III SA/Wr 355/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" sp. z .o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu prowadzenia działalności w zakresie urządzania gier na automacie poza kasynem gry bez wymaganej koncesji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. "A" sp. z .o.o. w R. (dalej jako spółka) pismem z dnia [...] lipca 2016 r. wniosła o wstrzymanie zaskarżonej przez siebie decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu prowadzenia działalności w zakresie urządzania gier na automacie poza kasynem gry bez wymaganej koncesji. W uzasadnieniu wniosku, oprócz uwag o nieprawidłowości merytorycznej zaskarżonej decyzji spółka wskazała, że ewentualne wyegzekwowanie nałożonej kary pieniężnej znacząco nadwyręży sytuację majątkową spółki i może ją narazić na utratę płynności finansowej. Podniosła, że na moment wniesienia wniosku zostały na nią nałożone kary finansowe z tytułu urządzania gier hazardowych w łącznej wysokości ponad 194 000 zł. Zaległości te są obecnie egzekwowane, przez co spółka ma trudności z wywiązywaniem się z umów cywilnoprawnych zawartych z kontrahentami. Do wniosku załączyła protokół zajęcia nieruchomości , protokoły zajęcia i odbioru ruchomości, zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej a także zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej stracie) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2014 i 2015, zgodnie z którymi przychód spółki wyniósł odpowiednio 237 796,39 zł i 453 957,52 zł, koszty uzyskania przychodów 234 170,62 zł i 473 644,93 zł a zysk (strata w 2015 r.) 3 625,77 zł i 19 687,41 zł. Przedłożyła ponadto oświadczenia członków zarządu o stanie zadłużenia wobec organów celnych - 192 000 zł a także rachunki zysków i strat sporządzonych na dzień 31 grudnia 2014 r. i 31 lipca 2015 r. Zgodnie z tymi dokumentami spółka osiągnęła przychód z tytułu sprzedaży produktów, towarów i materiałów odpowiednio w kwotach 237796,39 zł i 253 635,61 zł, koszty sprzedaży produktów, towarów i materiałów odpowiednio wyniosły 286 699,86 zł i 234 170,62 zł a zysk lub strata: 3 625,77 zł i - 33 064,25 zł. Wreszcie spółka przedłożyła bilans na dzień 31 grudnia 2014 r., według którego kapitał własny spółki wynosił 7 936,77 zł, zobowiązania i rezerwy na zobowiązania 781,15 zł, oraz sprawozdanie finansowe za okres obrotowy od 15 kwietnia do 31 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity z 2016 r., Dz. U. poz. 718, ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z § 3 tego przepisu, sąd może wstrzymać wykonanie takiej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do jej stanu pierwotnego. W szczególności trudnym do odwrócenia skutkiem będzie utrata rzeczy, która ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiona, bądź konieczność ogłoszenia upadłości przedsiębiorstwa połączonej z likwidacją jego majątku. W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracji, ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym konkretnie polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W niniejszej sprawie stwierdzić należy, że spółka nie wykazała aby groziła jej znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki jako konsekwencje ewentualnego przymusowego wykonania zaskarżonej decyzji. Przedstawiła co prawda obszerną dokumentację finansową ale przedłożone przez nią dokumenty dotyczą wyłącznie lat 2014- 2015 a więc, w perspektywie prowadzonej przez nią działalności gospodarczej w zakresie urządzania gier hazardowych, okresu stosunkowo już odległego. Z przedłożonych dokumentów wynika jednak niezbicie, że w 2015 r. spółka prawie podwoiła swój obrót (jej przychód przekroczył kwotę 450 000 zł) i to pomimo znaczących obciążeń publicznoprawnych wynikających z nałożonych kar administracyjnych. Obecna sytuacja spółki jest natomiast nieznana. Nie wiadomo zatem, czy wyegzekwowanie kwoty 194 000 zł kar pieniężnych będzie stanowić jakiekolwiek rzeczywiste zagrożenie dla bytu spółki i prowadzenie przez nią działalności w zakresie gier hazardowych. W tym stanie rzeczy, zgodnie z art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., należało odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.