III SA/Wr 320/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk, , , po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2008 r., na posiedzeniu niejawnym, skargi kasacyjnej K. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia [...] sygn. akt [...], w którym Sąd odrzucił skargę K. K., na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. Nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty za przejazd. postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. W rozpoznawanej sprawie, postanowieniem z dnia 7 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę K. K. na opisaną w osnowie tego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W.. Odpis postanowienia, z uzasadnieniem, doręczono skarżącemu w dniu 15 września 2007 r. (adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru), wraz z pouczeniem o możliwości złożenia od powyższego rozstrzygnięcia – w terminie trzydziestu dni od daty jego doręczenia – skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sporządzonej przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą praw- nym. Pismem, datowanym na dzień 11 października 2007 r. a nadanym w Urzędzie Pocztowym "J. G. 1" w dniu 13 października 2007 r. (data stempla pocztowego), sporządzonym i podpisanym przez samego skarżącego, K.K. złożył "skargę kasacyjną". W piśmie tym skarżący "w nawiązaniu do postanowienia Sądu z dnia 7 września 2007 r. dotyczącego odrzucenia jego skargi" wniósł o "umożliwienie mu opłacenia wpisu od skargi w wysokości, w terminie oraz na konto wskazane przez Sąd" w wezwaniu, wskazując, że w dniu 13 lipca 2007 r. wyjechał na urlop wypoczynkowy i przebywał na nim do dnia 5 sierpnia 2007 r., co uniemożliwiło mu podjęcie przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia opłaty. Zarządzeniem z dnia 16 października 2007 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego pisma z dnia 11 października 2007 r. (Sąd potraktował je przede wszystkim jako wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu), poprzez uiszczenie wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, oraz do wskazania, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu i uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu. Skarżący w terminie uiścił brakujący wpis oraz przedstawił zaświadczenie z A. Sp. z o.o. w J. G., z którym współpracował, potwierdzające, że w dniach od 15 lipca do 5 sierpnia 2007 r. nie świadczył usług dla tej spółki. Postanowieniem z dnia 23 listopada 2007 r. (doręczonym skarżącemu w dniu 6 grudnia 2007 r.), Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił wniosek o przywrócenie terminu. W treści uzasadnienia Sąd wskazał, iż skarżący przekroczył siedmiodniowy termin dla złożenia wniosku wynikający z przepisu art. 87 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd uznał bowiem, że początek biegu tego terminu przypadał na dzień otrzymania przez skarżącego postanowienia o odrzuceniu skargi, tj. 15 września 2007 r., podczas gdy wniosek o przywrócenie terminu (zawarty w piśmie zatytułowanym "skarga kasacyjna") został przez niego wysłany dopiero 13 października 2007 r. Jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny, zarządzeniem z dnia 6 grudnia 2007 r., wezwał skarżącego do wyjaśnienia, czy pismo datowane na dzień 11 października 2007 r. (określone przez autora jako "skarga kasacyjna", a które w istocie stanowiło prośbę o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi) ma być dodatkowo potraktowane jako skarga kasacyjna od postanowienia z dnia 7 września 2007 r. w przedmiocie odrzucenia skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z dnia 10 maja 2007 r., Nr 450000-III-PC-6681-87/07/826/37. W odpowiedzi na wezwanie skarżący oświadczył, że "pismo to" winno być potraktowane przez Sąd jako skarga kasacyjna. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W myśl art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej w dalszych wywodach jako "p.p.s.a.", skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Zgodnie z art. 175 § 1 tej samej ustawy, skarga winna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Fakt legitymowania się przez osobę, która podpisała skargę kasacyjną, uprawnieniem do jej sporządzenia powinien być przy tym udokumentowany wraz ze złożeniem takiej skargi lub przed upływem terminu do jej wniesienia. Braku tego nie można uzupełnić, a skargi "sanować", natomiast stwierdzenie uchybienia w tym względzie skutkuje odrzuceniem skargi, na podstawie art. 178 p.p.s.a., jako niedopuszczalnej (tak NSA w postanowieniu z dnia 8 września 2004 r., FSK 371/04, niepubl.). W niniejszej sprawie Sąd prawidłowo pouczył skarżącego o sposobie wniesienia skargi kasacyjnej, a mimo to strona (choć zapewne nie należy do grona wcześniej wymienionych profesjonalnych pełnomocników procesowych) sporządziła i wniosła skargę kasacyjną samodzielnie, czym bezsprzecznie naruszyła przepis art. 175 § 1 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 178 w związku z art. 175 § 1 p.p.s.a., zobowiązany był orzec jak w sentencji.