III SA/Wr 323/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Józef Kremis po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z.o.o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej w zakresie lokalizacji jednego punktu gier postanawia: sprostować z urzędu w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 października 2013 r. (sygn. akt III SA/Wr 323/13) oczywistą omyłkę w ten sposób, że w wierszu 15 i 16 od góry, winno być "odmowy zmiany decyzji ostatecznej w zakresie lokalizacji jednego punktu gier" zamiast "odmowy dokonania zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 156 § 1 i § 2 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej zwanej p.p.s.a.) Sąd jest władny z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste pomyłki. Sprostowanie Sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. Sprostowanie wyroku nie jest ograniczone żadnym terminem. Można go dokonać w każdym czasie, a więc także po uprawomocnieniu się wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wydał - po rozpatrzeniu sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej w zakresie lokalizacji jednego punktu gier - wyrok oddalający skargę. Tymczasem w sentencji tegoż wyroku, w wierszu 15 i 16, Sąd omyłkowo- jako przedmiot sprawy wskazał "odmowy dokonania zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach" zamiast "odmowy zmiany decyzji ostatecznej w zakresie lokalizacji jednego punktu gier". Nie może budzić wątpliwości, iż powyższe stanowi oczywistą omyłkę, podlegającą sprostowaniu. W takiej sytuacji, Sąd – na podstawie art. 156 § 1 i § 2 zd. 1 p.p.s.a. - postanowił z urzędu sprostować opisany w sentencji postanowienia wyrok.