III SA/Wr 357/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Guziński po rozpoznaniu w dniu 12 października 2010 r., na posiedzeniu niejawnym, zażalenia skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wydane w toku rozprawy w dniu 15 września 2010 r. o oddaleniu wniosku skarżącego w kwestii zobowiązania strony przeciwnej do obowiązkowego stawiennictwa, konfrontacji oraz w kwestii ukarania strony przeciwnej; w sprawie ze skargi J. J., na decyzję ZUS, z dnia [...] r., Nr [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o objęciu ubezpieczeniem społecznym z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, postanawia: odrzucić zażalenie. W dniu [...] r., J. J. zwrócił się do tutejszego Sądu z wnioskami o uzasadnienie postanowienia oraz z zażaleniem na postanowienie wydane przez Sąd na rozprawie w dniu 15 września 2010 r. o oddaleniu wniosku skarżącego w kwestii zobowiązania strony przeciwnej do obowiązkowego stawiennictwa, konfrontacji oraz w kwestii ukarania strony przeciwnej. W swym piśmie skarżący poinformował, że uzasadnienie zażalenia sporządzi po uzyskaniu skarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Możliwość wnoszenia środków zaskarżenia, w tym zażaleń, jest jednym z podstawowych uprawnień służących stronie postępowania sądowoadministracyjnego do ochrony jej praw. Stosownie jednak do art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego jedynie w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w tym przepisie. Jakkolwiek art. 194 p.p.s.a. stanowi, że zażalenia przysługują na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, to jednak z przepisów szczególnych wynika, że zażalenie służy także na niektóre zarządzenia przewodniczącego tj. na zarządzenie o pozostawieniu bez rozpoznania pisma, którego strona nie uzupełniła lub nie poprawiła w terminie (art. 49 § 2) oraz na zarządzenie w przedmiocie kosztów sądowych (art. 227 § 1), co potwierdza treść art. 198 p.p.s.a. Analiza pisma strony skarżącej, w kontekście okoliczności faktycznych sprawy, prowadzi do stwierdzenia, że nie może ono zostać uznane za skuteczny i prawidłowy środek odwoławczy. W świetle przytoczonych przepisów regulujących procedurę sądowoadministracyjną bezspornym jest, że postanowienia o oddaleniu wniosku skarżącego w kwestii zobowiązania strony przeciwnej do obowiązkowego stawiennictwa, konfrontacji oraz w kwestii ukarania strony przeciwnej, nie mieści się w katalogu omówionych wcześniej przypadków dopuszczalności złożenia zażalenia. Na koniec można jedynie wspomnieć, że postanowienie ogłoszone na rozprawie sąd uzasadnia i doręcza stronom jedynie wtedy, gdy podlegają one zaskarżeniu (art. 163 § 1 p.p.s.a.). Stosownie zatem do treści art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a zażalenie wnioskodawcy jako niedopuszczalne należało odrzucić.