III SA/Wr 331/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Borońska Sędziowie Sędzia NSA Anna Moskała (sprawozdawca) Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Protokolant st. inspektor sądowy Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 lipca 2017 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z o.o. we W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej za rok 2014 oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. (nr [...]) Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. – po rozpatrzeniu odwołania "A" Sp. z o. o. we W. (dalej także jako: "spółka", "strona skarżąca"), od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...]r. (nr [...]) odmawiającej przyznania spółce płatności rolnośrodowiskowej na rok [...] – utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy powołał się na unormowania zawarte w: 1) art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a"; 2) art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2016 r., poz. 1512 ze zm.); 3) art. 20 ust. 2 pkt 1, art. 21 ust. 4 pkt 1-2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r., poz. 173 ze zm.); 4) § 26 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzenie rolnośrodowiskowe". Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. decyzją z dnia [...]r. (nr [...]) odmówił skarżącej spółce przyznania płatności rolno środowiskowej na rok [...]. W uzasadnieniu organ szczegółowo opisał stan faktyczny sprawy oraz przytoczył przepisy regulujące zasady przyznawania płatności rolno środowiskowych, szczególny nacisk kładąc na regulację zawartą w § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia rolno środowiskowego, zgodnie z którym płatność przyznaje się rolnikowi w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli realizuje 5-letnie zobowiązanie rolno środowiskowe, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21 października 2005 r., str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej "zobowiązanie rolnośrodowiskowe". Przytoczone rozporządzenie obejmuje wymogi wykraczające ponadpodstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z planem działalności rolno środowiskowej, na gruntach, na których rolnik zadeklarował realizację tego zobowiązania we wniosku o przyznanie pierwszej i kolejnych płatności rolno środowiskowych. Argumentując rozstrzygnięcie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR we W. wskazał, że istnieje obiektywna przeszkoda do wypłacenia spółce płatności za rok [...], bowiem podmiot zaprzestał realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego. Organ ustalił, że spółka w [...] r. nie złożyła wniosku o przyznanie płatności rolno środowiskowej w ramach PROW 2007-2013 przerywając tym samym zobowiązanie rolno środowiskowe, które zostało zapoczątkowane wnioskiem na [...] r. Spółka wystąpiła natomiast z wnioskiem o przyznanie płatności w ramach płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020). Decyzją z dnia [...]r. (nr [...]) Kierownik Biura Powiatowego ARiMR we W., przyznał spółce "A" Sp. z o. o. za [...] r. płatność rolno–środowiskowo–klimatyczną (PROW 2014-2020) w łącznej wysokości [...] złotych. W decyzji został zawarty zapis, że zobowiązanie rolno – środowiskowo – klimatyczne spółki jest realizowane przez okres 5 lat od dnia [...]roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie pierwszej płatności rolno–środowiskowo–klimatycznej. Organ I instancji zwrócił uwagę, że spółka nie złożyła wniosku o przyznanie płatności rolno środowiskowej (PROW 2007-2013), jak i informacji o realizowanym zobowiązaniu w ramach PROW 2007-2013, składanej w określonym terminie na przyjmowanie i składanie wniosków o przyznanie płatności bezpośredniej w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W uzasadnieniu organ podniósł, że "A" Sp. z o. o. nie legitymuje się uprawnieniem do wnioskowania o płatność rolnośrodowiskową w ramach zobowiązania obejmującego lata 2013-2018 również z tego powodu, że spółka w pierwszym roku ([...]) uczestnictwa w programie rolno środowiskowym otrzymała odmowę płatności rolnośrodowiskowej, co z kolei dyskwalifikuje spółkę do ubiegania się o wsparcie, jako kontynuację zobowiązania rolnośrodowiskowego, które de facto nie istnieje. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnegoi procesowego, które mogło mieć wpływ na wydaną decyzję. W uzasadnieniu odwołujący się przytoczył stan faktyczny sprawy, jak również podniósł, iż organ pierwszej instancji wydając zaskarżoną decyzję pominął wszystkie okoliczności przemawiające za interesem skarżącej spółki, a świadczące o wadliwym działaniu samego organu. Prezes Zarządu podkreślił, że organ od początku prowadził postępowanie w sposób utrudniający spółce należytą ochronę jej interesów. