III SA/Wr 335/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marcin Miemiec po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy K. na decyzję Zarządu Województwa D. z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty środków przypadających do zwrotu z tytułu dofinansowania projektu postanawia z urzędu: zawiesić postępowanie. Decyzją opisaną w sentencji niniejszego postanowienia – wydaną na podstawie między innymi art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity: Dz.U 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Gminy K. od decyzji Instytucji Zarządzającej [...] z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie określenia kwoty środków przypadających do zwrotu dla projektu pn. "[...]" – Zarząd Województwa D. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. strona skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisaną decyzję Zarządu Województwa D. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadmininistracyjne należało zawiesić. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Przepis ten określa przesłanki fakultatywnego zawieszenia postępowania, uwzględniając względy celowościowe. Przesłanką zawieszenia postępowania, o której mowa w przepisie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jest prejudycjalny charakter innego toczącego się postępowania w stosunku do postępowania mającego ulec zawieszeniu. Sądowi wiadomo – z urzędu – że Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 12 czerwca 2014 r. (II GSK 1705/13), działając na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a., przedstawił składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozstrzygnięcia następujące zagadnienie prawne: "Czy ustalenie i nałożenie korekty finansowej, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity: Dz. U. 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.) wymaga wydania decyzji administracyjnej?" Stosownie do treści art. 187 § 2 p.p.s.a. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego jest w danej sprawie wiążąca. Jednakże, uchwała, poza mocą indywidualnie wiążącą w określonej sprawie, wywołuje również pośrednie skutki prawne w odniesieniu do innych postępowań sądowoadministracyjnych. Składy sędziowskie podczas orzekania w sprawach o tożsamym stanie faktycznym i prawnym powinny uwzględniać wyrażoną w niej wykładnię przepisów prawa dopóki nie zostanie ona zmieniona inną uchwałą. Pogląd ten wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 29 lutego 2008r. sygn. akt I OSK 254/07. Należy podkreślić, iż jako podstawę prawną rozstrzygnięcia będącego przedmiotem skargi Zarząd Województwa D. wskazał między innymi przepis art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, dlatego też zakres przedstawionego składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, wcześniej przytoczonego pytania ma bezpośredni związek z problematyką prawną niniejszej sprawy. Oznacza to, że rozstrzygnięcie analizowanej sprawy zależy w istocie od wyniku postępowania toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Z przytoczonych powodów, Sąd – na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – postanowił zawiesić postępowanie w niniejszej sprawie.