III SA/Wr 355/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Guziński Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz (sprawozdawca) Sędzia WSA Marcin Miemiec Protokolant Jolanta Ryndak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 30 listopada 2012 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie przyznania płatności na zalesienie gruntów rolnych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor D. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 roku o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008 r. Nr 98, poz. 634 ze zm.) oraz na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 oraz art.5 ust.2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.) i § 13 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U.2004 r. Nr 187, poz.1929 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez J. L.( zwanego dalej skarżącym, stroną ) od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w T. z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie wstrzymania płatności na zalesienie W uzasadnieniu Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wskazał, że u podstaw jej wydania doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] r. skarżący złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w T. wniosek o przyznanie pomocy na zalesianie na rok 2004. W sekcji XI wniosku "Oświadczenie o sposobie użytkowania działek rolnych przeznaczonych do zalesienia" zadeklarował do zalesienia działki ewidencyjne położone w województwie d., powiecie T., gminie P., obrębie P. M. o nr [...],[...],[...],[...],[...],[...].Skarżący wniósł o przyznanie: wsparcia na zalesianie, na terenach o korzystnej konfiguracji : iglaste na powierzchni [...] ha, liściaste na powierzchni [...]ha; grodzenie 2-metrową siatką powierzchni [...]ha; premii pielęgnacyjnej bez zastosowania repelentów na terenach o korzystnej konfiguracji na powierzchni [...] ha; premii zalesieniowej dla producenta rolnego uzyskującego co najmniej 20% dochodu z rolnictwa na powierzchni [...]ha. Kierownik Biura Powiatowego w dniu [...]r. wydał postanowienie o spełnieniu niezbędnych warunków we wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych. W postanowieniu pouczono stronę o niezbędnych warunkach, jakie należy spełnić, aby uzyskać płatność na zalesianie gruntów rolnych. W dniu [...] r. skarżący złożył w wymaganym terminie oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia wraz z poświadczającym ten fakt zaświadczeniem z Nadleśnictwa w O.Ś. W dniu [...] r. Kierownik Biura Powiatowego wydał decyzję o przyznaniu płatności na zalesienie w łącznej kwocie [...] zł, w tym: [...] zł z tytułu wsparcia na zalesienie – płatne jednorazowo po wykonaniu zalesienia, [...]zł z tytułu premii pielęgnacyjnej – płatne corocznie przez okres 5 lat począwszy od dnia zalesienia, [...] zł z tytułu premii zalesieniowej – płatne corocznie przez okres 20 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia. Skarżący corocznie składał wnioski o wypłatę płatności ma zalesianie gruntów rolnych. W dniu [...] r. skarżący złożył wniosek o wypłatę szóstej premii zalesieniowej. W dniu [...] r. strona złożyła w Biurze Powiatowy ARiMR dokumenty: prośbę skarżącego z dnia [...] r. skierowaną do Starosty Powiatowego w T. o wykonanie ponownej wizji lokalnej w celu określenia udatności uprawy leśnej na działkach [...],[...],[...],[...],[...],[...] o łącznej powierzchni [...] ha, pismo ze Starostwa Powiatowego z dnia [...] informujące o braku podstaw do dokonania powtórnej wizji lokalnej, pismo Nadleśnictwa w O. Ś. z [...]r. stanowiące zalecenia prac na uprawie leśnej oraz protokół z wizji lokalnej dokonanej na zalesionych działkach w dniu [...] r. wykonanej przez pracowników Starostwa Powiatowego i Nadleśnictwa. Kierownik Biura Powiatowego w dniu [...] r. wezwał stronę do dostarczenia decyzji w sprawie przekwalifikowania gruntów rolnych na leśne na podstawie § 10 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich. W dniu [...]r. skarżący przedłożył decyzję Starosty Powiatowego w T. z dnia [...] r., znak [...] orzekającą o pozostawieniu bez zmian dotychczasowych konturów klasyfikacyjnych na zalesionych działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] położonych w gminie P. obrębie P. M. