III SA/Wr 341/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska – Szostak, Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca), Jerzy Strzebinczyk, Protokolant Halina Rosłan, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 21 września 2011 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. we W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę. Naczelnik Urzędu Celnego w L. pismem z dnia [...] r. poinformował "A" Sp. z o.o., że w związku z wygaśnięciem zezwolenia nr [...] z dnia [...] r., wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w G., na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa p., udzielonej dla "A" sp. z o.o. z siedzibą we W., przy ul. [...], na podstawie § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (Dz.U. Nr 102, poz. 946 ze zm.) poświadczenie rejestracji nr [...],automatu do gier o niskich wygranych [...], nr fabryczny [...], który znajdował się w [...] przy ul. [...] w J. G., utraciło ważność wraz z wygaśnięciem tego zezwolenia, na podstawie którego przedmiotowy automat był zarejestrowany. Organ poinformował Spółkę, że z dniem [...] r. automat wyrejestrowano z systemu KRAG. Strona traktując to pismo jako decyzję administracyjną, wniosła o jego uchylenie w całości oraz umorzenie postępowania w sprawie, zarzucając naruszenie: - art. 92 ust. 1 w związku z art. 2 i art. 7 Konstytucji, ewentualnie także art. 143 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, poprzez zastosowanie w sprawie § 10 ust. 4 pkt rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych, mimo iż zostało ono w tym zakresie wydane bez upoważnienia ustawowego; - ewentualnie - z zastrzeżeniem punktu powyżej - naruszenie § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych, poprzez orzeczenie o wygaśnięciu rejestracji automatu, mimo że nie wygasło zezwolenie, w oparciu o które jest on użytkowany; - art. 128 oraz art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r., nr 8 poz. 60 ze zm.) poprzez orzeczenie w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji administracyjnej mimo braku podstaw prawnych w tym zakresie w Ordynacji podatkowej czy w przepisach ustaw podatkowych; - naruszenie art. 210 § 1 pkt 4, pkt 7, § 4 i § 5 w związku z art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji niezawierającej wszystkich elementów wymaganych wspomnianymi przepisami; - naruszenie art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, poprzez bezpodstawne uznanie, iż zaskarżona "informacja" Naczelnika Urzędu Celnego w L. nie jest decyzją w rozumieniu te ustawy i w konsekwencji orzeczenie o niedopuszczalności złożonego od niej odwołania; - naruszanie art. 124 w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez faktyczny brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy. W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że kwestią zasadniczą dla oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia jest ustalenie, czy istnieje przedmiot prowadzenia postępowania w związku z odwołaniem Spółki z dnia [...] r., dotyczący zawiadomienia przez organ o wygaśnięciu poświadczenia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych [...], nr poświadczenia rejestracji [...], nr fabryczny [...]. Organ powołał art. 207 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej o.p.), według którego decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji. Zgodnie z art. 220 o.p., od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie. Organ uznał, że w związku z tym, że pismo z dnia [...] r. Naczelnika Urzędu Celnego w L. nie rozstrzygało sprawy co do istoty, nie mogło mieć formy decyzji. Pismo to było jedynie informacją, stwierdzającą fakt utraty ważności poświadczenia rejestracji przedmiotowego automatu oraz że automat wyrejestrowano z systemu KRAG, gdyż wygasło zezwolenia nr [...] z dnia [...] r. wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej w G. na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa p., udzielone "A" sp. z o.o. z siedzibą we W. przy ul. [...]. Według organu, w świetle art. 220 § 1 o.p. niedopuszczalne jest wniesienie odwołania od pisma będącego jedynie informacją dla Strony. Organ dodał, że zgodnie z przepisem art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy jest prowadzona do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń. Jednocześnie przepis § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (Dz.U. Nr 102, poz. 946 ze zm.) stanowi, że poświadczenie rejestracji traci ważność wraz z wygaśnięciem zezwolenia, którego kopię, podmiot, zgodnie z § 9 ust. 2 ww. rozporządzenia wraz z pozytywnym wynikiem z badania poprzedzającego rejestrację załącza do wniosku o dokonanie rejestracji automatu lub urządzenia do gier. Zatem automaty i urządzenia do gier zarejestrowane w oparciu o zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1 ustawy, mogą być eksploatowane do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń. Stąd nie ulega wątpliwości, że w przypadku wygaśnięcia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych wygasają też z mocy prawa poświadczenia rejestracji automatów. Utrata ważności poświadczenia rejestracji automatu nie wymaga więc wydania żadnego aktu administracyjnego w postaci decyzji lub postanowienia. Powyższy skutek następuje bowiem z mocy prawa. Zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie nie naruszono art. 228 § 1 pkt 1, art. 124 w związku z art. 121 § 1 o.p., gdyż wniesienie odwołania od pisma będącego jedynie informacją dla Strony jest niedopuszczalne. Biorąc to pod uwagę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na inne niż decyzje i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd uwzględniając skargę na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, uchyla ten akt albo stwierdza bezskuteczność czynności. Sąd może w wyroku uznać uprawnienie bądź obowiązek wynikające z przepisów prawa (art. 146 p.p.s.a.). Według Sądu, trafne jest stanowisko organu kwalifikujące treść pisma organu I instancji z dnia [...] r. jako informacji, stwierdzającej okoliczność utraty ważności poświadczenia rejestracji przedmiotowego automatu oraz tego, że automat wyrejestrowano z systemu KRAG, w związku z wygaśnięciem zezwolenia nr [...] z dnia [...] r. na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa p. udzielonego "A" sp. z o.o. z siedzibą we W. przy ul. [...]. Z uwagi na to, że brak jest podstawy prawnej do wydania decyzji w tym przedmiocie, a pismo to nie rozstrzygało sprawy co do istoty, nie mogło mieć formy decyzji. Skarżąca zatem bezpodstawnie twierdzi, że rozpatrywaną sprawę organ rozstrzygnął w formie decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 220 § 1 Ordynacji podatkowej, odwołanie służy stronie jedynie od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji. Skoro przedmiotowe pismo z dnia [...] r. nie było decyzją administracyjną, nie służyło od niego odwołanie. W rozumieniu ustawy Ordynacji podatkowej odwołanie jest bowiem jednym ze środków zaskarżenia umożliwiającym jedynie weryfikację decyzji podatkowych. Ordynacja podatkowa nie zawiera natomiast unormowań dopuszczających wniesienie odwołania od aktów niebędących decyzjami lub od innych czynności organów podatkowych. W przypadku wniesienia odwołania od takich aktów lub czynności, zgodnie z art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, organ powinien stwierdzić niedopuszczalność odwołania. Sąd uznał zatem, że w rozpatrywanej sprawie organ celny prawidłowo powołał się na przepis art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz zgodnie z tym przepisem stwierdził w formie postanowienia niedopuszczalność odwołania. W sytuacji niedopuszczalności odwołania bezprzedmiotowe jest odnoszenie się Sądu do zarzutów skargi opartych o naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej o odwołaniu. Sąd podkreśla ponadto, że w rozpatrywanej sprawie skarżąca Spółka, dysponująca profesjonalną obsługą prawną, wybrała oczywiście nieprawidłowy tryb zakwestionowania czynności, dokonanej przez organ pismem z dnia [...] r. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.