III SA/Wr 310/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska – Szostak, Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Protokolant referent Aneta Szmyt, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 29 listopada 2018 r. sprawy ze skargi Syndyka masy upadłości "A" Sp. z o.o. w upadłości w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę w całości. Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n. Zaskarżoną decyzją, po rozpatrzeniu odwołania od - wydanej z upoważnienia Zarządu Województwa D. - decyzji wymierzającej spółce ("A" Sp. z o.o. z/s w T.) karę pieniężną w wysokości 573,30 zł, za zajęcie pasa drogowego przez umieszczenie bez zezwolenia zarządcy drogi reklamy dwustronnej, w terminie od [...] do [...] stycznia 2017 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: SKO, Kolegium) uchyliło tę decyzję w całości i - orzekając co do istoty sprawy - wymierzyło spółce karę pieniężną w wysokości 81,90 zł, za zajęcie pasa drogowego przez umieszczenie bez zezwolenia reklamy dwustronnej w dniu [...] stycznia 2017 r. Jako podstawę prawną decyzji wskazało art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. - dalej: K.p.a.), art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. z art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 oraz art. 40 ust. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2222 ze zm. - dalej: u.d.p.), § 1 pkt 3 i § 2 pkt 2 lit. b) uchwały Nr L/1775/14 Sejmiku Województwa Dolnośląskiego z dnia 29 maja 2014 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg wojewódzkich (Dz. Urz. Woj. Doln. poz. 2913 - dalej: uchwała w/s stawek). Z akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji wymierzył spółce karę pieniężną wynoszącą 573,30 zł, za zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr [...], w miejscowości S. km 4+140, przez umieszczenie reklamy dwustronnej o powierzchni całkowitej 5,46 m2, w terminie od [...] do [...] stycznia 2017 r., bez zezwolenia zarządcy drogi. W odwołaniu, spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego (u.d.p.) i przepisów postępowania (K.p.a.), m.in. przez błędne przyjęcie, że reklama znajdowała się w obrębie pasa drogowego, mimo że w aktach sprawy brak jest dokumentu określającego granice pasa drogowego w/w drogi wojewódzkiej. Zdaniem spółki, organ błędnie także uznał, iż reklama była umieszczona w zasięgu widoczności użytkowników drogi z każdej strony, podczas gdy ze zgromadzonej dokumentacji fotograficznej należy wysnuć wniosek przeciwny. Spółka wskazała, że brak jest dowodu, który potwierdzałby, że powierzchnia zajęcia pasa drogowego wyniosła 5,46 m2. Ponadto, w ocenie spółki, organ niezasadnie przyjął, że reklama nielegalnie zajmowała pas drogowy w okresie od [...] do [...] stycznia 2017 r. Po rozpatrzeniu sprawy w trybie instancyjnym, SKO uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w całości i wymierzyło spółce sporną karę pieniężną w niższej wysokości (81,90 zł). Uznało, że z akt sprawy wynika, iż zajęcie pasa drogowego przez umieszczenie bez zezwolenia reklamy miało miejsce jedynie [...] stycznia 2017 r. Uzasadniając, Kolegium pierwotnie powołało - mające zastosowania w sprawie -przepisy prawa, tj. art. 40 ust. 1, ust. 2 i ust. 12 pkt 1 u.d.p. Dowodziło, że - zasadniczo - zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi w postaci decyzji administracyjnej i że w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi wymierza on - także w drodze decyzji - karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z art. 40 ust. 4-6 ustawy. Podkreśliło, że nałożenie tej kary jest obligatoryjne i że z u.d.p. nie wynikają jakiekolwiek dodatkowe warunki nałożenia kary, oprócz stwierdzenia, że pas drogowy był zajmowany bez zezwolenia. SKO zastrzegło, że w sprawie - z uwagi na wszczęcie postępowania przed wejściem w życie nowelizacji przepisów - nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), która to ustawa - z dniem 1 czerwca 2017 r. -znowelizowała