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż zgodnie z protokołem z wizji lokalnej ocenę udatności uprawy określono symbolem kwalifikacyjnym 3-4 co oznacza, iż uprawa leśna jest nieudana. W dniu [...]r.skarżący złożył do BP ARiMR T. wniosek o wypłatę kolejnej transzy płatności zalesieniowej w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w T. w dniu [...] r. wydał decyzję o wstrzymaniu płatności na zalesianie. Jako podstawę prawną wstrzymania płatności powołał § 13 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U.2004 r. Nr 187, poz.1929 ze zm.), zwanego rozporządzeniem zalesieniowym. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż skarżący nie spełnił wymogów określonych treścią § 10 ust. 6 tegoż rozporządzenia, ponieważ nie złożył do wniosku o wypłatę decyzji starosty powiatowego o przekwalifikowaniu gruntu rolnego na leśny. W odwołaniu do Dyrektora Oddziału Regionalnego we W. skarżący podniósł, iż wszelkie prace nasadzeniowe dokonywane były zgodnie z zaleceniami Nadleśnictwa. Ubytki były dosadzane olszą czarną. Podczas wizji lokalnej przeprowadzonej [...] nowe, uzupełnione nasadzenia nie zostały uznane za udane. Według strony winą za ten stan rzeczy należy obarczyć błędnie sporządzony plan zalesienia, który przewidział nasadzenie takich drzew jak sosna, dąb, świerk, klon, modrzew, buk i olsza. Po roku czasu okazało się jednak, iż taki skład gatunkowy jest niewłaściwie dobrany, ponieważ ze względu na podmokły teren sadzonki systematycznie wypadały, a jedynym gatunkiem nadającym się do zalesienia na zadeklarowanych działkach była olsza czarna. Rozpoznając odwołanie, organ drugiej instancji utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z przepisem § 10 ust. 6 rozporządzenia zalesieniowego, premia zalesieniowa, począwszy od szóstego roku od zalesienia, jest wypłacana po uprzednim przekwalifikowaniu gruntu rolnego na grunt leśny dokonywanym w formie decyzji wydanej przez starostę właściwego ze względu na położenie działek rolnych objętych zalesieniem albo w wyniku modernizacji ewidencji gruntów i budynków. Kopię decyzji w sprawie przekwalifikowania gruntu rolnego na grunt leśny albo zaświadczenie o przekwalifikowaniu gruntu rolnego na grunt leśny w wyniku modernizacji ewidencji gruntów i budynków składa się do kierownika biura powiatowego Agencji do końca roku kalendarzowego, w którym upływa 5 lat od dnia złożenia oświadczenia o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia. Brak spełnienia wyżej wymienionego wymogu powoduje konieczność zastosowania § 13 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia zalesieniowego, który stanowi, iż płatność na zalesianie podlega wstrzymaniu oraz zwrotowi w pełnej wysokości za cały okres jej pobierania, w przypadku nieprzekwalifikowania gruntu rolnego na grunt leśny z uwagi na negatywną ocenę udatności uprawy. Zgodnie z § 13 ust. 6 rozporządzenia zalesieniowego wstrzymania, o którym mowa w ust. 3-5, dokonuje, w formie decyzji, kierownik biura powiatowego Agencji, do którego został złożony wniosek o przyznanie płatności. W ocenie Dyrektora D. Oddziału Regionalnego we W. zarzuty strony skarżącej, podnoszone w odwołaniu są niezasadne. Stan faktyczny w sprawie jest bezsporny. Dokumentacja zgromadzona w sprawie pozwala na stwierdzenie, iż uprawa leśna założona przez skarżącego na powierzchni [...] ha stanowiącej działki ewidencyjne nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] została oceniona jako nieudana, a grunty rolne nie zostały na mocy decyzji właściwego starosty powiatowego przekwalifikowane na grunty leśne. Stanowi to bezwzględną przeszkodę do wypłaty premii, a Kierownik Biura Powiatowego agencji zobligowany był do wydania decyzji administracyjnej o wstrzymaniu płatności. Natomiast zdaniem organu II instancji argument odwołującego się o niewłaściwym sporządzeniu planu zalesienia nie może stanowić okoliczności stanowiącej podstawę do dalszej wypłaty pomocy, bowiem przepisy rozporządzenia wyraźnie wskazują jakie konsekwencje ponosi rolnik, gdy nie uzyska i dostarczy w określonym terminie kierownikowi biura powiatowego Agencji decyzji lub zaświadczenia o jakich mowa w § 10 ust. 6 rozporządzenia zalesieniowego bez względu na przyczyny tego stanu rzeczy. Regulacje rozporządzenia zalesieniowego mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Nie jest więc dopuszczalna uznaniowość organu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. strona zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 6, 7, 8, 75, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, w tym oparcie rozstrzygnięcia na nieaktualnych wynikach z wizji lokalnej. Skarżący zarzucił organom Agencji brak wykonania oględzin zalesionych działek, która doprowadziłaby do wyprowadzenia odmiennych wniosków. