III SA/Wr 326/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Moskała po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2018 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi D. Instytucji Pośredniczącej na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 17 lipca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę strony skarżącej na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2018 r. w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania, z powodu uchybienia terminowi do wniesienia skargi. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że "zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 7 maja 2018 r. Zatem ustawowy trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na to postanowienie upłynął z dniem 6 czerwca 2018 r. Jak wynika natomiast ze stempla pocztowego na kopercie (k. 9 akt sądowych), przesyłka zawierająca skargę została złożona w placówce pocztowej W. w dniu [...] czerwca 2018 r.". Postanowienie to zostało skutecznie doręczone stronie skarżącej w dniu 26 lipca 2018 r. (k. 23). Pismem z dnia 27 lipca 2018 r. strona skarżąca wniosła "o przywrócenie uchybionego terminu" załączając do wniosku "skargę na postanowienie". W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca podniosła, w szczególności, że uchybienie terminowi do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy, gdyż pozostawała ona w błędnym przekonaniu, iż zaskarżone postanowienie zostało jej doręczone w dniu 8 maja 2018 r., o czym świadczyć miała prezentata widniejąca na dokumencie. Strona skarżaca nie miała bowiem świadomości, że rzeczywiste doręczenie postanowienia nastąpiło w dniu wcześniejszym tj. w dniu 7 maja 2018 r. O nieświadomym braku winy strony skarżącej świadczy fakt, że cała otrzymana w dniu 7 maja 2018 r. korespondencja posiada błędną prezentatę z datą przyjęcia "8 maja 2018 r.". To – zdaniem strony skarżącej – potwierdza, że z chwilą otrzymania przez nią postanowienia doszło do nieświadomego i nieumyślnego błędu po stronie pracownika przyjmującego pocztę, błędu, który nie został w żaden sposób wychwycony, a błędu, który rzutował na terminowe złożenie skargi. Do wniosku załączono kserokopię strony z rejestru korespondencji przychodzącej i wychodzącej z dnia 7 i 8 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie jest zasadny. Według art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. zwanej dalej, w skrócie, "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie ustawa wymaga, aby uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, strona dokonała składając wniosek. Ocenie Sądu podlega zatem, czy strona postępowania dołożyła wszelkiej możliwej staranności, jakiej należało od niej oczekiwać. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. powódź, pożar, przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się osobą trzecią przy dokonywaniu konkretnej czynności (por. B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego", Komentarz, wyd. 2, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 1998, s. 345). Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku gdy w sposób przekonujący uprawdopodobniony zostanie brak winy, a przy tym wykazane zostanie, iż niezależna przeszkoda trwała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić zatem jedynie wtedy, gdy nawet przy dochowaniu należytej staranności, nie można było usunąć przeszkody do dokonania czynności. Inaczej mówiąc, gdy wykazane zostanie, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. E. Iserzon, J. Staraniek. "Kodeks postępowania administracyjnego", Komentarz, wyd. IV, W-wa 1980, str. 136). W literaturze dominuje pogląd, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W ocenie Sądu, okoliczności podniesione w złożonym wniosku nie uprawdopodabniają braku winy strony skarżącej w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., nie wskazują także, iż strona skarżąca nie mogła dokonać czynności w terminie. Bezspornym jest w sprawie, iż postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2018 r. w przedmiocie obciążenia wierzy-ciela kosztami postępowania zostało skutecznie doręczone stronie skarżącej w dniu 7 maja 2018 r. Powyższe odzwierciedla zwrotne potwierdzenie odbioru postanowienia załączone do akt administracyjnych sprawy. Z dokumentu potwierdzenia odbioru przesyłki wynika, że dokonała tego osoba uprawniona w dniu 7 maja 2018 r. Dokument ten zawiera podpis pracownika sekretariatu oraz adnotację, że przesyłkę doręczono adresatowi (stronie skarżącej). W ocenie tutejszego Sądu dopuszczenie do sytuacji, w której przesyłkę odbiera osoba upoważniona do odbioru korespondencji, aczkolwiek popełnia błąd i umieszcza na całej korespondencji otrzymanej w dniu 7 maja 2018 r. błędną prezentatę z datą przyjęcia "8 maja 2018 r." nie może stanowić podstawy do obalenia domniemania doręczenia przesyłki zawierającej postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. w trybie określonym w art. 67 § 2 p.p.s.a., a tym samym usprawiedliwić przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia skargi. W klauzuli "należytej staranności", która jest punktem odniesienia dla oceny braku winy, o którym mowa w art. 86 § 1 p.p.s.a. niewątpliwie mieści się odpowiednia organizacja odbioru korespondencji, gdyż w sytuacji wniesienia skargi do sądu administracyjnego strona skarżąca powinna bezspornie liczyć się z otrzymywaniem korespondencji sądowej. Sprawy wewnętrznej organizacji pracy strony skarżącej, w tym nieprawidłowe wykonanie czynności przez pracownika sekretariatu polegające na umieszczeniu na korespondencji z dnia 7 maja 2018 r., prezentaty z datą późniejszą o jeden dzień, w żadnym wypadku nie mogą zatem stanowić podstawy do uznania, iż zaistniałe z powodu tej organizacji uchybienie terminu do dokonania określonej czynności procesowej było przez stronę skarżącą niezawinione. Strona skarżąca odpowiada bowiem za wewnętrzną organizację pracy pracowników, w tym również za wewnętrzny obieg dokumentacji i prawidłowy jej przebieg i co więcej za właściwy jej nadzór, w tym niewątpliwie również za nadzór pracy wykonywanej w związku z nadsyłaną korespondencją. Ponadto, obowiązkiem strony skarżącej była taka organizacja pracy, aby doręczenie pism w godzinach pracy i w lokalu jej siedziby było zawsze możliwe i prawidłowe. Co więcej, jej obowiązkiem było takie zorganizowanie odbioru korespondencji, by dokonywała go osoba upoważniona, kompetentna i prawidłowo wykonująca swoją pracę. Tym samym, w sytuacji gdy zdarzy się błąd (tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie) wynikający z pomyłki jej pracownika (nawet niezawinionej), za jego powstanie odpowiada w całości strona skarżąca. Dlatego też zaistniałe w sprawie nieprawidłowości rzutujące niestety wprost na niezachowanie przez stronę skarżącą terminu do wniesienia skargi nie mogą być uznane za niezawinione. Tym bardziej, że nie tylko z prawidłowo wypełnionego potwierdzenia obioru korespondencji (które jest dla Sądu wiążące), ale także z załączonej d o wniosku przez stronę skarżącą kserokopii książki "otrzymanej korespondencji" wynika jednoznacznie, ż postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. zostało skarżącej skutecznie doręczone właśnie w dniu 7 maja 2018 r., a nie w dniu 8 maja 2018 r. jak chciała tego dowieść strona skarżąca. Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.