III SA/Wr 347/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Ciołek, Sędziowie Sędzia WSA Anetta Makowska – Hrycyk (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Kamila Paszowska – Wojnar, Protokolant referent stażysta Kamila Ostrowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 22 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi S.S. na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 marca 2021 r. nr 470000/71/2020/RED-EG-PEG-369-6 w przedmiocie oddalenia zgłoszonych zarzutów oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi S. S. (dalej: strona, skarżący) jest postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS, organ) z dnia (...) marca 2021 r. nr (...) oddalające zarzut w egzekucji administracyjnej. Z przedstawionych Sądowi akt sprawy wynika, że Dyrektor Oddziału ZUS prowadzi postępowanie egzekucyjne względem skarżącego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w dniu 14 stycznia 2021 r. obejmujących zaległe składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne za luty, czerwiec i październik 2020 r. (nr: (...), (...),(...),(...),(...),(...)). W dniu 9 grudnia 2020 r. stronie doręczone zostały upomnienia dotyczące ww. należności z tytułu składek. Następnie w dniu 2 lutego 2021 r. strona otrzymała zawiadomienia o zajęciu wierzytelności na rachunku bankowym oraz ww. tytuły wykonawcze. W dniu 16 lutego 2021 r. strona wniosła zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej dotyczącej ww. należności (obejmujące szerszy okres od lutego do października 2020 r.). Podniosła, że pismem z 15 grudnia 2020 r. złożyła wniosek o zawarcie ugody i rozłożenie na raty zaległości składkowych za okres od lutego 2020 r. do października 2020 r. Wskazała, że do nie otrzymała żadnej odpowiedzi na ten wniosek. Argumentowała, że wystawienie tytułów wykonawczych do czasu rozpoznania wniosku o układ ratalny było przedwczesne. Ponadto wyjaśniła, ze z mocy prawa ustawą szczególną (Tarcza antykryzysowa) została zwolniona z obowiązku uiszczania składek za okres od marca do maja 2020 r. w związku z kryzysem i pandemia COVID-19. Jednocześnie ponowiła wniosek o rozłożenie ww. składek na raty. Postanowieniem z 9 lutego 2021 r. ZUS zawiesił postępowanie egzekucyjne w sprawie na podstawie art. 35 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm.; dalej: "u.p.e.a."). Zaskarżonym postanowieniem organ na podstawie art. 34 § 2, art. 33 § 2 pkt 4 i pkt 5 u.p.e.a. oddalił zgłoszony przez stronę zarzut braku wymagalności obowiązku w związku ze złożeniem wniosku o rozłożenie na raty. W uzasadnieniu wskazał, że decyzją z (...) czerwca 2020 r. organ odmówił skarżącemu prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za okres marzec-maj 2020 r., a decyzję tę doręczono stronie elektronicznie – przez PUE - w dniu 17 czerwca 2020 r. Wyjaśnił dalej ZUS, że wniosek strony z 18 grudnia 2020 r. o rozłożenie na raty zadłużenia z tytułu nieuregulowanych składek został pozostawiony bez rozpatrzenia z uwagi na nieprzedłożenie niezbędnej dokumentacji. Rozstrzygnięcie w tej sprawie zostało stronie doręczone elektronicznie przez PUE w dniu 12 lutego 2021 r. Podkreślił, ze samo złożenie wniosku o rozłożenie zaległości na raty nie stanowi podstawy do zawieszenia czynności egzekucyjnych. Dopiero podpisanie umowy o rozłożenie zaległości na raty powoduje zawieszenie postepowania egzekucyjnego z urzędu. Z tego powodu organ nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutu braku wymagalności obowiązku w związku z rozłożeniem zaległości na raty i zarzut ten oddalił. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona – działając przez profesjonalnego pełnomocnika radcę prawnego - wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym reprezentacji według norm przepisanych prawem. Zarzuciła naruszenie: 1) przepisów ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postepowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: k.p.a.), tj.: a) art. 6 k.p.a. (zasadę legalizmu), art. 7 (zasadę praworządności) poprzez uchybienia proceduralne; b) art. 14 k.p.a. – zasadę pisemności poprzez jej naruszenie i niedoręczenie stronie informacji na piśmie, zaś wadliwe zastosowanie trybu doręczeń elektronicznych; c) art. 39(1) § 1d k.p.a. poprzez jego pominięcie, iż skarżący oświadczył na piśmie o rezygnacji z doręczeń dokumentów w formie elektronicznej; d) art. 7a k.p.a. poprzez jego pominiecie, iż w razie wadliwości przy obciążeniach strony zobowiązaniem poczytuje się je na korzyść strony; e) art. 10 i art. 79a k.p.a. poprzez jego pominięcie i niezaznajomienie strony przed wydaniem decyzji z postępowaniem i umożliwieniem złożenia stanowiska czy ewentualnych wniosków dowodowych; f) art. 12 w zw. z art. 35 k.p.a. oraz art. 39 i art. 40 k.p.a poprzez naruszenie zasady szybkości postępowania poprzez niedoręczenie prawidłowo ostatecznego rozstrzygnięcia