III SA/Wr 327/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kamila Paszowska - Wojnar po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Syndyk Masy Upadłości Fundacji W. z siedzibą w J. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 29 marca 2021 r. nr 430000/71/41688/2021/RDZ-B7/UTRZ w przedmiocie odmowy zwolnienia z opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenia zdrowotne, na Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych za okres od 1 grudnia 2020 r. do 31 stycznia 2021 r. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Pismem z 15 kwietnia 2021 r. strona skarżąca Fundacja W. (dalej jako: Fundacja) wniosła skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej jako: organ) z dnia 29 marca 2021 r. nr 430000/71/41688/2021/RDZ-B7/UTRZ w przedmiocie odmowy zwolnienia z opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenia zdrowotne, na Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych za okres od 1 grudnia 2020 r. do 31 stycznia 2021 r. Pismem z 6 maja 2022 r. organ wniósł o umorzenie postępowania. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 12 maja 2021 r. strona skarżąca ponownie złożyła wniosek o zwolnienie z opłacania składek, który został rozpoznany pozytywnie. Strona skarżąca uzyskała zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek za miesiące grudzień 2020 r. oraz od stycznia do kwietnia 2021 r. W związku z ogłoszoną upadłością Fundacji (postanowienie Sądu w Jeleniej Górze z dnia 26 lipca 2021 r., sygn. akt V GU 128/21), pismem z 20 stycznia 2022 r. do sprawy w imieniu strony skarżącej wstąpił Syndyk Masy Upadłości. Pismem z 31 października 2022 r. Sąd wezwał Syndyka Masy Upadłości do oświadczenia, czy podtrzymuje skargę. W odpowiedzi na wezwanie Syndyk Masy Upadłości oświadczył, że cofa niniejszą skargę i wniósł o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl przepisów art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej jako: p.p.s.a.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie natomiast z przepisem art. 60 ab initio p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a jej cofnięcie wiąże sąd. Skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi jest jednakże – zgodnie z dyspozycją art. 60 in fine p.p.s.a. – uzależniona od wyniku badania przez Sąd dopuszczalności cofnięcia skargi. Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle materiału zebranego w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że czynność procesowa strony skarżącej - z punktu widzenia dopuszczalności cofnięcia skargi - nie budzi wątpliwości ani zastrzeżeń. W związku z tym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. W konsekwencji, na podstawie powołanego na wstępie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie wszczęte wniesieniem skargi, podlegało umorzeniu. Wobec powyższego, Sąd orzekł jak w sentencji.