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. decyzją z dnia [...]r. (nr [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...]r. (nr [...]) o odmowie przyznania płatności rolnośrodowiskowej za rok [...]. Dla oceny słuszności wydanej decyzji organ I instancji wskazał, że bezspornym w sprawie jest fakt, że skarżąca spółka złożyła w [...] roku wniosek o przyznanie pierwszej płatności rolno środowiskowej w ramach PROW 2007-2013, w oparciu o ustawę z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r., poz. 173). Drugi wniosek w ramach 5-letniego zobowiązania rolnośrodowiskowego wpłynął do Biura Powiatowego Agencji w [...] r. W [...] r. strona skarżąca nie złożyła wniosku o przyznanie trzeciej, kontynuacyjnej płatności rolno środowiskowej w ramach PROW 2007-2013., natomiast wystąpiła z wnioskiem o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020), w oparciu o ustawę z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (PROW 2014-2020). Wniosek na rok [...] o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej został rozpoznany pozytywnie. Organ wskazał, że przedstawionego stanu sprawy skarżąca spółka nie kwestionowała, kwestionowała natomiast płynący z tego stanu sprawy wniosek, iż taki stan rzeczy nie jest jednoznaczny z zaprzestaniem realizacji 5-letniego zobowiązania rolno środowiskowego, którego nieprzerwane kontynuowanie jest warunkiem koniecznym do przyznania płatności. Zachowanie ciągłości zobowiązania jest warunkiem koniecznym dla uzyskania płatności. Zobowiązania rolnośrodowiskowe są zobowiązaniami 5-letnimi, a bieg ich realizacji rozpoczyna się od [...]roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie pierwszej płatności rolnośrodowiskowej. Mając na względzie powyższe, organ drugiej instancji za całkowicie słuszne uznał poczynione przez organ pierwszej instancji ustalenia, pozwalające na stwierdzenie, że spółka przerwała realizację zobowiązania rolnośrodowiskowego, co uniemożliwia przyznanie skarżącej płatności, a w przypadku otrzymania takiej płatności w opisanych warunkach, obligowałoby producenta do jej zwrotu. Organ podniósł, że jeżeli w pierwszym roku zgłoszenia swojego uczestnictwa w programie rolnośrodowiskowym producent otrzymał odmowę płatności, to dyskwalifikuje go to do ubiegania się o taki rodzaj wsparcia jako jego kontynuacji. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR odnosząc się do zarzutu niepoinformowania strony, iż może ona kontynuować program na zasadach przewidzianych w przepisach regulujących PROW 2014-2020 oraz brak rozważań organu, że spółka mogła złożyć wniosek w [...] r. jako kontynuację programu rolnośrodowiskowego, ale już w ramach nowego programu rolno-środowisko-klimatycznego, wskazał na brzmienie przepisu, który reguluje kwestie możliwości przekształcenia zobowiązania rolnośrodowiskowego w ramach PROW 2007-2013 na rolno-środowiskowo-klimatyczne w ramach PROW 2014-2020. Zatem stosownie do treści § 35 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015, poz. 415 ze zm.) rolnikowi, który od dnia [...]r. realizuje zobowiązanie rolnośrodowiskowe, może zostać przyznana płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna, jeżeli od dnia [...]r. kontynuuje podjęte zobowiązanie jako zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne w ramach pakietu wymienionego w § 4 ust. 1.Spółka "A" nie spełniła żadnego z warunków wskazanej regulacji. Organ drugiej instancji zauważył, że skarżąca spółka zgłosiła chęć przystąpienia do programu rolnośrodowiskowego już w roku [...], a ponadto obszar gruntów zgłoszony do płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej jest o [...] ha mniejszy od zgłoszonego do płatności rolnośrodowiskowej w roku [...] i [...]. Zatem nie można postawić organowi zarzutu, że nie wykonał obowiązku informowania strony jako, iż spółka z tych rozwiązań nie mogłaby skorzystać. Podsumowując swoje rozważania organ stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa i uzasadniona w sposób przekonywujący. Ze skargą na decyzję tę Dyrektora wystąpiła spółka, wnosząc o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej; 2) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, zgodnie z art. 200 i art. 205 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) - zwanej dalej "p.p.s.a.". Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa, które mogło mieć istotny wpływ na jej treść, tj.: 1) art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji nr [...]z dnia [...]r. organu pierwszej instancji; 2) art. 16 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie spółce płatności rolnośrodowiskowej za rok 2014 i tym samym nierozpoznanie istoty sprawy; 3) art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie czy w niniejszej sprawie doszło do sztucznego stworzenia warunków wymaganych do otrzymania przez spółkę "A" płatności za rok 2014; 4) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do organów państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli; 5) § 2 ust 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż niezłożenie wniosku kontynuacyjnego w roku następnym w ramach PROW 2007-2013 jest jednoznaczne z odmową przyznania płatności za poprzedni rok programu, podczas gdy takie zachowanie winno podlegać ocenie pod kątem ryzyka sankcji jakie przewidziano w przypadku przedterminowego zakończenia programu i oceny zasadności takiego działania i nie może stanowić o odmowie przyznania dopłaty jak również poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż niezbędnym warunkiem przyznawania płatności rolno środowiskowych jest kontynuacja zobowiązania w roku [...], w sytuacji gdy coroczny obowiązek składania nowych wniosków w ramach zadeklarowanego programu oznacza, iż ocenie podlegają okoliczności istniejące w danym roku składania wniosku, a nie zdarzenia przyszłe, prognozowane, które dotyczą nowego wniosku i nowych warunków; 6) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż złożony przez skarżącą spółkę wniosek o przyznanie płatności rolno-środowisko-klimatycznej (PROW 2014-2020) nie może stanowić kontynuacji zobowiązania rolnośrodowiskowego z [...] r. (PROW 2007-2013), w sytuacji gdy spółka realizowała zobowiązanie rolnośrodowiskowe w dacie [...]r. na tym samym obszarze, który zgłosiła w ramach programu PROW 2014-2020. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej spółki odniósł się z osobna do każdego z zarzutów skargi. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoją argumentację i stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli zgodności z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa procesowego i materialnego. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd do uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa. Skarga nie jest zasadna. Wydając zaskarżone rozstrzygnięcie organ nie naruszył przepisów prawa materialnego ani procesowego. Analiza akt sprawy oraz treści zaskarżonej decyzji prowadzi do stwierdzenia, że organ odwoławczy dokonał w sposób prawidłowy oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego; w szczególności jego wnioski w ramach swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 80 k.p.a., są zgodne z zasadami prawidłowego rozumowania oraz ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Z tego powodu za podstawę wyroku Sąd przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu przez Dyrektora OR ARiMR we W.. Należy w pierwszej kolejności wskazać, iż bezspornym w sprawie jest fakt, że skarżąca spółka wniosek o przyznanie pierwszej płatności rolnośrodowiskowej w ramach PROW 2007-2013, w oparciu o ustawę z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U z 2013 r., poz. 173) złożyła w 2013 r. Drugi wniosek w ramach 5-letniego zobowiązania rolnośrodowiskowego, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, wpłynął do Biura Powiatowego Agencji w [...] r. Z kolei w [...] r. spółka nie złożyła już wniosku o przyznanie trzeciej, kontynuacyjnej płatności rolnośrodowiskowej w ramach PROW 2007-2013. Wystąpiła natomiast z wnioskiem o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020), w oparciu o ustawę z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 349). Wniosek na rok [...] został rozpatrzony pozytywnie, poprzez wydanie decyzji przyznającej skarżącej spółce za [...]r. płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną (PROW 2014-2020) w łącznej wysokości [...]złotych. Z tego wynika, że spółka zaprzestała realizacji programu rolnośrodowiskowego w latach 2013-2018. W tym miejscu wymaga podkreślenia, że postępowanie administracyjne mające za przedmiot płatności w ramach systemów płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych (PROW 2014-2020) zostało uregulowane zarówno w ustawie z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r. poz. 349 ze zm., dalej ustawa systemowa), jak i w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo- klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 415, z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem klimatycznym. Na gruncie rozpoznawanej sprawy, kiedy niesporne