III SA/Wr 343/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Protokolant sekretarz sądowy Ewa Zawal, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 5 lipca 2017 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2017 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję I instancji z dnia [...] listopada 2016 r. Nr [...]; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n. Zaskarżoną decyzją z [...] r. (nr [...]), Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD) utrzymał w całości w mocy decyzję O. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: OWITD) z [...] r. (nr [...]) o nałożeniu na T.K. - prowadzącego działalność pod firmą A (dalej: strona, skarżący) -kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej: K.p.a.); art. 92a, art. 92b i art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm. - dalej u.t.d.); lp. 6.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d.; art. 3 i art. 32 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tekst jedn.: Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm. - dalej: rozporządzenie 165/2014); art. 2, art. 27 i art. 29 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006 - dalej: rozporządzenie 561/2006); załącznik IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Z akt sprawy wynika, że OWITD wydał decyzję, mocą której nałożył na stronę karę pieniężną, z uwagi na stwierdzony podczas kontroli drogowej fakt wykonywania przewozu drogowego pojazdem marki IVECO (o nr rej. [...]), niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące. Kontrola miała miejsce w dniu [...] r. na drodze wojewódzkiej nr 426 (Z. Ś.). Pojazdem kierował W.A. W., realizując krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu i na rzecz strony. W odwołaniu, strona zarzuciła naruszenie: • prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie norm prawnych, tj. błędne dokonanie kwalifikacji prawnej stanu faktycznego do stanu prawnego poprzez przyjęcie, że naruszyła ona zapis lp. 6.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d.; • art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez nią zarzucanych naruszeń, bez oceny jej wyjaśnień podniesionych w piśmie z 27 października 2016 r.; • art. 107 § 3 K.p.a. przez nieumotywowanie decyzji; • art. 7, art. 75, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia wniosków dowodowych strony oraz uniemożliwienie jej skorzystania z prawa do obrony; • art. 92c u.t.d. przez uniemożliwienie stronie skorzystania z regulacji tego przepisu. Strona uzasadniała, że w skontrolowanym pojeździe zainstalowała tachograf analogowy po konsultacji z profesjonalnym podmiotem. Po rozpatrzeniu sprawy w trybie instancyjnym, GITD utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając, GITD przywołał pierwotnie treść art. 92a ust. 1, 2 i 6 oraz art. 92b ust. 1 i 2 u.t.d. Wskazał, że zgodnie z art. 92c ust. 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrującego lub cyfrowe urządzenie rejestrujące (Ip. 6.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d.), GITD zauważył, że w myśl art. 27 rozporządzenia 561/2006 w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 2135/98: W rozporządzeniu (WE) nr 2135/98 wprowadza się następujące zmiany: 1. Artykuł 2 ust. 1 lit. a) otrzymuje następujące brzmienie: "1. a) Od dwudziestego dnia po dniu opublikowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego i zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98 pojazdy dopuszczone do ruchu po raz pierwszy będą wyposażone w urządzenie w urządzenie rejestrujące zgodnie z wymaganiami załącznika IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 (...)". Dodał, że art. 29 rozporządzenia 561/2006 stanowi, że niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 11 kwietnia 2007 r., z wyjątkiem art. 10 ust. 5, art. 26 ust. 3 i 4 oraz art. 27, które wchodzą w życie dnia 1 maja 2006 r. GITD stwierdził, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 6.