III SA/Wr 340/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca) Sędzia WSA Marcin Miemiec Protokolant Jolanta Ryndak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 8 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi P. R. na czynność materialno-techniczną Prezydenta W. w przedmiocie odmowy zwrotu zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] P.R. zwrócił się do Prezydenta W. o zwrot zawyżonej opłaty za kartę pojazdu w kwocie 425,00 zł, w związku z rejestrowaniem pojazdu samochodu marki [...] o nr rejestracyjnym [...]. W uzasadnieniu wniosku powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2007r. (Dz. U. z 2006 r., Nr 15, poz. 119), orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości oraz przepisy prawa wspólnotowego. Wskazał, ze opłata ta winna wynosić 75 zł. Pismem z dnia [...] ([...]) Urząd Miejski W. poinformował wnioskodawcę o braku podstaw do zwrotu opłaty. Po wskazaniu podstawy prawnej poboru opłaty w wysokości 500,00 zł organ potwierdził, że Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłaty za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310) z ustawą, lecz jednocześnie wskazał, że przepis ten stracił moc obowiązującą z dniem 15 kwietnia 2006 r. Po otrzymaniu powyższej odpowiedzi, w dniu [...] wnioskodawca wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. Postanowieniem z dnia [...], które strona otrzymała w dniu [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność odwołania, jako wniesionego od czynności materialno-technicznej. Jednocześnie poinformowano wnoszącego odwołanie, że kontrolę nad administracją w zakresie czynności materialno-technicznych sprawuje bezpośrednio sąd administracyjny, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Pouczono stronę także, że jeżeli w jej ocenie, właściwy organ bezprawnie odmawia zwrotu części opłaty, strona może złożyć skargę do właściwego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wnosząc skargę na "czynność z zakresu administracji publicznej" winna w szczególności wyczerpać tryb przewidziany przepisem art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tzn. wezwać organ administracji do usunięcia naruszenia prawa. W dniu [...] wpłynęła do Sądu skarga na bezprawne działanie Prezydenta Miasta W. w sprawie odmowy zwrotu niesłusznie pobranej (zawyżonej) opłaty za kartę pojazdu w kwocie 425 zł, z tytułu rejestracji w dniu [...] samochodu marki [...] ([...]). W uzasadnieniu skarżący podniósł, że pobranie opłaty w wysokości 500 zł jest niezgodne z dyspozycją art. 90 i art. 28 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, jak i z orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2007r. Uzasadniona wysokość tej opłaty to 75 zł. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący przed wniesieniem skargi nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi – tak w rozpatrywanej sprawie - skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę do Sądu bez uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. W konsekwencji zatem skargę należało uznać za niedopuszczalną i jako taką odrzucić na podstawie powołanego na wstępie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Należy wskazać, że o takiej konieczności strona była wyraźnie pouczony w uzasadnieniu postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]., które otrzymała [...]. Niezależnie od powyższego wskazać trzeba, że zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2007 r. (III CZP 35/07) dopuszczalna jest droga sądowa dla dochodzenia roszczenia o zapłatę, którego podstawę stanowi nienależne pobranie opłaty za wydanie karty pojazdu określonej w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310). Z orzeczenia tego wynika przy tym, że do rozpoznania sprawy o zwrot opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu, jako opłaty uiszczonej na podstawie niekonstytucyjnego przepisu i stanowiącej nienależne świadczenie, właściwy jest sąd powszechny. Mając powyższe na względzie, na podstawie powołanych na wstępie przepisów, orzeczono jak w sentencji.