jest, że pierwszy z programów rolnośrodowiskowy został zarzucony (zaprzestano jego realizacji), a zgłoszono do realizacji nowy program rolno-środowiskowo-klimatyczny obejmujący lata 2015-2021, należy zauważyć, że zastosowanie znajdują regulacje, o których mowa wyżej. Zgodnie z § 35 ust. 1 ww. rozporządzenia, rolnikowi, który od dnia [...]r. realizuje zobowiązanie rolnośrodowiskowe, może zostać przyznana płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna, jeżeli od dnia [...]r. kontynuuje podjęte zobowiązanie jako zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne w ramach pakietu wymienionego w § 4 ust. 1. Ponadto wymagane jest spełnienie warunków przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach tych pakietów oraz realizacja tego zobowiązania na tym samym obszarze, na którym rolnik realizował dotychczas zobowiązanie rolnośrodowiskowe w ramach tych pakietów. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, rolnik może: 1) w 2015 r.: a) zwiększyć wielkość obszaru, na którym realizował dotychczas zobowiązanie rolnośrodowiskowe, b) podjąć nowe zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne. Natomiast stosownie do ust. 6 przepisów ust. 1-5 nie stosuje się do rolnika, który realizuje zobowiązanie rolnośrodowiskowe uznane na podstawie § 35 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361, z późn. zm.) za nowe zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa w art. 45 ust. 1 rozporządzenia nr 1974/2006, jeżeli to zobowiązanie zastąpiło zobowiązanie rolnośrodowiskowe podjęte przez tego rolnika przed dniem [...]r. Jak już powiedziano spółka rozpoczęła zobowiązanie rolnośrodowiskowe w [...] r. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy przez organ pierwszej instancji (Kierownik BP ARiMR we W.), decyzją z dnia [...]r. (nr [...]) odmówił stronie przyznania płatności rolnośrodowiskowej za rok [...]. W uzasadnieniu wskazał, że wobec ustalonego stanu faktycznego istnieje obiektywna przeszkoda do wypłacenia płatności za rok [...], bowiem podmiot zaprzestał realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego. Od powyższej decyzji zostało złożone odwołanie i w wyniku jego rozpatrzenia Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR we W. w dniu [...] r. wydał decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Decyzja ta została zaskarżona do Sądu, lecz do dnia wyrokowania w niniejszej sprawie nie zapadło jeszcze rozstrzygnięcie. Nie jest też sporne, że spółka nie złożyła trzeciego wniosku kontynuacyjnego za rok [...]. Sąd zauważa, że jakkolwiek zdaniem organu odmowa przyznania płatności rolnośrodowiskowej za rok [...] nastąpiła m. in. z uwagi na to, iż strona skarżąca nie legitymuje się uprawnieniem do uzyskania płatności rolnośrodowiskowej w ramach zobowiązania obejmującego lata 2013-2018, bowiem w pierwszym roku zgłoszenia swojego uczestnictwa w programie rolnośrodowiskowym otrzymała odmowę, co dyskwalifikuje spółkę do ubiegania się o takie wsparcie w latach następnych, jest to jedna z przyczyn, ale niewystarczająca do podjęcia negatywnego dla strony rozstrzygnięcia. W sytuacji, gdyby była to jedyna negatywna okoliczność Sąd byłby zobowiązany do zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie, bowiem jak wynika z zebranego materiału postępowanie dotyczące płatności za [...] r. nie zostało prawomocnie zakończone. Należy podkreślić, że w [...]r. powstał nowy program (PROW 2014-2020) przyznawania pomocy finansowej dla rolników, którego szczegółowe warunki i tryb przyznawania pomocy reguluje rozporządzenie klimatyczne. PROW 2014-2020 przewidywał możliwość przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej rolnikowi, który zobowiązanie rolnośrodowiskowe realizował od dnia [...] r. Spółka do tego programu przystąpiła składając w [...] r. wniosek, w którym zadeklarowała do płatności [...] ha, pakiet 4 Cenne siedliska i zagrożone gatunki ptaków ma obszarach Natura 2000, wariant 4.8 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków: [...],[...],[...]lub [...]