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące karą pieniężną w wysokości 3.000 zł. Na podstawie protokołu kontroli, dowodu rejestracyjnego pojazdu, dokumentacji zdjęciowej i pisma strony z [...] r. wraz z załącznikami GITD uznał, że [...] r. wykonywany był przewóz drogowy pojazdem niewyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące. Wskazał, że kontrolowany pojazd marki IVECO, co potwierdza dowód rejestracyjny, był zarejestrowany [...]r. Stwierdził, że oznacza to, iż w pojeździe winno być zainstalowane cyfrowe urządzenie rejestrujące. Ocenił, że - z tego powodu - załącznik do pisma strony w postaci oświadczenia przedsiębiorstwa B Sp. j. pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, gdyż zawiera sprzeczną z rozporządzeniem nr 561/2006 tezę, że w skontrolowanym pojeździe - wyprodukowanym przed majem 2006 r. - przepisy prawa pozwalały na legalizację zamontowanego tachografu analogowego. Ustosunkowując się do twierdzenia strony, że ze względu na fakt, iż pojazdem przewożono płyty PCV, będące własnością firmy, kontrolowany przewóz był przewozem na potrzeby własne (niehandlowym przewozem rzeczy), korzystającym ze zwolnienia na podstawie art. 3 lit. h/ rozporządzenia 561/2006, GITD motywował, że z okazanego przez kierowcę pisma z [...] r., stwierdzającego nabycie 20 szt. płyt PCV i z wypisu z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wynika, że kierowca wykonywał handlowy przewóz rzeczy. Dodał, że w toku postępowania strona nie wykazała, że sporny przewóz nosił znamiona "niehandlowego przewozu rzeczy". W związku z powyższym, w ocenie GITD, kara pieniężna w wysokości 3.000 zł, z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., została nałożona zasadnie. Odpowiadając na podniesione w odwołaniu zarzuty, GITD stwierdził, iż w sprawie uczyniono zadość wszelkim regułom procesowym określonym w K.p.a. Odnośnie możliwości zastosowania podstaw egzoneracyjnych, zawartych w art. 92b i 92c u.t.d., GITD uznał, że w sytuacji strony takie nie zaistniały. W skardze, skarżący zarzucił naruszenie: 1) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie norm prawnych - niewłaściwy proces kwalifikacji stanu faktycznego do stanu prawnego przez przyjęcie, że przedsiębiorca naruszył przepis sankcjonowany z Ip. 6.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d.; 2) art. 77 i art. 78 § 1 K.p.a. przez niezbadanie sprawy pod względem faktycznym i prawnym, rozpatrzenie sprawy na podstawie niekompletnego i niewystarczającego materiału dowodowego, brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie precyzyjnego ustalenia momentu dopuszczenia kontrolowanego pojazdu do ruchu po raz pierwszy w państwie członkowskim UE, uchylanie się od ustalenia całokształtu okoliczności faktycznych decydujących o charakterze kontrolowanego przewozu; 3) art. 8 K.p.a., tj. zasady zaufania do organów władzy publicznej, przez prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzuconych naruszeń, bez wyczerpującej oceny podnoszonych w odwołaniu wyjaśnień strony i co za tym idzie niewłaściwe zastosowanie sankcji z Ip. 6.1.1 załącznika do u.t.d.; 4) art. 86 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów celem ustalenia handlowego charakteru skontrolowanego przewozu drogowego; 5) art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., gdyż - wbrew ocenie organu - istniały przesłanki do jego zastosowania. Tak stawiając zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając, skarżący motywował, że bazując na dacie pierwszej rejestracji w kraju, zgodnie z dowodem rejestracyjnym, organy przyjęły - jako datę dopuszczenia pojazdu do ruchu - [...] r., gdy tymczasem pojazd - po wyprodukowaniu na początku 2006 r., we Włoszech - dostarczono do magazynu w Polsce. Dowodził, że - przed 1 maja 2006 r. - pojazd ten mógł przemieszczać się na podstawie pozwolenia czasowego, które może być uznane za tożsame z pierwszą rejestracją dopuszczającą pojazd do ruchu po raz pierwszy na terenie Polski. Zarzucił, że organy nie wyjaśniły tej istotnej okoliczności. Uznał, że nie można zatem przyjmować, iż pojazd dopuszczony został do ruchu po raz pierwszy w państwie członkowskim UE 12 czerwca 2006 r. Zdaniem strony, GITD powierzchownie tylko ocenił, czy w sprawie zachodziły przesłanki do uznania, że kontrolowany przewóz, wykonywany na własne potrzeby, korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 3 lit. h) rozporządzenia 561/2006. Skarżący