III SA/Wr 329/09

Wiesław Jakubiec - referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 1 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym kolejnego wniosku H. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustano- wienie adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarne- go we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej postanawia: umorzyć postępowanie w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 13 listopada 2008 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W., dla skarżącej został wyznaczony w dniu 19 listopada 2008 r. adwokat K.M., któremu skarżąca udzieliła w dniu 3 grudnia 2008 r. pełnomocnictwa "do prowadzenia we wszystkich instancjach sprawy, skarga kasacyjna do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 29.10.2008 r., sygn. akt III SA/Wr 98/08". W dniu 17 sierpnia 2009 r. skarżąca złożyła na urzędowym formularzu ponownie wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Na wstępie wskazać należy, iż ustawowe kompetencje Sądu w zakresie prawa pomocy ograniczają się do jego przyznania (w tym np. ustanowienie adwokata lub radcy prawnego bez oznaczenia konkretnego pełnomocnika) lub odmowy przyznania tego prawa. Sąd nie ma wpływu na decyzje podejmowane przez odpowiednie organy samorządu zawodowego adwokatów lub radców prawnych w zakresie wyznaczenia wnioskodawcy osoby przyznanego pełnomocnika. Decyzja w tym zakresie (w tym potencjalnie wyznaczenie innego pełnomocnika) jest suwerenną prerogatywą ww. organu samorządu zawodowego. W niniejszej sprawie skarżąca ma wyznaczonego zawodowego pełnomocnika- adwokata K. M., a tym samym stworzono skarżącej gwarancje procesowe i zapewniono pomoc ze strony obiektywnego oraz profesjonalnego podmiotu. Dla Sądu przy rozpoznaniu aktualnego wniosku o przyznanie prawa pomocy istotny jest tylko fakt, iż prawo pomocy we wnioskowanym zakresie (tj. żądanie ustanowienia adwokata) zostało już prawomocnym postanowieniem z dnia 13 listopada 2008 r. stronie przyznane i uprawnienie to jest nadal aktualne. Stosownie do treści art. 39 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym- zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) pełnomocnictwo ogólne lub do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z samego prawa umocowanie m.in. do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem. Tym bardziej pełnomocnictwo takie umocowuje do reprezentowania strony w postępowaniu prowadzonym po uchyleniu orzeczenia przez Sąd II instancji. Z zachowania skarżącej wynika, że uważa ona, iż z chwilą sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej przez adwokata K.M. wygasło udzielone mu pełnomocnictwo. Zdaniem Sądu z treści pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącą w dniu 3 grudnia 2008 r. jednoznacznie wynika, że jest to pełnomocnictwo ogólne ("do prowadzenia we wszystkich instancjach sprawy") przy wskazaniu, że w szczególności chodzi o sporządzenie skargi kasacyjnej. Jeśli faktycznie intencją skarżącej oraz jej pełnomocnika było ograniczenie zakresu pełnomocnictwa jedynie do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, to uznać to należy za błąd, który aktualnie należałoby sprostować poprzez udzielenie przez skarżącą adwokatowi K.M. pełnomocnictwa ogólnego do prowadzenia niniejszej sprawy. Skarżąca może również wystąpić do Okręgowej Rady Adwokackiej we W. o wyznaczenie innego pełnomocnika, jednakże czy tak się stanie zależy już tylko od tego organu. Reasumując- rola Sądu odnośnie kwestii przyznania prawa pomocy zakończyła się z chwilą uprawomocnienia się postanowienia z dnia 13 listopada 2008 r., na mocy którego ustanawiano skarżącej adwokata. W świetle powyższego aktualny, ponowny wniosek skarżącej w tym zakresie uznać należy za bezprzedmiotowy, a postępowanie wywołane jego wniesieniem, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64 § 3 u.p.s.a., należało umorzyć.