. Odnosząc się do zarzutu podniesionego w skardze, tj. błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu, iż złożony przez spółkę wniosek o przyznanie płatności rolno-środowisko-klimatycznej nie może stanowić kontynuacji zobowiązania rolnośrodowiskowego z [...] r. w sytuacji gdy spółka realizowała zobowiązanie rolnośrodowiskowe w dacie [...]r. na tym samym obszarze, który zgłosiła w ramach programu PROW 2014-2020, Sąd zauważa, iż z rozporządzenia klimatycznego wprost wynika, że do przekształcenia zobowiązania rolnośrodowiskowego w rolno-środowiskowo-klimatyczne mogło dojść jedynie, jeżeli rok [...] był pierwszym rokiem zobowiązania rolnośrodowiskowego, a więc nie ma znaczenia fakt, że w tej dacie spółka realizowała zobowiązanie, a data rozpoczęcia jego realizacji. Faktem bezspornym jest, że spółka rozpoczęła realizację zobowiązania rolnośrodowiskowego w [...] r. Ponadto warte podkreślenia jest, iż do przekształcenia programów może dojść tylko w przypadku, gdy rolnik będzie realizował to zobowiązanie na tym samym obszarze, na którym realizował dotychczas zobowiązanie rolnośrodowiskowe w ramach przedstawionych w § 4 ust. 1 pakietów. Zauważyć trzeba, że obszary zgłoszone przez spółkę do zobowiązania rolnośrodowiskowego i rolno-środowiskowo-klimatycznego są różne. We wnioskach o przyznanie płatności za rok [...] i [...] powierzchnia zgłoszonych działek wynosiła [...]ha w pakietach: 5 Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000, wariant 5.1 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000, natomiast na rok [...] (program rolno-środowiskowo-klimatyczny) jest to [...]ha, pakiet 4 Cenne siedliska i zagrożone gatunki ptaków ma obszarach Natura 2000, wariant 4.8 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków: [...],[...],[...] lub [...], a więc w nowym programie powierzchnia jest o [...]ha mniejsza i są zgłoszone inne pakiety. Z rozporządzenia wynika, że realizacja nowego zobowiązania musi dotyczyć dokładnie tego samego obszaru, który objęty był zobowiązaniem pierwotnym i tych samych pakietów. Ustawodawca w rozporządzeniu klimatycznym przewidział jedynie możliwość zwiększenia obszaru dotychczasowego zobowiązania. Zatem wniosek z [...] r., który w ocenie spółki winien być oceniony jako kontynuacja zobowiązania rolnośrodowiskowego, w istocie był nowym wnioskiem w programie rolno-środowiskowo-klimatycznym, co z resztą wynika jednoznacznie z samego zgłoszenia. Otwarcie więc nowego programu rolno-środowiskowo-klimatycznego było jednocześnie przerwaniem zobowiązania rolnośrodowiskowego, skoro włączono do niego część gruntów z programu rolnośrodowiskowego. Ocenie Sądu podlegało więc ustalenie prawa do dotacji za [...] r. w programie rolno-środowiskowo-klimatycznym, mówiąc wprost należało ocenić, czy strona mogła otrzymać dopłaty w programie rolno-środowiskowo-klimatycznym, którego realizację rozpoczęła w [...]r., za rok [...]. Ustawodawca przewidział możliwość włączenia programu rolnośrodowiskowego do programu rolno-środowiskowo-klimatycznego jedynie w sytuacji gdyby poprzedni program rolnośrodowiskowy rozpoczął się w [...] r. Nie ma wątpliwości w sprawie, że poprzedni program rolnośrodowiskowy strona zaczęła realizować w [...] r. Jest to pierwsza negatywna okoliczność do zaliczenia roku [...] do nowego programu rolno-środowiskowo-klimatycznego. Drugą negatywną okolicznością jest inny (mniejszy) obszar i różne pakiety. Z akt sprawy wynika, iż wniosek z [...] r. zawierał tylko część gruntów zgłoszonych w latach [...] do zobowiązania rolnośrodowiskowego, jak również istnieje rozbieżność w pakietach i ich wariantach. Odnosząc się do zarzutu, jaki strona postawiła organowi, tj. naruszenie art. 7 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 77 k.p.a., należy przypomnieć, że z treści art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r., poz. 173) wynika, iż z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Według art. 21 ust. 2 przywołanej ustawy, w postępowaniu w sprawach dotyczących przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 k.p.a. nie stosuje się. Z kolei art. 21 ust. 3 tej ustawy stanowi, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W powyższym uregulowaniu ustawodawca zdecydował się na odejście od zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w części drugiej art. 7 k.p.a., nakazującej organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, jak i zrezygnował z zasady postępowania dowodowego wyrażonej w art. 77 § 1 k.p.a. Na tle omawianej ustawy obowiązek organów został ograniczony do rozpatrzenia całego materiału dowodowego przedstawionego przez stronę. Oznacza to, że na organach ARiMR nie ciąży obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie żądania wnioskodawcy. Ustawodawca ograniczył także stosowanie zasady informowania stron i innych uczestników postępowania przez organ administracji publicznej (art. 9 k.p.a.) oraz zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 k.p.a.). Skoro więc strona nie spełniła wymogów wynikających z rozporządzenia klimatycznego oraz ustawy systemowej, skarga podlegała oddaleniu. Z tych względów Sąd, mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.