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, wypłatę skarżącemu kolejnej transzy płatności oraz o zasądzenie od organu administracji kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi strona wyjaśniła, iż od trzech lat dokonywała intensywnego nasadzenia olszy czarnej, co przyniosło rezultat i obecnie uprawa leśna jest już prawidłowa. Organy ARiMR nie wzięły zatem pod uwagę stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania decyzji, a jedynie oparły się o zdezaktualizowane dokumenty. W odpowiedzi na skargę Dyrektor D. Oddziału Regionalnego ARiMR we W. podtrzymał argumentację i stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] r. i na rozprawie pełnomocnik skarżącego podtrzymał stanowisko zawarte w skardze, precyzując żądanie przez uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Oddziału ARiMR oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego lub stwierdzenie nieważności obu decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił: naruszenie art. 10 § 1 oraz art. 73 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak zawiadomienia przed wydaniem decyzji przez Kierownika Powiatowego ARiMR z [...] r. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, bezprzedmiotowe przyjęcie, za Starostwem Powiatowym (pismo Starostwa z [...] r. [...]), iż przeprowadzona wizja lokalna gruntów w dniu [...] r. została przeprowadzona w piątym roku od zalesienia gruntu rolnego, skoro termin na przekwalifikowanie gruntu mijał [...] r. oraz brak jest podstaw prawnych do przeprowadzenia kolejnej wizji do końca 2010 r., czym naruszono art. 14 ust. 7 ustawy o lasach oraz § 10 ust. 6 rozporządzenia zalesieniowego, niezweryfikowanie przez Dyrektora DOR ARiMR oraz Kierownika Powiatowego ARiMR złożonego wraz z wnioskiem planu zalesiania sporządzonego przez Nadleśnictwo, pomimo tego, iż plan zalesiania został nieprawidłowo wykonany, ponieważ nie uwzględniał warunków terenowych (teren podmokły - łąka), w konsekwencji jedynie olsza czarna mogła rozwijać się na tym terenie, nieprzeprowadzenie kontroli realizacji decyzji o zalesieniu przez Kierownika Powiatowego ARiMR do [...] r. oraz przez Nadleśnictwo po 2006 r., pomimo corocznej wypłaty płatności, co oznacza, iż w/w podmioty nie miały żadnych uwag i zastrzeżeń do realizacji przez skarżącego decyzji o zalesieniu, naruszenie § 13 ust. 8 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu pisma pełnomocnik skarżącego zarzucił, że błędny jest pogląd organu płatniczego, iż płatność na zalesianie podlega wstrzymaniu oraz zwrotowi przez skarżącego w przypadku nieprzekwalifikowania gruntu rolnego na grunt leśny do [...] r. bez względu na powody. Według § 13 ust. 8 rozporządzenia, płatność na zalesianie nie podlega zwrotowi, jeżeli wystąpiły wyjątkowe okoliczności, o których mowa w art. 39 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r, ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz. Urz. UE L 153 z 30.04.2004, str. 30, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 46, str. 87). Zgodnie z art. 39 ust. 1 Bez uszczerbku dla rzeczywistych okoliczności, które należy uwzględnić w indywidualnych przypadkach, Państwa Członkowskie mogą uznać, w szczególności, następujące kategorie sity wyższej: a) śmierć rolnika; b) długoterminowa niezdolność rolnika do wykonywania zawodu; c) wywłaszczenie d użej części gospodarstwa, jeżeli wywłaszczenie to nie mogło być przewidziane w dniu podjęcia zobowiązania; d) klęska żywiołowa poważnie dotykająca grunty rolne gospodarstwa; e) wypadek powodujący zniszczenie budynków dla zwierząt gospodarskich; f) choroba epizootyczna dotycząca części lub całości należących do rolnika zwierząt gospodarskich. Zdaniem strony skarżącej treść powyższego przepisu pozwala organowi płatniczemu na indywidualne odstąpienie od zwrotu płatności na zalesianie. W ocenie strony skoro akt wspólnotowy posługuje się zwrotem "w szczególności", a akt krajowy nie sprecyzował jakie okoliczności należy uwzględnić w sprawie dotyczącej zwrotu płatności na zalesianie, to konkretne okoliczności sprawy dają podstawę do zastosowanie tego przepisu. Okoliczności niezależne od skarżącego, a dotyczące działań i zaniechań organów płatniczych i Nadleśnictwa, uniemożliwiające mu przekształcenie gruntu rolnego w grunt leśny do końca 2010 r. stanowią siłę wyższą w rozumieniu art.39 ust. 1 rozporządzenia. Organy płatnicze nie miały podstaw do wydania zaskarżonych decyzji, a mogły przedłużyć