dowodził, że w jego sytuacji można mówić o zaistnieniu okoliczności z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., co organ w sposób niewystarczający wyjaśnił. Odpowiadając na skargę, GITD wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej: u.p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Kognicję Sądu doprecyzowuje art. 134 § 1 u.p.p.s.a., zgodnie z którym, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślenia wymaga, że art. 133 § 1 u.p.p.s.a. stanowi, iż sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy /.../. Co więcej, Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (stosownie do art. 135 u.p.p.s.a.). W ocenie Sądu, skarga zasługiwała na uwzględnienie. W sprawie należało rozstrzygnąć, czy sporny pojazd powinien być wyposażony w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, czy też wystarczające było posiadanie przez ten pojazd tachografu analogowego. Nie ulega wątpliwości, że [...] r., na drodze wojewódzkiej nr 426 (Z.Ś.), skarżący (posługując się kierowcą) wykonywał przewóz drogowy pojazdem marki IVECO o nr rej. [...], niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące. Poza sporem jest także to, że w skontrolowanym pojeździe zamontowany był tachograf analogowy. W myśl art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do tej ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.). W myśl art. 27 rozporządzenia 561/2006 w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 2135/98: W rozporządzeniu (WE) nr 2135/98 wprowadza się następujące zmiany: 1. Artykuł 2 ust. 1 lit. a) otrzymuje następujące brzmienie: "1. a) Od dwudziestego dnia po dniu opublikowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego i zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98 pojazdy dopuszczone do ruchu po raz pierwszy będą wyposażone w urządzenie w urządzenie rejestrujące zgodnie z wymaganiami załącznika IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 (...)". Przepis art. 29 rozporządzenia 561/2006 stanowi, iż niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 11 kwietnia 2007 r., z wyjątkiem art. 10 ust. 5, art. 26 ust. 3 i 4 oraz art. 27, które wchodzą w życie dnia 1 maja 2006 r. Zasadnie zatem GITD wskazał, że - po dacie 1 maja 2006 r. - wszystkie pojazdy dopuszczone do ruchu po raz pierwszy winny być wyposażone w tachografy cyfrowe. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 6.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., która przewiduje karę pieniężną w wysokości 3.000 zł za naruszenie w postaci wykonywania przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące. Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm. - dalej. u.P.r.d.), ustawa ta określa m. in. zasady i warunki dopuszczenia pojazdów do ruchu a także działalność właściwych organów i podmiotów w tym zakresie. W myśl art. 71 ust. 1 u.P.r.d., dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego /.../ lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe (podkreślenie Sądu). Przepisy u.P.r.d. są dostosowane do Dyrektywy Rady 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów (Dz.UE.L.1999. 138.57). Zgodnie z załącznikiem nr 2 cz. II pkt II. 5 dyrektywy, świadectwo rejestracji zawiera datę pierwszej rejestracji pojazdu, która jest poprzedzona kodem wspólnotowym "B". Należy wskazać, że sporny pojazd przez pierwszego nabywcę w Polsce został zarejestrowany 12 czerwca 2006 r., co potwierdza zapis w dowodzie rejestracyjnym. Powyższe jednak nie przesądza, że podana data stanowi datę dopuszczenia do ruchu tego pojazdu po raz pierwszy. Słusznie zauważa skarżący, że po wyprodukowaniu na początku 2006 r., prawdopodobnie we Włoszech, pojazd dostarczono do jednego z magazynów w Polsce. Nie można zatem wykluczyć, że - przed pierwszą rejestracją -pojazd przemieszczał się (przed 1 maja 2006 r.) na podstawie pozwolenia czasowego, które może być uznane za tożsame z pierwszą rejestracją dopuszczającą pojazd do ruchu po raz pierwszy na terenie Polski. Okoliczności tej organy jednak nie wyjaśniły. Brak wyjaśnienia tej - istotnej dla sprawy - okoliczności przedwczesnym stanowi uznanie, że w sytuacji skarżącego zaistniały przesłanki do nałożenia kary za naruszenie z Ip. 6.