III SA/Wr 352/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi K.G., na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W., z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok [...], wniosku skarżącej o sprostowanie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Wr 352/11 . postanawia: odmówić sprostowania uzasadnienia wyroku z dnia 28 marca 2012 r. Wyrokiem z dnia [...] marca 2012 r. (sygn. akt III SA/Wr 352/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W.z dnia [...] maja 2011 r., nr [...]. Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. skarżąca wniosła o sprostowanie uzasadnienia opisanego wyżej wyroku, wskazując, że Sąd popełnił oczywistą pomyłkę pisarską nazywając przeniesienie posiadania czynnością prawną i zobowiązując organ do zbadania "czy czynność prawna przeniesienia posiadania działek była ważna i wywołała skutki prawne". Skarżąca przywołała przy tym fragment wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie V Wydziału Cywilnego Odwoławczego z dnia 20 marca 2013 r. (sygn. akt V Ca 3400/12), w którym wskazano, że "przeniesienie posiadania uznaje się za czynność faktyczną z pewnymi elementami czynności prawnej (...)". Skarżąca podniosła, że być może zamiarem Sądu było nałożenie na organ obowiązku zbadania, czy "czynność prawna przenosząca prawa do posiadania nieruchomości, w oparciu o którą dokonano czynności faktycznej przeniesienia posiadania nieruchomości, była ważna i wywołała skutki prawne". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 156 § 1 i § 2 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej zwanej p.p.s.a.) Sąd jest władny z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste pomyłki. Sprostowanie Sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. Możliwość sprostowania orzeczenia zachodzi wówczas, gdy błąd ma charakter nieistotnej omyłki – np. prosty błąd rachunkowy, oczywiste przejęzyczenie lub inna oczywista omyłka pisarska. Wskazać należy, że pod pojęciem "oczywistej omyłki" rozumie się takie omyłki, które są natychmiast rozpoznawalne i wynikają jednoznacznie z treści orzeczenia. Innymi słowy "oczywistość" omyłki wyraża się w tym, że już na pierwszy rzut oka można w sposób niebudzący wątpliwości uznać, że jest to omyłka (por. postanowienie NSA z dnia 19 października 2011 r. sygn. akt II OZ 974/11 dostępnie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl.). W przedmiotowej sprawie wniosek skarżącej nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ – w ocenie Sądu - żądane przez nią zmiany nie mają charakteru oczywistej omyłki lecz ingerują w treść merytoryczną uzasadnienia i jako takie są niedopuszalne. Instytucja sprostowania służy jedynie wyeliminowaniu z wyroku występujących w nim drobnych niedokładności, omyłek pisarskich czy błędów rachunkowych, a wnioskowane przez skarżącą zmiany dotyczące charakteru czynności przeniesienia posiadania (czy jest to czynność faktyczna, czy też prawna), do takich nie należą. Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności Sąd, na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a postanowił jak w sentencji.