przez ZUS na piśmie wniosków skarżącego o umorzenie zaległości; g) art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie postępowaniem organu zaufania obywatela; 2) ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: "ustawa COVID-19") w zakresie pominięcia i niezastosowania art. 31zo ust. 1-11 i nie rozpoznania oraz nie przyznania stronie skarżącej ustawowego zwolnienia ze składek za okres od marca-kwietnia-maja 2020 r., a także wadliwe jego zastosowanie i doręczenie w trybie elektronicznym decyzji odmownej w tym przedmiocie, mimo braku ku temu podstawy prawnej w ustawie; 3) ustawy u.p.e.a. poprzez: a) pominięcie art. 33 § 2 pkt 1, 6 u.p.e.a. poprzez nieuwzględnienie zarzutu skarżącego, przy czym w zakresie art. 33 § 2 pkt 1 oraz pkt 2 lit. c u.p.e.a. poprzez nieuwzględnienie nieistnienia obowiązku wobec ustawowego zwolnienia ze składek za marzec-kwiecień-maj 2020 r. specustawy, zaś art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. – niewymagalności zobowiązania do czasu rozpoznania wniosku o umorzenie zaległości; b) art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. poprzez jego zastosowanie, a nie zastosowanie art. 34 § 2 pkt 2 w zw. z art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez nie umorzenie w całości postępowań egzekucyjnych wskutek uwzględnienia w całości zarzutów, co skutkowało niedopuszczalnością wszczęcia egzekucji w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022, poz. 329, dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Spór w sprawie dotyczy podstawy zarzutu egzekucyjnego, tj. braku wymagalności obowiązku w związku z rozłożeniem zaległości na raty. Wedle skarżącego obowiązek objęty egzekucją administracyjną w sprawie nie był wymagalny w związku ze złożeniem wniosku z dnia 15 grudnia 2020 r. o rozłożenie na raty, a także wobec ustawowego zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek w oparciu o art. 31zo ust. 1-11 ustawy COVID-19. Zdaniem organu, samo złożenie wniosku o rozłożenie na raty zaległości nie ma wpływu na egzekucję administracyjną. Skutek prawny wywiera dopiero zawarcie umowy w tej sprawie, do czego nie doszło. Skarga nie jest uzasadniona. Granice sprawy poddanej kontroli sądowej są ograniczone treścią zgłoszonych zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Skarżący zgłosił jeden zarzut, który organ zakwalifikował jako zgłoszony na podstawie art. 33 § 2 pkt 6) lit. b) u.p.e.a., tj. brak wymagalności obowiązku w przypadku rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej. Skarżący takiej kwalifikacji nie zakwestionował, a Sąd ocenia, że jest ona prawidłowa biorąc pod uwagę argumentację skarżącego. Jednocześnie Sad dostrzega, ze w postawie prawnej zaskarżonego postanowienia organ podał art. 33 § 2 pkt 4) i pkt 5) u.p.e.a. Sąd wadę te ocenia jednak jako niemającą wpływu na wynik sprawy. Nie ma w sprawie wątpliwości, że jednocześnie w sentencji tej decyzji ZUS wskazał, jak kwalifikuje zarzut zgłoszony przez skarżącego. Winien być on zatem oceniany przez pryzmat art. 33 § 2 pkt 6) u.p.e.a., a wobec argumentacji przedstawionej w piśmie skarżącego z 9 lutego 2021 r. (zgłoszenie zarzutów) rację ma organ uznając, że brak wymagalności obowiązku strona wywodzi z okoliczności złożenia wniosku o rozłożenie zaległości na raty. W sprawie zastosowanie ma ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu nadanym ustawą z 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 2070) – art. 13. Oceny, w jakiej dacie w sprawie zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne należy dokonywać wg ugruntowanego w orzecznictwie i literaturze prawa poglądu (sprzed noweli u.p.e.a. obowiązującej w tym zakresie od 20 lutego 2021 r. – art. 26 § 3a), że wszczęcie postępowania egzekucyjnego następowało z dniem podjęcia pierwszej czynności przez organ, o której zobowiązany został powiadomiony. Pierwsza czynność egzekucyjna, o której strona została zawiadomiona, została przez organ podjęta przed datą wejścia w życie ww. nowelizacji. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej (§ 2) jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie (§ 4). Na podstawie art. 33 § 5 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej wnosi się nie później niż: 1) w terminie 30 dni od dnia wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych; 2) do dnia wykonania w całości obowiązku o charakterze niepieniężnym lub zapłaty w całości należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych; 3) w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w całości albo w części. Zgodnie natomiast z art. 34 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Wierzyciel wydaje postanowienie, w którym: 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej; 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej: a) w całości, b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut; 