termin realizacji decyzji o zalesieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.], sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie zgodnie art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Podstawą prawną określającą warunki i tryb udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 187 poz. 1929 ze zm.), zwane dalej rozporządzeniem zalesieniowym, wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 oraz z 2004 r. Nr 42, poz. 386 i Nr 148, poz. 1551). Przepis § 10 ust. 6 rozporządzenia zalesieniowego stanowi, że premia zalesieniowa, począwszy od szóstego roku od zalesienia, jest wypłacana po uprzednim przekwalifikowaniu gruntu rolnego na grunt leśny dokonywanym w formie decyzji wydanej przez starostę właściwego ze względu na położenie działek rolnych objętych zalesieniem albo w wyniku modernizacji ewidencji gruntów i budynków. Kopię decyzji w sprawie przekwalifikowania gruntu rolnego na grunt leśny albo zaświadczenie o przekwalifikowaniu gruntu rolnego na grunt leśny w wyniku modernizacji ewidencji gruntów i budynków składa się do kierownika biura powiatowego Agencji do końca roku kalendarzowego, w którym upływa 5 lat od dnia złożenia oświadczenia, o którym mowa w § 9 ust.2 (wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia).Według § 13 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia zalesieniowego płatność na zalesianie podlega wstrzymaniu oraz zwrotowi w pełnej wysokości za cały okres jej pobierania, w przypadku nieprzekwalifikowania gruntu rolnego na grunt leśny z uwagi na negatywną ocenę udatności uprawy. Zgodnie z § 13 ust. 6 rozporządzenia zalesieniowego wstrzymania, o którym mowa w ust. 3-5, dokonuje, w formie decyzji, kierownik biura powiatowego Agencji, do którego został złożony wniosek o przyznanie płatności. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy zbadania istnienia przesłanek do wstrzymania płatności na zalesienie w sytuacji nie przedłożenia przez producenta rolnego decyzji starosty w sprawie przekwalifikowania gruntu rolnego na grunt leśny i ocena prawidłowości działania organu rolnego. W świetle ustalonego stanu faktycznego i prawnego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa materialnego i procesowego w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze, w ocenie Sądu rozpoznającego sprawę należy w ślad za organem zwrócić uwagę na regulację zawartą w § 10 ust. 6 rozporządzenia zalesieniowego, który wyraźnie wskazuje, iż premia zalesieniowa, począwszy od szóstego roku od zalesienia, jest wypłacana po uprzednim przekwalifikowaniu gruntu rolnego na grunt leśny dokonywanym w formie decyzji wydanej przez starostę właściwego ze względu na położenie działek rolnych objętych zalesieniem albo w wyniku modernizacji ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z tym przepisem kopię decyzji w sprawie przekwalifikowania gruntu rolnego na grunt leśny albo zaświadczenie o przekwalifikowaniu gruntu rolnego na grunt leśny w wyniku modernizacji ewidencji gruntów i budynków składa się do kierownika biura powiatowego Agencji do końca roku kalendarzowego, w którym upływa 5 lat od dnia złożenia oświadczenia o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia. Przepis ten wyraźnie określa w jakim przypadku jest możliwa wypłata premii zalesieniowej, a mianowicie producent zobligowany jest w określonym terminie do złożenia stosownej decyzji lub zaświadczenia właściwego starosty powiatowego. W przypadku skarżącego, z uwagi na fakt, iż oświadczenie o wykonaniu zalesienia złożył w [...]r., to do [...] r. miał obowiązek przedłożenia decyzji lub zaświadczenia o jakim mowa w § 10 ust. 6 rozporządzenia. Podkreślić należy, że przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a ustawodawca nie przewidział żadnych odstępstw od wyżej wymienionych wymogów. Odnosząc się do zarzutu strony, iż organ oparł się o nieaktualne dokumenty, nie dokonując przy tym przed wydaniem decyzji oględzin, które by obrazowały stan obecny, należy również podzielić stanowisko organu odwoławczego, iż wykonanie tego typu dowodu w myśl wyżej wymienionego przepisu byłoby niezasadne. Po pierwsze, jak stanowi omawiany przepis przekwalifikowanie gruntów rolnych na leśne powinno być przez rolnika przedłożone kierownikowi biura powiatowego w określonym terminie, który dla skarżącego upłynął [...] r., natomiast w wyniku wezwania organu I instancji strona dostarczyła decyzję starosty z dnia [...]r. o pozostawieniu bez zmian dotychczasowych konturów klasyfikacyjnych