przepisy K.p.a., przez m.in. dodanie do tej ustawy Dział IVa dotyczącego administracyjnych kar pieniężnych (art. 16 ustawy zmieniającej). Kolegium stwierdziło, że zebrany w sprawie materiał dowodowy (dokumentacja zdjęciowa, protokół kontroli na miejscu pasa drogowego, dokumentacja mapowa, wydruk wykazu działek gruntu znajdujących się w trwałym zarządzie DSDiK w W., pisma spółki) jednoznacznie potwierdził, że: 1) spółce należy wymierzyć karę pieniężną z tytułu samowolnego (bez zezwolenia zarządcy drogi) zajęcia pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr [...], w miejscowości S., w celu umieszczenia reklamy; 2) umieszczona przez spółkę w polu widzenia użytkownika drogi tablica reklamowa wyczerpuje definicję reklamy, zawartej w art. 4 pkt 23 u.d.p.; 3) tablica reklamowa przedstawia treść zawierającą informacje o spółce oraz prowadzonej przez nią działalności gospodarczej; 4) tablica ta jest tablicą dwustronną; 5) tablica reklamowa była ustawiona prostopadle do jezdni drogi wojewódzkiej nr [...] (każda z dwóch stron tablicy - zawierającej reklamę o tożsamej treści - znajdowała się w polu widzenia użytkowników tej drogi publicznej); 6) umieszczenie dwustronnej tablicy reklamowej nastąpiło w granicach pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr [...], w miejscowości S., km 4 + 140 (na poboczu); 7) reklama (tablica reklamowa) jest oddalona od krawędzi jezdni o 8,3 m); 8) tablica reklamowa posiada wymiary 2,10 m x 1,30 m (pole prostokąta), a zatem pole jej powierzchni wynosi 2,73 m2; 9) z uwagi na fakt, że mamy do czynienia z reklamą (tablicą reklamową) dwustronną, całkowita powierzchnia zajęcia wynosić będzie dwukrotność tego pola powierzchni, tj. 5,46 m2; 10) podmiotem odpowiedzialnym za zajęcie pasa drogowego wskazanej drogi publicznej, bez zezwolenia zarządcy drogi, jest spółka. Kolegium zaakcentowało, że - z uwagi na otwarty katalog środków dowodowych (art. 75 § 1 K.p.a.) - ustalenie granic pasa drogowego (legalnie zdefiniowanego w art. 4 pkt 1 w zw. z art. 2a u.d.p.) nie wymagało obligatoryjnie sięgnięcia to treści właściwej książki drogi. SKO przyjęło, że materiał dowodowy sprawy potwierdza, że zajęcie pasa drogowego, w celu umieszczenia dwustronnej reklamy, nastąpiło jedynie [...] stycznia 2017 r. - nie zaś przez okres 7 dni (od [...] do [...] stycznia 2017 r.). Zaznaczyło, że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił, na jakiej podstawie i z jakich powodów przyjął, że zajęcie pasa drogowego we wskazanym celu obejmowało również okres od [...] do [...] stycznia 2017 r. W tym zakresie zatem SKO podzieliło zarzuty odwołania. Ostatecznie przyjęło, że samowolne umieszczenie dwustronnej tablicy reklamowej w pasie wskazanej drogi publicznej miało miejsce jedynie [...] stycznia 2017 r. W konsekwencji powyższego, Kolegium uchyliło zaskarżoną odwołaniem decyzję w całości i wymierzyło spółce karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego w/w drogi wojewódzkiej w wysokości 81,90 zł, zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. z art. 40 ust. 6 w zw. z § 1 pkt 3 i § 2 pkt 2 lit. b) uchwały w/s stawek. Niezależnie, SKO poinformowało spółkę (w związku z jej wątpliwościami), że w aktach sprawy znajduje się kserokopia uchwały Nr 3277/V/17 Zarządu Województwa Dolnośląskiego z dnia 17 stycznia 2017 r., zawierającej upoważnienie do wydawania, w imieniu zarządcy drogi, decyzji administracyjnych w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. SKO podsumowało, że materiał dowodowy sprawy nie dał podstaw do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i umorzenia postępowania. W skardze, Syndyk masy upadłości spółki zaskarżył decyzję SKO w całości. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 7, art. 75 i art. 77 § 1 K.p.a., polegające na nie zgromadzeniu i nie rozpatrzeniu, w sposób zgodny z zasadami postępowania administracyjnego, materiału dowodowego oraz pominięciu konieczności jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności stanowiących podstawę rozstrzygnięcia w sprawie, co spowodowało błąd w ustaleniach faktycznych, skutkujący nieprawidłowym przyjęciem, że: a) należąca do spółki reklama znajdowała się w obrębie pasa drogowego, pomimo że w aktach sprawy brak jest urzędowego dokumentu określającego granice pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr [...], w mieście S. (km 4+140) oraz lokalizację spornej reklamy; b) należąca do spółki reklama była umieszczona w zasięgu widocznym dla użytkowników drogi z każdej ze stron, podczas gdy okoliczność ta nie znajduje potwierdzenia w - zgromadzonym w sprawie - materiale dowodowym; 2) art. 8 K.p.a., przez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej. Tak stawiając zarzuty, Syndyk wniósł o: 1) uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji w całości; 2) wstrzymanie wykonania decyzji; 3) zasądzenie od organu kosztów postępowania; 4) zawieszenie postępowania przez organ (ew. przez Sąd). Syndyk uzasadnił swoje stanowisko w sprawie. Odpowiadając na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie. Wydając w tym zakresie stosowne postanowienia, na posiedzeniach niejawnych, Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i zawieszenia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu wyrażonego w tej decyzji. Decyzja ta znajduje bowiem podstawy w prawie materialnym, jej wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym. Sąd uznał, że - w sprawie - SKO prawidłowo uchyliło decyzję organu pierwszej instancji o wymierzyło spółce karę pieniężną w wysokości 81,90 zł, za zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr [...], w miejscowości S. (km 4+140), przez umieszczenie reklamy dwustronnej o powierzchni całkowitej 5,46 m2, w dniu [...] stycznia 2017 r., bez zezwolenia zarządcy drogi. Zgodnie z art. 40 ust. 1 u.d.p., zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Uzyskania zezwolenia wymagają wskazane w art. 40 ust. 1 u.d.p. działania i czynności polegające na: 1) prowadzeniu robót w pasie drogowym, 2) umieszczaniu w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, 3) umieszczaniu w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, 4) zajęciu pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3 (art. 40 ust. 2 u.d.p.). Stosownie do art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p., w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa wart. 22 ust. 2, 2a lub 2c ustawy, wymierza on, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z art. 40 ust. 4-6 ustawy. Z treści powołanego przepisu wynika, że zarządca drogi ma obowiązek orzec w decyzji o karze pieniężnej, gdy stwierdzi nielegalne zajęcie pasa drogowego (decyzja ma charakter związany). Nałożenie kary jest zatem obligatoryjne. Trafnie wywodzi przy tym SKO, że ustawa (u.d.p.), jako jedyną i wystarczającą przesłankę dla nałożenia tej kary, przewiduje zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia i że zbędne staje się badanie jakichkolwiek innych dodatkowych okoliczności, jak np. wina podmiotu, które nie mają wpływu ani na poniesienie przez niego odpowiedzialności, ani na wymiar nakładanej na niego sankcji administracyjnej. Zdaniem Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie przesądza, że spółka nielegalnie zajęła pas drogowy drogi wojewódzkiej w celu umieszczenia tam reklamy, a więc dokonała zajęcia, o którym mowa w art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p. W myśl art. 4 pkt 23 u.d.p., reklama to umieszczone w polu widzenia użytkownika drogi tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe w rozumieniu art. 2 pkt 16b i 16c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 z późn. zm.), a także każdy inny nośnik informacji wizualnej, wraz z jej elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, niebędący znakiem drogowym, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 z późn. zm.), ustawionym przez gminę znakiem informującym o obiektach zlokalizowanych przy drodze, w tym obiektach użyteczności publicznej, znakiem informującym o formie ochrony zabytków lub tablicą informacyjną o nazwie formy ochrony przyrody w rozumieniu art. 115 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (aktualnie: Dz. U. z 2018 r., poz. 1614 z późn. zm.). W sprawie, co wykazały organy administracji, mamy do czynienia z tablicą reklamową w rozumieniu art. 2 pkt 16b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. przedmiotem materialnym przeznaczonym lub służącym ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, o płaskiej powierzchni służącej ekspozycji reklamy, w szczególności takim jak baner reklamowy, reklamą naklejaną na okna budynków i reklamą umieszczaną na rusztowaniu, ogrodzeniu lub wyposażeniu placu budowy, które jednocześnie nie jest drobnym przedmiotem codziennego użytku, wykorzystywanym zgodnie z jego przeznaczeniem. Reklamą zaś, wedle art. 2 pkt 16a przywołanej ustawy, jest upowszechnianie w jakiejkolwiek wizualnej formie informacji promującej osoby, przedsiębiorstwa, towary, usługi, przedsięwzięcia lub ruchy społeczne. Organy niewątpliwie ustaliły, że sporna tablica reklamowa przedstawia treść zawierającą informacje o spółce oraz prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, w tym zawiera nazwę spółki ("A"), przedmiot jej działalności ("[...]") oraz miejsce prowadzenia tej działalności ("N., R. [...]"). Wbrew twierdzeniom spółki, w/w tablica reklamowa jest tablicą dwustronną, co bezsprzecznie potwierdza zgromadzona dokumentacja zdjęciowa (patrz: zdjęcia z [...] i [...] stycznia 2017 r.). Materiał dowodowy wskazuje także, co trafnie przyjęło SKO, że tablica reklamowa była ustawiona prostopadle do jezdni drogi wojewódzkiej nr [...], a zatem, każda z dwóch stron tablicy zawierającej reklamę o tożsamej treści znajdowała się w polu widzenia użytkowników tej drogi publicznej. Przeprowadzone w sprawie postępowanie administracyjne potwierdziło, że umieszczenie dwustronnej tablicy reklamowej miało miejsce w granicach pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr [...], w miejscowości S., km 4 + 140 (na poboczu), stanowiącego nieruchomość gruntową oznaczoną geodezyjnie jako działka nr [...] dr, której właścicielem jest Województwo D. Dowodzi tego znajdująca się w aktach administracyjnych dokumentacja zdjęciowa, protokół kontroli pasa drogowego, mapy, wydruk wykazu działek gruntu znajdujących się w trwałym zarządzie DSDiK w W. Ponadto, pracownik organu pierwszej instancji, podczas kontroli pasa drogowego (na miejscu) ustalił (wuymierzył), że reklama (tablica reklamowa) jest oddalona od krawędzi jezdni o 8,3 m, co zostało ujęte w protokole kontroli pasa drogowego z [...] stycznia 2017 r. Rację ma SKO, że dla ustalenia granic pasa drogowego tej drogi publicznej nie było niezbędnym sięganie do treści właściwej książki drogi, o której mowa w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 lutego 2005 r. w sprawie sposobu numeracji i ewidencji dróg publicznych, obiektów mostowych, tuneli, przepustów i promów oraz rejestru numerów nadanych drogom, obiektom mostowym i tunelom (Dz. U. Nr 67, poz. 582). Tutejszy Sąd, w powołanym zresztą w skarżonej decyzji wyroku z 23 września 2010 r. (III SA/Wr 291/10, LEX nr 757897), wyłożył, że przepisy u.d.p. nie przewidują obowiązku wykorzystania, przez organ prowadzący postępowanie w sprawie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, szczególnego rodzaju środków dowodowych celem wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 40 ust. 12 u.d.p. Oznacza to, że w sprawach tej kategorii, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem takim mogą być dokumenty, oględziny, czy zeznania świadków. Zgodzić należy się z SKO, że - mając na względzie otwarty katalog środków dowodowych (art. 75 § 1 K.p.a.) - nie sposób było wykluczyć jakiegokolwiek z powołanych w sprawie dowodów i odmówić im mocy dowodowej. W opinii Sądu, trafnie wywodzi SKO, że zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy jest wystarczający dla podjęcia ustaleń w zakresie przebiegu i granic pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr [...]