III SA/Wr 316/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Maciej Guziński po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi S.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonanie regularnych przewozów w transporcie drogowym wniosku skarżącego o zmianę postanowienie o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji, postanawia: 1. zmienić postanowienie z dnia [...]r. [...] i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. 2. zwrócić skarżącemu [...] zł (słownie [...] złotych) tytułem uiszczonego wpisu od zażalenia. Pismem z dnia [...] r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. W petitum skargi zawarto ponadto "wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji" aczkolwiek bez uzasadnienia. Postanowieniem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] r. skarżący wniósł "zażalenie na postanowienie WSA we W. z dnia [...] r." wskazując jednocześnie, że "jeżeli jest to możliwe to prosi o pozytywne rozpatrzenie pisma jeszcze na gruncie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W.". W uzasadnieniu wskazał, że od momentu cofnięcia zezwolenia na przewóz osób ponosi same straty. Prowadzenie bowiem firmy transportowej wiąże się z szeregiem opłat regulowanych i wymaganych przez ustawy, w tym kosztów z tytułu podatków od środków transportu, z tytułu ubezpieczenia OC, przeglądów pojazdów. Obciążeniem finansowym jest utrzymywanie bazy transportowej oraz pojazdów, które stojąc w bazie z każdym dniem niszczeją i tracą na wartości. Ich sprzedaż wiązałaby się natomiast z obowiązkiem zwrócenia licencji transportowej do Starostwa Powiatowego. Dalej skarżący podniósł, że posiadanie licencji jest niezbędne do występowania o zezwolenia na przewozy osób. Tymczasem skarżący przez okres trzech lat nie może złożyć żadnego wniosku do organów wydających zezwolenia na przewozy osób (art. 24 ustawy o transporcie drogowym), zaś pomimo niewykonywania przewozów musi prowadzić działalność gospodarczą z którą wiążą się opłaty związane z ZUS-em, prowadzeniem księgowości. Taki stan rzeczy przyniósł nieodwracalne skutki materialne w stosunku do skarżącego, jego pracowników i rodziny. Wreszcie skarżący wskazał, że gdy otwierał działalność to zaciągnął kredyty w banku, które spłaca do dnia dzisiejszego. Tymczasem z tytułu prowadzonej działalności ponosi jedynie straty. Do wniosku skarżący dołączył harmonogram spłat kredytu i przelewy z rachunku. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.)- zwanej dalej p.p.s.a., postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3 tego przepisu, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Zdaniem Sądu, przedstawione w piśmie z [...] r. okoliczności, poparte załączonymi dokumentami uzasadniają zmianę postanowienia odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej w sprawie decyzji i uwzględnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Podkreślenia bowiem wymaga, że Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy. Rozpatrując wniosek złożony w tej sprawie, Sąd uznał, że uprawdopodobniono, że istnieje potencjalna możliwość że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje na tyle trwałą zmianę, że powrót do stanu poprzedniego, w razie uwzględnienia skargi, byłby znacznie utrudniony. Wykonanie zaskarżonej decyzji zagrażające zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratę przez stronę źródła utrzymania, stanowi spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 u.p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 18 czerwca 2004 r., FZ 136/04, cytowane (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Komentarz, Zakamycze 2005, s.167). W świetle przedstawionych argumentów Sąd zmienił wcześniejsze postanowienie o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji i postanowił o udzieleniu ochrony tymczasowej do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie sądowe w pierwszej instancji, co znalazł wyraz w pkt I sentencji. Podstawę prawną ku temu stanowi art. 61 § 3, 4 i 5 p.p.s.a. Skoro zaś Sąd uznał, że pismo skarżącego z dnia [...] r. stanowi wniosek o zmianę dotychczas wydanego postanowienia o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji, nie zaś zażalenie zasadnym stało się zwrócenie skarżącemu wpisu od zażalenia(pkt. II sentencji).