III SA/Wr 320/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : sędzia WSA Magdalena Jankowska – Szostak po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2010 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, w sprawie ze skargi A. S., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., z dnia [...] r., Nr [...], w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy i skierowania na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie uprawnień do kierowania pojazdami kategorii [...],[...],[...],[...]: postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący A. S, w skardze z dnia [...] r. zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w jego opinii zaskarżone postanowienie nadaje się do wstrzymania, ponieważ powoduje, że postępowanie, w ramach którego zostało ono wydane, będzie kontynuowane, co w konsekwencji może doprowadzić do nałożenia na skarżącego obowiązku zwrotu prawa jazdy. Następnie autor wniosku odniósł się do merytorycznej istoty sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 tej samej ustawy, Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, czy postanowienia – zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. – jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. obejmuje wszystkie akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 pkt 1 - 7 p.p.s.a., które mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego, czyli decyzje, postanowienia oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Należy jednak zauważyć, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania, a takiej cechy nie ma postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. Zaskarżone postanowienie ma charakter czynności procesowej i nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy. Dalsze skutki kontynuowanego postępowania mogące hipotetycznie wystąpić, nie mogą – wbrew twierdzeniom skarżącego – mieć wpływu na rozpoznanie wniosku. Podjęcie zawieszonego postępowania nie kreuje bowiem nowej sytuacji skarżącego w sferze jego obowiązków. Należy ponadto wskazać, że związki przyczynowe pomiędzy podjęciem zawieszonego postępowania, a ewentualnymi skutkami, są nazbyt daleko idące i w żadnym razie nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku skarżącego. Mając powyższe na uwadze, należało orzec jak w sentencji postanowienia.