III SA/Wr 336/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Józef Kremis po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi Z. R. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia wypłaty renty z tytułu niezdolności do pracy od dnia [...] r. wniosku skarżącego o sprostowanie i uzupełnienie postanowienia Sądu z dnia [...] r., sygn. akt III SA/Wr 336/11 postanawia: I. odmówić sprostowania; II. odmówić uzupełnienia. Postanowieniem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę na opisaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, z powodu jej niedopuszczalności. Ponadto na rozprawie w dniu [...] r., postanowieniem wpisanym do protokołu, odmówiono zawieszenia postępowania. Pismem z dnia [...] r. skarżący wniósł o sprostowanie sentencji postanowienia z dnia [...] r., poprzez dodanie w opisie przedmiotu sprawy zdania: "oraz na wniosek skarżącego z [...] r., wniesiony do sprawy o zawieszenie postępowania, do czasu rozpoznania przez ZUS i Sądy innych wniosków i spraw skarżącego w sprawie [...] i [...] oraz z [...] r. o wymierzenie grzywny Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych i jego Dyrektorowi z siedzibą we W. ul. P. [...],[...] W. w maksymalnej ustawowo wysokości za nieprzekazanie Sądowi Okręgowemu jego odwołań z dnia [...] r. w ustawowym terminie 30-tu dni w trybie art. 54 § 2 ustawy o ppsa oraz art. 4779§ 1 i 2 kpc w związku z art. 180 kpa oraz art. 3 § 1 punkt 4a ustawy o ppsa oraz w związku z prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego [...] z [...] r. stwierdzającym niewłaściwość Sądu Okręgowego w rozpoznaniu skargi na bezczynność organu rentowego". W uzasadnieniu swojego wniosku skarżący wskazał, że "treść przedmiotu rozpatrywanej sprawy w doręczonym mu postanowieniu, nie oddaje całości jego żądania wynikającego ze skargi i wniosku o zawieszenia postępowania". Wnosi zatem o sprostowanie i uzupełnienie sentencji postanowienia o brakujące orzeczenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zwanej dalej "p.p.s.a.", do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach. Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Pomimo tego, iż przepis ten stanowi jedynie o sprostowaniu orzeczeń przez sąd z urzędu, wobec treści art. 159 p.p.s.a. traktującym o wniosku o sprostowanie, nie ulega wątpliwości, iż strona postępowania może składać także wnioski o rektyfikację orzeczeń. Instytucja sprostowania, przewidziana w art. 156 p.p.s.a. jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie wadliwości orzeczenia przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do jego zmiany, lub uchylenia. Służy wyeliminowaniu z treści orzeczenia tego, co nie jest zgodne z wolą Sądu wydającego orzeczenie. W niniejszej sprawie taki wypadek nie zachodzi. Zgodnie z art. 138 p.p.s.a. sentencja orzeczenia powinna zawierać między innymi przedmiot zaskarżenia. Nie ulega wątpliwości, iż określenie przedmiotu zaskarżenia, powinno zawierać oznaczenie jakiego aktu lub czynności i jakiego organu administracji publicznej dotyczy postanowienie. Skarżący w złożonej skardze wskazał wyraźnie, że dotyczy ona decyzji ZUS z dnia [...] r. o numerze [...] w przedmiocie odmowy wznowienia wypłaty renty z tytułu niezdolności do pracy od dnia [...] r. Takim również określeniem przedmiotu sprawy posłużył się Sąd, wydając postanowienie w dniu [...] r. Wskazać należy, że określenie przedmiotu skargi w sentencji postanowienia służy zwięzłemu opisowi rozpoznawanej sprawy. Określenie użyte w rozpoznawanej sprawie przez Sąd odpowiada temu wymogowi. Żądanie skarżącego sprowadza się do bardziej szczegółowego określenia przedmiotu wniesionej skargi. Tymczasem, elementów takich nie zamieszcza się w sentencji postanowienia. W konsekwencji zatem należało odmówić sprostowania postanowienia. Odnosząc się do wniosku o uzupełnienie postanowienia poprzez zawarcie w jego sentencji żądania zawieszenia postępowania w sprawie, wskazać należy, że zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu 14 dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów powinien był zamieścić z urzędu. Przesłanką uzupełnienia wyroku (postanowienia) jest więc pominięcie przez sąd w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie przez sąd dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu. Możliwość uzupełnienia orzeczenia jest zatem konsekwencją zasady, zgodnie z którą Sąd ma obowiązek objąć jednym rozstrzygnięciem całość sprawy. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest kompletne, a Sąd orzekł o całości skargi. Kwestia zawieszenia postępowania została natomiast rozstrzygnięta odrębnym postanowieniem wpisanym do protokołu rozprawy w dniu [...] r., W świetle powyżej przedstawionych rozważań należało odmówić sprostowania i uzupełnienia postanowienia.