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., co trafnie zauważa skarżący. Drugą kwestią, którą należało wyjaśnić, jest zastosowanie w sprawie regulacji art. 92c u.t.d., wyłączających odpowiedzialność przewoźnika. W myśl art. 92c ust. 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Analiza wydanych w sprawie decyzji potwierdza, że organ I instancji w ogóle nie wskazał na regulacje w/w przepisu, natomiast organ II instancji wprawdzie powołał art. 92c ust. 1 u.t.d., wyłożył jego treść powołując orzeczenia sądów administracyjnych i ogólnie stwierdził, że przesłanki z tego przepisu w sytuacji strony nie zaistniały, jednak nie odniósł się do konkretnych argumentów powołanych przez stronę, co zasadnie podniesiono w skardze. Powyższe stanowi, że w sprawie naruszono przepisy art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 K.p.a w zw. z zapisem lp. 6.1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. oraz art. 92c ust. 1 tej ustawy. Ponownie rozpoznając sprawę, organ winien wyjaśnić obie w/w kwestie. W zakresie charakteru przewozu, Sąd stwierdza niezasadność zarzutów skargi. Zgodnie z art. 3 lit. h) rozporządzenia nr 561/2006, rozporządzenie to nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony używanymi do niehandlowego przewozu rzeczy. W tym miejscu należy wskazać, że art. 3 lit. h) rozporządzenia nr 561/2006, w wersji opublikowanej w języku polskim (Dz. Urz. UE. L z 2006 r., Nr 102) stanowił, że "nie ma ono zastosowania do pojazdów lub zespołów pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony używanych do niezarobkowego przewozu rzeczy". Rozporządzenie to zostało jednak sprostowane (Dz. Urz. UE L z 2008 r., Nr 51, poz. 27 z dnia 26 lutego 2008 r.) w ten sposób, że pojecie niezarobkowy przewóz rzeczy zastąpiono pojęciem niehandlowy przewóz rzeczy. Pojęcie "niehandlowy przewóz rzeczy", o którym mowa w art. 3 lit. h) rozporządzenia nr 561/2006, nie posiada definicji legalnej. Dokonując jego wykładni, zdaniem Sądu, niewątpliwie należy się odwołać do wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z 3 października 2013 r., wydanego w sprawie C-317/12, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, dotyczącego wykładni pojęcia "niehandlowego przewozu rzeczy" w rozumieniu art. 3 lit. h) rozporządzenia nr 561/2006. W wyroku tym Trybunał stwierdził, że pojęcie "niehandlowego przewozu rzeczy", wymienione w art. 3 lit. h) rozporządzenia nr 561/2006, należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono przewóz rzeczy dokonywany przez osobę fizyczną na własny rachunek i jedynie w ramach aktywności w czasie wolnym, (...) i taki przewóz nie daje podstaw do wynagrodzenia. Trybunał wyjaśnił m.in., że - odnosząc się w pierwszej kolejności do zwyczajowego znaczenia pojęcia "niehandlowego przewozu rzeczy" - trzeba uznać, że mowa jest o takim przewozie wtedy, jeżeli nie ma on związku z działalnością zawodową lub handlową. Zgodnie z obiegowym znaczeniem, niehandlowy przewóz rzeczy oznacza zatem w szczególności przewóz rzeczy dokonywany przez osobę fizyczną niezwiązany z wykonywaniem przez nią działalności zawodowej. Nie ulega wątpliwości, że niehandlowy przewóz, o którym mowa w art. 3 lit. h) rozporządzenia nr 561/2006, w żaden sposób nie jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, nawet gdyby przyjmować, jak chce tego skarżący, że sporny przewóz obejmował niewielką ilość płytek PCV (20 szt.), będących własnością jego firmy, czyli że był wykonywany pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej przedsiębiorcy (przewóz rzeczy) i stanowił tym samym niezarobkowy przewóz drogowy na potrzeby własne, o którym mowa w art. 4 pkt 4 u.t.d., to i tak nie mógł on być jednocześnie uznany za niehandlowy przewóz rzeczy, o którym stanowi art. 3 lit. h) rozporządzenia nr 561/2006, w znaczeniu j/w. W świetle powyższego, organy prawidłowo przyjęły, że realizujący przewóz kierowca wykonywał na rzecz skarżącego handlowy przewóz rzeczy. Z wcześniej powołanych przyczyn - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w zw. z art. 135 u.p.p.s.a - decyzje organów obu instancji zostały uchylone. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 u.p.p.s.a.