w obrębie P.M. na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] I i stwierdzającą, iż uprawa leśna na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] została oceniona jako nieudana. Po drugie z kolei, tylko i wyłącznie dowód w postaci decyzji w sprawie przekwalifikowania gruntu rolnego na grunt leśny albo zaświadczenia o przekwalifikowaniu gruntu rolnego na grunt leśny w wyniku modernizacji ewidencji gruntów i budynków może być podstawą do dalszej wypłaty producentowi rolnemu pomocy i w żadnym wypadku nie może być to wynik oględzin wykonanych przez jakikolwiek inny organ, w tym organy ARiMR. Z przepisu jednoznacznie wynika, że ustalenia co do udatności uprawy dokonywane są w postępowaniu dotyczącym przekwalifikowania gruntów rolnych na leśne w postępowaniu administracyjnym, toczącym się przed Starostą, a nie w postępowaniu przed organami ARiMR dotyczącym wypłaty premii zalesieniowej. Obowiązkiem strony skarżącej było przedstawienie Kierownikowi Biura Powiatowego do końca roku kalendarzowego 2010r., w którym upłynął termin 5 lat od złożenia oświadczenia o wykonaniu planu zalesienia decyzji lub zaświadczenia starosty w sprawie przekwalifikowania spornych działek rolnych na leśne. Z lektury akt sprawy wynika, że skarżący nie zakwestionował ustaleń Starosty Powiatowego i mimo pouczenia o prawie wniesienia odwołania nie zaskarżył decyzji Starosty z dnia [...] r., ani nie wzruszył tej decyzji żadnymi nadzwyczajnymi środkami odwoławczymi. Do końca roku 2010 r. skarżący nie przedstawił organowi I instancji wymaganej przepisami prawa decyzji albo zaświadczenia o przekwalifikowaniu gruntów. Z tej przyczyny zgodnie z § 13 ust. 3 pkt 1w związku z § 13 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia zalesieniowego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR zobligowany był do wstrzymania pomocy w formie decyzji administracyjnej, a obecny stan uprawy leśnej, jak chce tego strona, nie może mieć wpływu na wydane przez organy obu instancji rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia § 13 ust. 8 rozporządzenia przez jego niezastosowanie, według którego płatność na zalesianie nie podlega zwrotowi, jeżeli wystąpiły wyjątkowe okoliczności, o których mowa w art. 39 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004r. Zwrócić uwagę należy, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest rozpoznawanie skargi na decyzję o zwrocie płatności lecz decyzję o wstrzymaniu płatności. Zgodnie z § 13 ust. 6 rozporządzenia zalesieniowego wstrzymania, o którym mowa w ust. 3-5, dokonuje, w formie decyzji, kierownik biura powiatowego Agencji, do którego został złożony wniosek o przyznanie płatności. Natomiast według ust.7 zwrotu, o którym mowa w ust.3 i 5,dokonuje się na zasadach i w trybie określonych w przepisach ustawy z dnia 9 maja 2008r.o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Na podstawie art.29 tej ustawy, odpowiedni organ ustala, w drodze decyzji administracyjnej, kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych: 1) pochodzących z funduszy Unii Europejskiej; 2) krajowych, przeznaczonych na: a) współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, b) finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej. Dlatego zarzut z art. 39 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 może mieć miejsce w postępowaniu w przedmiocie ustalenia zwrotu płatności. Podnieść należy również, że dla zniesienia obowiązku zwrotu nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności niewystarczającym jest wystąpienie okoliczności określanych w prawie wspólnotowym jako przypadki siły wyższej. Koniecznym jest bowiem w przypadku ich wystąpienia, powiadomienie o ich wystąpieniu na piśmie właściwego organu w określonym terminie 10 dni z odpowiednimi dowodami na okoliczność wystąpienia siły wyższej. / ust.2 art.39 /.Twierdzenia skarżącego w niniejszej sprawie nie są więc uzasadnione. Zdaniem Sądu to na producencie rolnym, który otrzymuje płatności spoczywa ciężar wykazania, że spełnił warunki do otrzymania dofinansowania. Natomiast w przedmiotowym postępowaniu skarżący nie przedłożył we właściwym terminie żadnego dowodu przekwalifikowania gruntów rolnych na leśne, co skutkowało wstrzymaniem płatności. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty skargi nie są zasadne, gdyż organy w toku postępowania nie naruszyły prawa w zakresie, o jakim mowa na wstępie niniejszych wywodów. Dlatego na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona.