III SA/Wr 34/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Moskała po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2013 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi J. P. na czynność Starosty Powiatu T. w przedmiocie odmowy zwrotu pobranej opłaty parkingowej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem uiszczonej opłaty sądowej. Pismem z dnia [...] listopada 2012 r. skarżący zwrócił się do Starostwa Powiatowego w T. o zwrot kwoty [...] zł za "niesłuszne obciążenie" kosztami postoju pojazdu na parkingu strzeżonym. Jednocześnie skarżący do niniejszego pisma załączył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, przekazaną przez Starostę do Sądu w ślad za pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. wraz z odpowiedzią na skargę. Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. ([...]) Starosta Powiatowy w T. odmówił skarżącemu zwrotu opłaty. Niniejsze pismo zostało skarżącemu skutecznie doręczone w dniu [...] grudnia 2012 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III wezwano skarżącego do sprecyzowania - w terminie 7 dni, od dnia doręczenia wezwania - czy skarży informację z dnia [...] listopada 2012 r. o wysokości opłaty za usunięcie pojazdu, czy skarży czynność organu z dnia [...] grudnia 2012 r. będącą odpowiedzią na jego pismo z dnia [...] listopada 2012 r. w przedmiocie zwrotu kosztów związanych z usunięciem pojazdu. Pismem z dnia [...] marca 2013 r. skarżący oświadczył, że skarży "czynność organu Starostwa Powiatowego w T. z dnia [...] grudnia 2012 roku będącą odpowiedzią na pismo z dnia [...] listopada 2012 r. w przedmiocie zwrotu kosztów związanych z usunięciem pojazdu". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy - skoro skarżący jak wprost wynika z treści pisma z dnia [...] marca 2013 r. – skarży czynność Starosty Powiatu T. w postaci odmowy zwrotu opłaty parkingowej (pismo z dnia [...] grudnia 2012 r skutecznie doręczone skarżącemu w dniu [...] grudnia 2012 r.), to winien był skierować do tegoż organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem z akt sprawy nie wynika, aby skarżący wniósł skargę do Sądu po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. W konsekwencji zatem skargę należało uznać za niedopuszczalną i jako taką odrzucić na podstawie powołanego na wstępie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (pkt. I sentencji). Orzeczenie o kosztach oparto na podstawie art. 232 § 1 pkt. 1 p.p.s.a.