III SA/Wr 322/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Sędziowie Sędzia NSA Anna Moskała Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk (sprawozdawca) Protokolant Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 18 listopada 2009 r. sprawy ze skargi E M na decyzję Wojewody D z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. Zaskarżoną decyzją - wydaną po rozpatrzeniu odwołania strony skarżącej - Wojewoda D utrzymał w mocy decyzję Burmistrza D z dnia [...] r. (Nr [...]) orzekającą o wymeldowaniu zainteresowanej z miejsca pobytu stałego w lokalu przy O K [...] w D. W uzasadnieniu takiego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył okoliczności faktyczne i wskazał podstawy normatywne przemawiające za takim kierunkiem załatwienia sprawy. W skardze do tutejszego Sądu, żądając uchylenia decyzji Wojewody, E M sformułowała dwa zarzuty: 1) przedwczesności wydania zakwestionowanego rozstrzygnięcia, a to wobec wniesienia przez skarżącą zażalenia na postanowienie organu wyższego stopnia, wydane w przedmiocie podjęcia wcześniej zawieszonego postępowania odwoławczego; 2) nieuwzględnienia tego, że wyrok eksmisyjny z [...] r. nie został do tej pory opatrzony klauzulą wykonalności. W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej - w skrócie - "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez uprawnione do tego organy meldunkowe. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, w odniesieniu do których sąd stwierdzi co najmniej jedno z uchybień określonych w art. 145 p.p.s.a. Jeśli jednak nie doszło do naruszenia prawa, o którym mowa w tym przepisie, Sąd jest zobowiązany do oddalenia skargi, na podstawie art. 151 tej samej ustawy. W świetle przytoczonych zasad oceny dokonywanej przez sądy administracyjne skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, z następujących powodów. Oba zarzuty skargi są bezzasadne. W aktach administracyjnych sprawy znajdują się kopie: 1) zaocznego wyroku eksmisyjnego Sądu Rejonowego w D I Wydział Cywilny, z dnia [...] r. ([...]); 2) wyroku tego samego sądu, z dnia [...] r. ([...]), w którym utrzymano w mocy wyrok zaoczny Sądu Rejonowego w D z dnia [...] r. - w zakresie orzeczenia eksmisji skarżącej ze spornego lokalu bez prawa otrzymania lokalu socjalnego (pkt 1 wyroku z [...] r.) uchylono zaś tamten wyrok - wyłącznie jednak w zakresie zawartych tam orzeczeń o kosztach (pkt 2 wyroku z [...] r.); 3) wyroku Sądu Okręgowego w Ś II Wydział Cywilny Odwoławczy, z dnia [...] r. ([...]) oddalającego apelację strony skarżącej od wyroku Sądu Rejonowego w D z dnia [...] r., ze stwierdzeniem prawomocności tego wyroku. W kontekście wymienionych orzeczeń sądów powszechnych, drugi z zarzutów sformułowanych w skardze jest po prostu nieprawdziwy. Oceniając zasadność pierwszego zarzutu, godzi się zwłaszcza podkreślić znaczenie art. 365 § 1 kodeksu postępowania cywilnego, zgodnie z którym prawomocne orzeczenie sądu wiąże nie tylko strony postępowania i sąd, który orzeczenie to wydał, ale również inne osoby, sądy i organy państwowe. Dysponując wiedzą o prawomocnym wyroku eksmisyjnym, a także o tym, że komornik eksmitował skarżącą z przedmiotowego lokalu, że nie mieszka ona tam już od [...] r., a sam lokal został oddany w najem innym lokatorom (wszystkie te okoliczności podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji), organ był wręcz zobowiązany do podjęcia wcześniej zawieszonego postępowania odwoławczego i merytorycznego załatwienia odwołania zainteresowanej. Zasadą jest bowiem rozstrzyganie spraw, a wstrzymanie tego procesu (w postaci zawieszenia postępowania) - ewidentnym wyjątkiem od tej reguły. Potencjalnego naruszenia prawa można byłoby ewentualnie dopatrywać się w fakcie wydania obecnie kontrolowanej decyzji przed rozpatrzeniem zażalenia zainteresowanej na postanowienie Wojewody o podjęciu zawieszonego administracyjnego postępowania odwoławczego, ze względu na toczące się jeszcze wtedy postępowanie sądowe w sprawie eksmisyjnej (Sąd rozpoznający niniejszą sprawę celowo ujmuje to uchybienie w trybie warunkowym, jako że w zakresie jego kognicji nie mieści się kontrola legalności podjęcia postępowania) To ewentualne uchybienie - natury wszak wyłącznie proceduralnej - nie mogło mieć i tak żadnego wpływu na wynik sprawy, tzn. na utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji o wymeldowaniu. W świetle wcześniej wymienionych okoliczności faktycznych, konieczność wymeldowania skarżącej z lokalu, w którym wcześniej została zameldowana na pobyt stały, znajduje pełne uzasadnienie w przepisie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (jednolity tekst: Dz. U. z 2006 r., nr 139, poz. 993 ze zm.). Odmowa wymeldowania zmierzałaby bowiem w istocie do utrzymania ewidentnej w niniejszym przypadku fikcji meldunkowej. Ostatnio omówionego uchybienia proceduralnego nie można w każdym razie zakwalifikować do katalogu naruszeń, które mogły mieć istotny (celowe podkreślenie składu orzekającego) wpływ na wynik sprawy. Nie mogło ono zatem doprowadzić do uchylenia zakwestionowanej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. Ponieważ zaś Sąd nie stwierdził innych naruszeń przepisów prawa materialnego i procesowego, wymienionych taksatywnie w art. 145, był w konsekwencji zobligowany do oddalenia skargi, stosownie do dyspozycji wynikającej z art. 151 tej samej ustawy.