przeprowadzić tylko w terminie 14 dni od poprzedniego badania technicznego. W przeciwnym wypadku albo w innej stacji kontroli pojazdów przeprowadza się badania okresowe i dodatkowe (tak m.in. w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 29.03.2011 r., sygn. akt: II SA/Bd 1408/10). Również sama opłata ewidencyjna nie stanowi elementu badania technicznego i jej niepobranie prze diagnostę nie stanowi o naruszeniu zasad przeprowadzania badań technicznych. Może to jedynie determinować powstanie roszczeń cywilnoprawnych po stronie właściciela stacji. Odnośnie zaś do przeprowadzenia oględzin oświetlenia pojazdu [...] w trakcie drugiej wizyty na stacji skarżący w swoich wyjaśnieniach nie wykluczył, że takie oględziny miały miejsce. Podczas przesłuchania w dniu [...].07.2013 r. skarżący wyraził uzasadnione przypuszczenie (gdyż ze względu na upływ czasu i znaczną ilość badanych samochodów nie mógł on pamiętać szczegółów), że pojazd został poddany badaniu po wyeliminowaniu usterki w oświetleniu. Diagnosta miał zatem prawo odesłać pojazd ze względu na drobną usterkę w celu jej usunięcia, nie negując przy tym przeprowadzonego badania w pozostałej, najważniejszej części polegającej na kontroli układów mechanicznych pojazdu. Badanie uzupełniające, polegające jedynie na sprawdzeniu wymiany oświetlenia pojazdu w dniu [...].11.2011 r. stanowiło kontynuację przeprowadzonego kilka dni wcześniej badania, zgodnie z dyspozycją § 6 ust. 5 rozporządzenia. Było to zachowanie właściwe również ze względu na bezzasadność dwukrotnego obciążania klientów stacji opłatą diagnostyczną za jedno badanie. W części dotyczącej drugiego ze sformułowanych zarzutów dotyczących niewłaściwego procedowania sprawy i błędów w ustaleniu stanu faktycznego odnośnie do przeprowadzonego w dniu [...].11.2011 r. badania technicznego samochodu [...], skarżący zarzucił że świadek A. H. w ogóle nie była przesłuchiwana w trakcie postępowania administracyjnego a organ posiłkował się zeznaniami złożonymi przez tego świadka w ramach postępowania karnego. Mimo podjętych czynności - w ocenie skarżącego niewystarczających - organowi I instancji nie udało się przesłuchać A. H., a także innych świadków mających istotną wiedzę w sprawie - M. H. oraz G. K. Przechodząc do analizy zeznań świadka S. Ś. skarżący zauważył, że świadek ten - w odróżnieniu od świadków A. i M. H. oraz G. K. - był wielokrotnie przesłuchiwany w niniejszej sprawie oraz sprawie karnej. Kilkukrotnie zmieniał wersje zdarzenia, wśród których były zarówno korzystne, jak i niekorzystne dla skarżącego. Nie przesądzając w tym miejscu o rzeczywistym przebiegu zdarzeń na stacji diagnostycznej w Z. w dniu [...].11.2011 r. w skardze podniesiono, że chwiejność zeznań podstawowego - w ocenie organu I instancji - świadka nie pozwala w ocenie skarżącego na budowanie na ich treści ustaleń faktycznych w sprawie, w szczególności prowadzących do wydania decyzji o bardzo dolegliwych dla strony skutkach. Już sama częstotliwość zmiany zeznań przez S. Ś. nakazuje podać w wątpliwość wiarygodność tego świadka. W tej sytuacji należało poszukiwać potwierdzenia jednej z wersji podawanych przez świadka w innych dowodach. Co prawda organ I instancji uznał, że wersja o braku badania technicznego koresponduje z zeznaniami A. H. (która nie została bezpośrednio przesłuchana), to jednak pierwotnej wersji S. Ś. nie potwierdzają zeznania narzeczonego A. H. – G. K., wg. którego A. H. opowiadała mu wręcz o wjeżdżaniu samochodem na kanał diagnostyczny. Relacji S. Ś. przeczą również wyjaśnienia skarżącego. Zdaniem skarżącego przyczyną ponownej zmiany zeznań przez S. Ś. na rozprawie w dniu [...].12.2013 r. mogły być kilkukrotne przesłuchania tego świadka przez Policję oraz Prokuratora Rejonowego w L. na skutek zawiadomienie o podejrzeniu składania fałszywych zeznań przez S. Ś., złożonego przez Starostę L.. Podczas przesłuchania w dniu [...].12.2013 r. świadek S. Ś. zeznał m.in., że w maju 2013 r. był kilkukrotnie przesłuchiwany przez Policję oraz w Prokuraturze Rejonowej w L., w związku z zawiadomieniem Starosty L.. Zawiadomienie zostało złożone po tym, jak S. Ś. w trakcie przesłuchania w dniu [...].05.2013 r. odwołał swoje wcześniejsze zeznania o braku badania technicznego i potwierdził, że oskarżony w dniu [...].11.2011 r. przez ok. 15 min. wykonywał badanie techniczne samochodu. W związku z powyższym Starosta, nie zważając na to, że postępowania administracyjne było nadal w toku i nie można ryło wówczas przesądzać o rzeczywistym przebiegu zdarzeń na stacji diagnostycznej, wystąpił do Prokuratora Rejonowego w L. z wnioskiem o wszczęcie ustępowania karnego przeciwko S. Ś., w następstwie czego świadek ten był kilkakrotnie przesłuchiwany. Odnosząc się do przebiegu tych przesłuchań S. Ś. zeznał wprost, że ,,(...)Policja kazała mi wszystko wyjaśnić w Starostwie..."{protokół rozprawy z dnia [...].12.2013 r.}) wskutek czego w dniu [...].05.2013 r. złożył w Starostwie Powiatowym w L. pismo, w którym "powrócił" do wersji zdarzenia o nieprzeprowadzeniu przez oskarżonego badania technicznego pojazdu[...]. Dalej podkreślono, że aczkolwiek SKO w L. słusznie zauważa, że odpowiednie przepisy prawa nakładają na instytucje państwowe i samorządowe prawny obowiązek zawiadomienia o przestępstwie, jednakże zdaniem skarżącego obowiązek ten, zwłaszcza jeżeli dotyczy przestępstwa fałszywych zeznań składanych w trakcie prowadzonego przez dany organ postępowania, aktualizuje się jednak dopiero po rozstrzygnięciu sprawy w danej instancji, a nawet po ostatecznym (prawomocnym) zakończeniu postępowania. W konkluzji stwierdzono, że przedstawione okoliczności dowodzą, iż rekonstrukcja rzeczywistego przebiegu zdarzeń w dniu [...].11.2011 r. jest bardzo trudna i pozwala wyciągać rozbieżne wnioski. W związku z tym należało kontynuować postępowania dowodowe w kierunku np. bezpośredniego przesłuchania świadków badania [...](A. H., M. Hy., G. K.), bądź też istniejące wątpliwości co do faktycznego przebiegu badania technicznego pojazdu [...]rozstrzygnąć na korzyść skarżącego i w konsekwencji umorzyć postępowanie. W odpowiedzi Kolegium wniosło o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie – jak w niniejszym wypadku – w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."), w tym również na decyzje samorządowych kolegiów odwoławczych. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego skontrolowanej decyzji, ale tylko w razie stwierdzenia co najmniej jednego z naruszeń prawa wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a. Jeśli jednak do wskazanych tam naruszeń nie doszło, sąd administracyjny zobligowany jest do oddalenia skargi, wedle dyspozycji art. 151 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należało stwierdzić, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, z przytoczonych poniżej powodów. Wbrew odmiennym twierdzeniom skarżącego, w sprawie nie doszło do naruszenia prawa, ani materialnego, ani procesowego, a jedynie to uzasadniałoby wyeliminowanie kontrolowanej przez Sąd decyzji z obrotu. Organy obu instancji dokonały niewadliwych ustaleń stanu faktycznego sprawy, przy ocenie zebranego materiału dowodowego nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów. Analizę dowodów, ich mocy dowodowej i wiarygodności, przedstawiły w uzasadnieniu decyzji. Dokonały niewadliwej subsumcji ustalonego stanu faktycznego, prawidłowo przy tym wskazując i interpretując przepisy prawne, które należało zastosować w sprawie. Przystępując do oceny przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego, wskazać trzeba, że na organy administracji publicznej nałożony jest obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – j.t. Dz.U. z 2013 r. poz.267). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, jest zarówno zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, jak ich prawidłowa ocena. Po myśli art. 75 § 1 K.p.a., statuującego otwarty katalog środków dowodowych - jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Zważywszy na szerokie brzmienie powołanego przepisu w danym postępowaniu administracyjnym mogą być wykorzystane materiały zgromadzone w toku innych postępowań, w tym postępowań karnych. Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a). Zgodnie z powszechnie przyjętymi poglądami w orzecznictwie i doktrynie organ orzekający w świetle obowiązującej go zasady swobodnej oceny dowodów ocenia wyniki postępowania wyjaśniającego (dowodowego) na podstawie posiadanej wiedzy, wewnętrznego przekonania i zasad doświadczenia życiowego, przy czym o jej prawidłowości decyduje to, czy wyprowadzone przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie. Ocena wartości dowodowej poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności sprawy, wyjaśnienie dlaczego organ dał wiarę jednym dowodom a innym nie, winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, jak stanowi norma art. art. 107 § 3 K.p.a., zgodnie z którą uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Ustaleń stanu faktycznego organ dokonuje bezpośrednio w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a także na podstawie domniemań faktycznych i prawnych (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa, 2003, s. 208). Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie uchybiono przytoczonym regułom postępowania i dołożono starań, by prawidłowo ustalić stan faktyczny sprawy. Zebrany w toku postępowania materiał dowodowy jest kompletny i został szczegółowo rozpatrzony, z wyjaśnieniem dlaczego dano wiarę poszczególnym zeznaniom świadków, a innym odmówiono wiarygodności. Oceny dowodów dokonano na tle całości zebranego w sprawie materiału dowodowego zaś wywodom organu nie można odmówić zachowania reguł logicznego rozumowania. Na mocy zgromadzonego materiału dowodowego organy zasadnie uznały, że skarżący nie dopełnił ciążących na nim obowiązków. W szczególności niewadliwe jest uznanie organu, iż miarodajne jest w tym względzie pierwsze oświadczenie skarżącego jakie złożył w ramach postępowania karnego, przesłuchany w dniu [...] lipca 2012 r. w charakterze podejrzanego, przed Prokuratorem przyznając się do popełnienia zarzucanych czynów z art. 273§ 3 k.k., tj. poświadczenia nieprawdy w dowodach rejestracyjnych opisanych wyżej pojazdów [...] i [...] w dniu [...] listopada 2011 r. w ten sposób, że bez uprzedniego badania technicznego dokonał wpisu w dowodach rejestracyjnych o pozytywnym przejściu tych pojazdów przez badania techniczne. Poddał się wówczas dobrowolnie karze. Również później przed organem pierwszej instancji w piśmie z dnia [...] sierpnia 2012 r. skarżący przyznał istnienie przytoczonych okoliczności faktycznych. Znalazły one potwierdzenie w zeznaniach świadków – funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji oraz zatrudnionych w Stacji Kontroli Pojazdów skarżącego diagnostów – B. i H. P., świadków G. i E. W. oraz A. H. i S. Ś.. W przypadku ostatniego z wymienionych świadków nie jest wadliwe przyjęcie przez organ, że wiarygodne są jego ostatnie zeznania (na niekorzyść skarżącego), skoro świadek ten poprzednio złożone zeznanie odwołał i ostatecznie potwierdził te, które złożył na rozprawie administracyjnej w dacie [...] kwietnia 2013 r. oraz podczas przesłuchania w Prokuraturze Rejonowej. Przeciwnie do twierdzeń skargi trzeba uznać, że okoliczność, iż świadek S. Ś. ostatecznie "powrócił" do swej pierwotnej wersji zeznań o nieprzeprowadzeniu przez skarżącego badania technicznego pojazdu [...] po wszczęciu przez Prokuratora Rejonowego śledztwa w sprawie składania przez tego świadka fałszywych zeznań w toku postępowania administracyjnego – czyni wiarygodnym właśnie tę wersję albowiem uczynił to pod realną już groźbą odpowiedzialności karnej. Nie jest naruszeniem reguł postępowania administracyjnego, o czym już była mowa na wstępie, w świetle otwartego katalogu środków dowodowych – oparcie się przez organ na protokołach przesłuchań świadków sporządzonych w toku innych postępowań, karnych nie wyłączając. Tym samym nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi, że organ nie przesłuchał w toku postępowania administracyjnego przebywających za granicą, w niewiadomym organowi miejscu pobytu, świadków A. H., M. H. oraz G. K. skoro organ dysponował zeznaniami tych świadków z postępowania karnego i to złożonymi w nieodległym odstępie czasowym od chwili zdarzenia co czyni je bardziej miarodajnymi zważywszy na problem wpływu czasu na zachowanie szczegółów zdarzeń w pamięci ludzkiej i zdolności do ich późniejszego odtworzenia. Niemożność przeprowadzenia przesłuchania wymienionych osób wynikała z ich nieusprawiedliwionego niestawiennictwa lub bezskutecznie podejmowanych prób doręczenia wezwania pod wskazany adres zamieszkania oraz informacji o nieznanym miejscu pobytu zagranicą oraz dacie powrotu do kraju. W rezultacie podjętych, acz nieskutecznych, prób przesłuchania nie można uznać za naruszenie podstawowych zasad rządzących prowadzeniem postępowania Organ odniósł się logicznie do zeznań tych świadków poddając je stosownej ocenie i porównując je z pozostałymi dowodami w sprawie. Nadto dowody z przesłuchania świadków B. i H. P., G. i E. W. oraz A. H. i S. Ś. korespondują po pierwsze z analizą zapisów w prowadzonym przez Stację Kontroli Pojazdów systemie informatycznym, w którym brak jest stosownej informacji o przeprowadzeniu kontroli wymienionych pojazdów oraz po drugie - z bezsprzecznym faktem (skarżący go nie podważa), że brak jest innego dokumentu potwierdzającego wykonanie badania – w tym zaświadczenia o negatywnym wyniku badania technicznego. Zgodzić się należy z organem, że także niepobranie opłat za badanie pośrednio potwierdza, że badań tych nie przeprowadzono. Analiza zatem zgromadzonych w sprawie dowodów pozwoliła organom dwóch instancji na usprawiedliwioną konstatację, że skarżący badań technicznych obu pojazdów nie wykonał w dniu [...] listopada 2011 r. i dokonał wpisów w dowodach rejestracyjnych niezgodnie ze stanem faktycznym i przepisami. Zgodnie z art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm.) starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 stwierdzono przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania (pkt 1) lub wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami (pkt 2). W związku z takim brzmieniem cytowanej normy trafnie podkreśliło Kolegium imperatywny, bezwzględny charakter nakazu skierowanej tam do starosty dyspozycji, co nie daje temu organowi żadnej możliwości miarkowania środków, w wypadku stwierdzenia uchybień wskazanych w analizowanym przepisie. Za Kolegium należy wskazać, że sposób dokumentowania w dowodzie rejestracyjnym zakresu przeprowadzonych badań technicznych w dacie sporządzenia przez skarżącego wpisów w dowodach rejestracyjnych określony był w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. Nr 155, poz. 1232 z późn. zm.). Stosownie do § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia, podmiot, który prowadzi stację kontroli pojazdów prowadzi rejestr badań technicznych pojazdów w systemie informatycznym, w którym zamieszcza dane i informacje o wykonanych badaniach technicznych i innych czynnościach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu. Brzmienie cytowanego przepisu nie budzi wątpliwości co do tego, że diagnosta jest zobowiązany do ujmowania w tym rejestrze każdego przeprowadzonego badania technicznego pojazdu. W przypadku natomiast, gdy wynik badania technicznego jest pozytywny, uprawniony diagnosta zgodnie z art. 82 ust. 2 ustawy zamieszcza odpowiedni wpis w dowodzie rejestracyjnym pojazdu, a w przypadku pojazdu niezarejestrowanego wystawia zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym (§ 6 ust. 1). W razie gdy wynik badania technicznego jest negatywny, uprawniony diagnosta wystawia zaświadczenie o negatywnym wyniku badania technicznego i w zależności od rodzaju stwierdzonych usterek informuje właściciela pojazdu o konieczności wykonania badania technicznego pojazdu po ich usunięciu (§ 6 ust. 2 pkt 1; gdy usterki nie stanowią bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub środowiska) lub zatrzymuje dowód rejestracyjny (§ 6 ust. 2 pkt 2 ). Analogicznie zatem, co trafnie podkreśliło Kolegium – także wynik negatywny badania technicznego wskutek stwierdzenia usterki technicznej obliguje diagnostę do wystawienia zaświadczenia – tyle, że o treści negatywnej. Słusznie zatem zauważono w zaskarżonym rozstrzygnięciu, że z uwagi na ujawnienie niesprawnego oświetlenia w samochodzie [...] już wówczas skarżący winien był wystawić zaświadczenie o negatywnym wyniku badania technicznego i dopiero to uprawniało do dokonania kolejnego (w okresie nie dłuższym niż 14 dni) badania w zakresie ograniczającym się tylko do sprawdzenia, czy usterka została już usunięta. Z kolei odnosząc się do zarzutu skargi jakoby w przypadku drobnych usterek nie było konieczne zachowanie omówionego trybu postępowania diagnosty Sąd nie podziela takiego przekonania strony skarżącej. Na tle bowiem komentowanego rozporządzenia zakresem okresowego badania technicznego pojazdu, o czym mowa w § 2 ust. 1 tego rozporządzenia objęte było również (pkt 3b) - sprawdzenie i ocena prawidłowości działania poszczególnych zespołów i układów pojazdu, w szczególności pod względem bezpieczeństwa jazdy i ochrony środowiska, w tym sprawdzenie i ocena prawidłowości działania, ustawienia i własności świetlnych świateł zewnętrznych, w tym prawidłowość działania urządzeń sygnalizacyjnych. Wykaz czynności kontrolnych oraz metody i kryteria oceny stanu technicznego pojazdu podczas przeprowadzania okresowego badania technicznego pojazdu określa załącznik nr 1 do rozporządzenia i pod poz. 4 "Światła" wskazano, że czynności kontrolne i ocena stanu technicznego tego wyposażenia (urządzeń) dokonywane są poprzez oględziny, sprawdzenie działania lub pomiar przy pomocy określonych przyrządów. Wskazano kryteria uznania stanu technicznego pojazdu, przedmiotów jego wyposażenia i części za niezgodny z warunkami technicznymi. Skarżący nie udokumentował, że omawiana usterka miała charakter "drobny" ponadto, jak wskazano wyżej, nie zwalniało go to od wydania zaświadczenia o negatywnym wyniku badania pojazdu [...], a później – od przeprowadzenia badania w tym uzupełniającym zakresie przed dokonaniem wpisu. Dokonanie wpisu w dowodzie rejestracyjnym pojazdu bez stosownego badania technicznego oznacza, że wpis nastąpił niezgodnie ze stanem faktycznym (który może być miarodajnie ustalony dopiero po badaniu technicznym przeprowadzonym zgodnie z obowiązującym wedle powołanego rozporządzenia reżimem) oraz sprzecznie z przepisami albowiem te określają wprost warunki i wymogi dokonywania badań oraz wystawiania zaświadczeń. W tym stanie rzeczy, skoro na tle ustalonych okoliczności sprawy należy przyjąć, że skarżący dokonał wpisu do dowodów rejestracyjnych wymienionych pojazdów niezgodnie ze stanem faktycznym i przepisami - wyczerpane zostały przesłanki z art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym do cofnięcia skarżącemu uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów. Z tych względów skargę oddalono na mocy art. 151 p.p.sa.