III SA/Wr 330/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Jerzy Strzebinczyk po rozpoznaniu w dniu 5 października 2010 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi A. i A.W. na decyzję SKO w J. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za [...] rok, wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] r. SKO w J. – po rozpatrzeniu odwołania A. i A. W. od decyzji Wójta Gminy J. z dnia [...] r., Nr [...] w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok [...] w kwocie [...] zł – uchyliło w całości pierwszoinstancyjną decyzję i ustaliło wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za rok [...] w kwocie [...] zł. Pismem z dnia [...] r. A. i A. W. złożyli skargę na decyzję SKO w J. W piśmie zawarli również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powołując się na wiek ([...] i [...] lat), pogarszający się stan zdrowia oraz niskie dochody z tytułu świadczeń uzyskiwanych z [...]. We wniosku znalazła się także informacja o "załączonym zaświadczeniu lekarskim" o stanie zdrowia, zaś wśród dołączonych do skargi kserokopii dokumentów: orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] r.( Nr [...]) w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej i [...], zaświadczenie Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej o pogorszeniu stanu zdrowia z dnia [...] r., zaświadczenie z Akademii Medycznej we W., Katedry i Kliniki [...] z dnia [...] r., karta informacyjna z pobytu skarżącego w SP ZOZ Szpitalu [...] w J. z dnia [...] r. wraz z wynikami z badania [...]. Z przedstawionych dokumentów wynika, iż skarżący od [...] r. jest [...] i że choruje na chorobę [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie zaś art. 61 § 3 zdanie 1 tej samej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym – wedle zdania 3 w § 3 art. 61 – dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji unormowana przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczy tylko takich sytuacji, w których akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nadto podkreślenia wymaga, że w ramach postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie jest władny do przeprowadzenia merytorycznej oceny samego kwestionowanego orzeczenia, tj. czy jest ono zgodne z prawem (zaskarżona decyzja, do momentu jej uchylenia, korzysta z domniemania zgodności z prawem). Instytucja przewidziana w art. 61 § 3 powołanej ustawy ma natomiast charakter szczególny. Jako zasadę przyjmuje się bowiem, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. Dodatkowego podkreślenia wymaga, że postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony. To z kolei oznacza, iż to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący w zasadzie nie uzasadnili, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować skutki określone w powołanym przepisie. Na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zakwestionowanego orzeczenia nie przywołali bowiem żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby uzasadniać, iż istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody lub spowodowania wobec nich trudnych do odwrócenia skutków. Trudno bowiem uznać za takie uzasadnienie powołanie się przez stronę skarżącą na wiek ([...] i [...] lat), pogarszający się stan zdrowia (potwierdzony dokumentacją medyczną) oraz niskie dochody z tytułu świadczeń uzyskiwanych z [...]. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje bowiem, że warunkiem uwzględnienia żądania o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to NSA w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Wobec braku w rozpoznawanym wniosku uzasadnienia w tym zakresie, badaniu przez Sąd podlegały akta sprawy, w których nie sposób jednak dopatrzeć się uprawdopodobnienia wystąpienia przesłanek zastosowania reżimu suspensywności wobec zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Z treści zaskarżonej decyzji SKO w J. z dnia [...] r. Nr [...]. wynika bowiem, że w [...] roku skarżący byli współwłaścicielami nieruchomości zabudowanej o łącznej powierzchni [...] ha, położonej w miejscowości J. przy ul. [...], o księdze wieczystej numer [...]. Posiadają koncesję Nr [...] z dnia [...] roku na eksploatację złoża kruszywa naturalnego "J.", udzieloną na okres do dnia [...] r. Wreszcie od [...] r. użytkują budynek mieszkalno – usługowy o ogólnej powierzchni użytkowej [...] m². Podkreślenia wreszcie wymaga, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (postanowienie NSA z 4 lutego 2009 r., II GSK 52/09). W konsekwencji powyższego nie sposób uznać, aby po stronie skarżących, w szczególności zważywszy na całokształt ich sytuacji życiowej i materialnej, doszło do zaistnienia przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił, jak w sentencji.