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli: a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym, b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia. Na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie (§ 3). Organ egzekucyjny po otrzymaniu zawiadomienia o wydaniu ostatecznego postanowienia o: 1) oddaleniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej albo stwierdzeniu jego niedopuszczalności - kontynuuje postępowanie egzekucyjne albo podejmuje zawieszone postępowanie egzekucyjne; 2) uznaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 6, jeżeli przyczyna braku wymagalności obowiązku, niemająca charakteru trwałego, wystąpiła po wszczęciu egzekucji administracyjnej - zawiesza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części; 3) uznaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, o którym mowa w: a) art. 33 § 2 pkt 1-5, b) art. 33 § 2 pkt 6, jeżeli przyczyna braku wymagalności obowiązku ma charakter trwały lub wystąpiła przed wszczęciem egzekucji administracyjnej - umarza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części. W sprawie organem egzekucyjnym – stosownie do art. 19 § 4 u.p.e.a. - jest Dyrektor oddziału ZUS, a wierzycielem – ZUS, którego kompetencje wykonuje w tym zakresie Dyrektor oddziału ZUS. Zasadniczo nadzór nad egzekucją administracyjną sprawują organy wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji wskazanych w art. 19 u.p.e.a. (art. 23 § 1 u.p.e.a.), a w przypadku ich braku – nadzór taki sprawuje dyrektor izby administracji skarbowej (§ 2) albo samorządowe kolegium odwoławcze (§ 3). Organy nadzoru są jednocześnie m.in. organami odwoławczymi od postanowień wydanych przez nadzorowane organy egzekucyjne (§ 4 pkt 1). Ze względu jednak na lex specialis, wynikające z art. 83c ust. 1a i 2 u.s.u.s., do postanowień, od których przysługuje zażalenie, wydanych przez ZUS jako wierzyciela na podstawie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przepis art. 83 ust. 4 stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia zażalenia wynosi 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Od wydanych w trakcie postępowania egzekucyjnego postanowień ZUS w sprawie stanowiska wierzyciela zażalenie nie przysługuje. Zgodnie z art. 83 ust. 4 u.s.u.s. od decyzji przyznającej świadczenie w drodze wyjątku oraz od decyzji odmawiającej przyznania takiego świadczenia, od decyzji w sprawach o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, a także od decyzji w sprawie wykreślenia zastawu skarbowego z rejestru, odwołanie, o którym mowa w ust. 2, nie przysługuje. Stronie przysługuje prawo do wniesienia wniosku do Prezesa Zakładu o ponowne rozpatrzenie sprawy, na zasadach dotyczących decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego. Kolejne odesłanie ustawowe prowadzi do Działu III rozdziału 10 k.p.a., w tym art. 127a k.p.a. (zrzeczenie się prawa do wniesienia odwołania). Z przepisów tych wynika zatem, że w przypadku gdy wierzycielem i organem egzekucyjnym jest ZUS (dyrektor oddziału jako organ kompetentny), w postanowieniu dotyczącym zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej zawiera się zarówno stanowisko wierzyciela jak i rozpatrzenie zarzutów. O ile stanowisko wierzyciela jest niezaskarżalne w tej sytuacji, o tyle do postanowienia w sprawie zarzutów stosuje się powołane wyżej przepisy szczególne u.s.u.s. Interpretację taką potwierdza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 czerwca 2007 r. o sygn. akt I FPS 4/6 (dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: "CBOSA"). W aktach sprawy brak oświadczenia strony o zrzeczeniu się prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Fakt ten nie jest jednak przez strony kwestionowany. Przechodząc do kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach sprawy, a zatem zgłoszonego przez skarżącego zarzutu egzekucyjnego, to zarzut dotyczący niewymagalności obowiązku wobec złożenia wniosku z dnia 15 grudnia 2020 r. i powtórzonego w dniu 9 lutego 2021 r. o rozłożenie zaległości na raty, nie jest uzasadniony. Z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych sprawy wynika, że egzekucja administracyjna została wszczęta w dniu doręczenia bankowi zawiadomień z 19 lutego 2021 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego strony (art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a.). Akta nie zawierają dowodu doręczenia bankowi zawiadomień w tej sprawie. Zawiadomienia te oraz tytuły wykonawcze dotyczące spornych należności zostały doręczone skarżącemu w dniu 8 marca 2021 r. Należy zaznaczyć, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego jest odmiennym pojęciem niż wszczęcie egzekucji administracyjnej. Zagadnienie to przesądził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 3 marca 2011 r. o sygn. akt II UK 307/10 (dostępne w Bazie Orzeczeń, sn.pl/orzecznictwo), zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne wszczynane jest wcześniej niż sama egzekucja. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego następuje w dniu doręczenia organowi egzekucyjnemu przez wierzyciela wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego wraz z tytułem wykonawczym, a jeśli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym - w dniu wystawienia przezeń tytułu wykonawczego (art. 61 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.). Natomiast wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą zaistnienia jednego z wymienionych w art. 26 § 5 u.p.e.a. zdarzeń, tj. doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego albo doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. W tym stanie rzeczy, trzeba przyjąć, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego w sprawie nastąpiło w dniu 14 stycznia 2021 r., natomiast egzekucja administracyjna – w dacie doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego strony. Organ wskazuje, że zawiadomienie to doręczył bankowi w dniu 18 stycznia 2021 r. Zgodnie z art. 33 § 2 pkt 6) u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Skarżący podnosi w zarzucie w sprawie egzekucji administracyjnej, że wobec złożenia wniosku z 15 grudnia 2020 r. o rozłożenie na raty zaległości z tytułu składek za okres luty-październik 2020 r., organ powinien wstrzymać się z czynnościami egzekucyjnymi, a wystawienie tytułów egzekucyjnych przed rozpatrzeniem wniosku w tej sprawie było przedwczesne. Taka treść zarzutu odpowiada niewątpliwie treści art. 33 § 2 pkt 6) lit. b) u.p.e.a. Akta sprawy administracyjnej nie wskazują, że doszło do zawarcia umowy ratalnej. Przeczy temu organ. Nie potwierdza tego i strona skarżąca. Tymczasem, jak słusznie argumentuje organ skutki prawne w zakresie toku egzekucji administracyjnej nie wiążą się z samym wnioskiem o rozłożenie zaległości na raty, lecz dopiero z zawarciem układu ratalnego, co wprost wynika z treści ww. art. 33 § 2 pkt 6) lit. b) u.p.e.a. Ze względu na dalszą argumentację strony - co do zwolnienia z mocy prawa z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za okres marzec-maj 2020 r. na podstawie art. 31zo ustawy COVID-19 – Sąd stwierdził, że okoliczność tę organ rozważył w granicach zarzutu. W tym zakresie akta sprawy administracyjnej dowodzą, że w dniu 3 kwietnia 2020 r. skarżący złożył elektronicznie wniosek o zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek za marzec-maj 2020 r. (druk RDZ). Wniosek ten organ rozpoznał decyzją z 15 czerwca 2020 r. odmawiając na podstawie art. 31zo ust. 2 i 4 ustawy COVID-19 prawa do wnioskowanego zwolnienia. Zgodnie z art. 31zq ust. 7 i 8 ustawy COVID-19 rozstrzygniecie to mogło stanowić przedmiot wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy albo skargi do sądu administracyjnego. Kwestionowanie przebiegu postępowania w tym zakresie lub samego rozstrzygnięcia nie jest dopuszczalne w granicach sprawy obecnie poddanej kontroli Sądu. Akta sprawy oraz oświadczenia strony nie wskazują, by decyzja o odmowie zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za marzec-kwiecień 2020 r. została zaskarżona w administracyjnym toku postępowania. Z urzędu Sąd podaje, że sprawa taka nie została zarejestrowana w repertoriach tut. Sądu. W sumie więc – wbrew twierdzeniu strony – akta sprawy dowodzą, że ww. decyzja odmowna jest ostateczna i wobec jej treści nie wpływa na zasadność zgłoszonego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Argumentacja skarżącego i zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia zasady pisemności w sprawie są bezpodstawne. Doręczenia były dokonywane przez operatora pocztowego, a skarżący własnoręcznie kwitował odbiór pism na zwrotnych potwierdzeniach odbioru. Są zatem skuteczne. Zarzuty skargi dotyczące skuteczności doręczeń innych pism niż objęte zarzutami w egzekucji administracyjnej nie podlegają ocenie Sądu w granicach tej sprawy. Skoro zatem nie doszło w sprawie do zawarcia układu ratalnego, ani skarżący nie został zwolniony z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za marzec-maj 2020 r., to objęte ww. tytułami egzekucyjnymi należności były wymagalne i nieopłacone na dzień wszczęcia zarówno postępowania egzekucyjnego jak i egzekucji administracyjnej. Czyni to zarzut skarżącego niezasadnym, natomiast zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia art. 33 § 2 pkt 1 i pkt 6 u.p.e.a. nie są uzasadnione. Po pierwsze, strona nie zgłosiła zarzutu opartego na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., z kolei zasadność zarzutu opartego na pkt 6 tego przepisu Sad rozważył wyżej. Zarzuty skargi odnoszące się do umorzenia zaległości nie mają związku ze sprawą, nie zostały przez stronę wyjaśnione i wobec tego uchylają się kontroli sądowej. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił w całości.