III SA/Wr 324/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędziowie: Sędzia NSA Anna Moskała (sprawozdawca) Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Protokolant: Monika Mikołajczyk po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 12 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi J. Ć. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej we W. z 23 lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego 100 (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej we W. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...]. Decyzją nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego w L. nałożył na skarżącego J. Ć., prowadzącego działalność gospodarczą wpisaną do ewidencji działalności gospodarczej pod nazwą Przedsiębiorstwo Wielobranżowe A, karę pieniężną w kwocie 5.000,00 zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia oraz braku karty opłaty za przejazd po drogach krajowych. Decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu [...], zaś odwołanie od niej skarżący wniósł za pośrednictwem poczty w dniu [...]. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej we W. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania, w następstwie czego, w dniu [...] skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, podając w uzasadnieniu przyczyny jego uchybienia, a także dopełniając czynności procesowej. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej we W. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, wskazując, że dnia [...] skarżący złożył odwołanie w Urzędzie Pocztowym, nie dołączając jednak do niego wniosku o przywrócenie terminu, co powoduje, że nie została spełniona główna przesłanka o której mowa w art. 58 2 K.p.a. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, wskazując na naruszenie przez organ art. 58 § 2 K.p.a. poprzez uznanie, że skarżący nie dopełnił wymaganych czynności koniecznych dla przywrócenia terminu do dokonania czynności, poprzez niezłożenie prośby o przywrócenie terminu razem z odwołaniem od decyzji, a ponadto – naruszenie art. 59 § 2 zd. 2 k.p.a. w związku z art. 124 § 2 k.p.a., poprzez zawarcie w postanowieniu błędnego pouczenia co do środków zaskarżenia, a także naruszenie art. 124 § 2 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku dokładnego wyjaśnienia podstaw faktycznych i prawnych podjętego rozstrzygnięcia. Przywołał w uzasadnieniu skargi, że zachowany został termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, a także zachowane zostały wszystkie wymogi formalne. Wskazał nadto, iż w dacie złożenia odwołania skarżący nie miał świadomości, że uchybił terminowi do wniesienia odwołania, a wiedzę o tym, że odwołanie było spóźnione powziął dopiero z postanowienia organu, doręczonego mu w dniu [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie p.s.a. - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w tej ustawie, między innymi w art. 145 § 1 p.s.a. Po myśli tego przepisu, podstawę do uchylenia zaskarżonego orzeczenia stanowią stwierdzenie przez sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynika sprawy; naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga, zdaniem Sądu, zasługuje na uwzględnienie. Instytucja przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej uregulowana jest w art. 58 k.p.a. Przepis ten wskazuje, że uchybiony przez zainteresowanego termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione przesłanki określone w §1 oraz §2 tego przepisu, przy czym muszą one wystąpić łącznie. Jednym z warunków, jest uprawdopodobnienie przez zainteresowanego, że nie można mu przypisać winy w niedochowaniu terminu, przy czym nawet lekka forma niedbalstwa skutkować będzie odmową przywrócenia terminu (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2000, s. 291). Ponadto, przywrócenie terminu może nastąpić wyłącznie na wniosek zainteresowanego. Ustawodawca określił też, w art. 58 § 2 k.p.a., że termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu wynosi 7 dni i liczy się od dnia ustania przyczyny uchybienia. Termin ten jest nieprzywracalny (art. 58 § 3 k.p.a.). Wraz z prośbą o przywrócenie terminu, wniesioną w określonym ustawowo terminie, zainteresowany zobligowany jest do dopełnienia czynności, której uchybił w terminie. Spełnienie przez niego powyższych przesłanek nakłada na organ administracji obowiązek postanowienia o przywróceniu terminu. Zgodnie ze stanowiskiem praktyki i doktryny, w sytuacji, gdy strona uchybiła terminowi nieświadomie, termin do złożenia prośby o jego przywrócenie liczy się od dnia, w którym powzięła ona wiadomość o jego uchybieniu (wyrok NSA OZ/Lublin z dnia 1 marca 2000r., I SA/Lu 1524/98). W rozważanym przypadku, wiedzę o uchybieniu terminowi strona powzięła dnia [...], w tym bowiem dniu doręczono skarżącemu postanowienie z dnia [...]. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Skarżący w dniu [...] wniósł o jego przywrócenie, czyniąc zarazem zadość wymaganym przesłankom formalnym. Należy mieć także na uwadze, że organ administracji, badając zasadność prośby o przywrócenie terminu, zobowiązany jest ustalić, czy spełnione zostały warunki formalne wniosku, a także czy zainteresowany dostatecznie uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu przez niego terminowi. W niniejszej sprawie organ dokonał błędnej interpretacji art. 58 § 2 k.p.a. Przyjął bowiem, iż już w dacie złożenia odwołania skarżący winien posiadać wiedzę, że uchybił terminowi do jego wniesienia, a w związku z tym obowiązany był do jednoczesnego złożenia wraz z tym odwołaniem wniosku o przywrócenie terminu. Nie czyniąc tego naruszył wymogi formalne określone w ww. przepisie, co zdaniem organu skutkować musiało odmową przywrócenia terminu. Jak już wyżej powiedziano takie rozumienie art. 58 § 2 k.p.a. jest błędne i skutkować musiało w okolicznościach sprawy uchyleniem w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt a p.p.s.a. uchyleniem zaskarżonego postanowienia.