. Pas drogowy, z punktu widzenia przepisów ustawy (w tym sformułowanej w niej definicji legalnej - art. 4 pkt 1 u.d.p. - jak i regulacji dotyczącej własności drogi i gruntu pod drogą - art. 2a u.d.p.) obejmować będzie co najmniej obszar wyznaczony granicami gruntu - działki drogowej, na której zlokalizowana jest droga. Co do zasady zatem, granica pasa drogowego będzie wyznaczona granicą działki drogowej - oznaczonej geodezyjnie działki gruntu. Materiał dowodowy sprawy potwierdza, że dwustronna reklama (tablica reklamowa) została umieszczona w granicach działki drogowej nr [...]. Nie jest między stronami sporne, że podmiotem odpowiedzialnym za zajęcie pasa drogowego drogi publicznej, bez zezwolenia zarządcy drogi, jest skarżąca spółka (patrz: pismo spółki z [...] marca 2017 r.). Jako niewątpliwe Sąd przyjmuje podjęte w sprawie ustalenia odnośnie powierzchni zajęcia pasa drogowego, która - w przypadku umieszczenia reklamy w pasie drogowym - będzie tożsama z powierzchnią tablicy reklamowej. W trakcie przeprowadzonej [...] stycznia 2017 r. kontroli pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr [...] (której wyniki utrwalono w znajdującym się w aktach sprawy protokole), pracownik organu ustalił (wymierzył), że zastana tam tablica reklamowa, umieszczona w pasie tej drogi publicznej, posiada wymiary: 2,10 m x 1,30 m (pole prostokąta), a zatem pole jej powierzchni wynosi 2,73 m2. Ze względu na to, że w sprawie mamy do czynienia z reklamą (tablicą reklamową) dwustronną, całkowita powierzchnia zajęcia wynosić będzie dwukrotność tego pola powierzchni, tj. 5,46 m2, co ustaliły orzekające w sprawie organy. Nie sposób także zanegować ustaleń SKO, że materiał dowodowy sprawy (w tym dokumentacja fotograficzna, protokół kontroli pasa drogowego) - wbrew ustaleniom organu pierwszej instancji - potwierdza, że samowolne zajęcie przez spółkę pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr [...], w miejscowości S., w celu umieszczenia dwustronnej reklamy, nastąpiło w dniu [...] stycznia 2017 r. W myśl art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p., wysokość kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi stanowi 10-krotność opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Stosownie do art. 40 ust. 6, opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3 (umieszczenia reklamy), ustala się jako iloczyn powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. W sprawie, odnośnie wysokości stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego, prawidłowo zastosowano przepisy § 1 pkt 3, § 2 pkt 2 lit. b) uchwały Nr L/1775/14 Sejmiku Województwa Dolnośląskiego z dnia 29 maja 2014 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg wojewódzkich (Dz. Urz. Woj. Doln. poz. 2913). Wysokość kary za zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr [...] w miejscowości S. stanowi iloczyn: powierzchni zajęcia pasa drogowego - 5,46 m2, okresu zajęcia pasa drogowego - 1 dzień ([...] stycznia 2017 r.), stawki opłaty - 1,50 zł (stawka dzienna za zajęcie 1 m2 pasa drogowego w celu umieszczenia reklamy) oraz opisanego mnożnika (10x) - i wynosi 81,90 zł. Wobec faktu niewątpliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co wykazano wyżej, chybione i gołosłowne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, art. 75 i art. 77 § 1 K.p.a. Nie dopatrzył się Sąd w sprawie także naruszenia zasady zaufania do organów władzy publicznej, ustanowionej w art. 8 K.p.a. Nie stanowi bowiem naruszenia tej zasady sytuacja, w której organ administracji wydaje decyzję zgodną z prawej lecz niekorzystną dla strony i sprzeczną z jej oczekiwaniami. Z tych wszystkich względów - stosownie do dyspozycji art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - skargę należało oddalić w całości i orzec jak w sentencji wyroku.