III SA/Wr 362/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Barbara Ciołek (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 4 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 lipca 2025 r. Nr BP.501.984.2025.0993.DL1 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej kwotę 208 (dwieście osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi M. S. (dalej: strona, skarżący) jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia 8 lipca 2025 r. nr BP.501.984.2025.0993.DL1 - wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. h, art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 7, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1539 ze zm., dalej uotd) Ip. 5.5, lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do uotd, art. 32 ust. 3, art. 33, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1, dalej: rozporządzenie nr 165/2014), art. 8 ust. 1-5 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz. UE L 102 z 11 kwietnia 2006 r., dalej: rozporządzenie nr 561/2006), art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz.U.UE.L.2020.249.1 z dnia 2020.07.31, dalej: rozporządzenie nr 2020/1054) – utrzymująca w mocy decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji, DWITD) z dnia 3 kwietnia 2025 r. nr WIDT.DI.0152.I1480/22/25) o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 5.200 zł. Z akt sprawy wynika, że w dniu 18 lutego 2025 r. podczas kontroli drogowej (w miejscowości W.) przeprowadzonej przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...] stwierdzono naruszenia w postaci: - lp. 5.5 załącznika nr 3 do uotd - skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego; lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do uotd - niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. Kontrolowanym zespołem pojazdów kierował kierowca K. M., który wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy, podczas kontroli kierowca okazał wypis z licencji nr [...] dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy udzielonej stronie. Przebieg kontroli został opisany w protokole kontroli nr [...] z dnia 18 lutego 2025 r. Pismem z dnia 20 lutego 2025 r. DWITD skierował do skarżącego zawiadomienie o wszczęciu z urzędu postępowania. Organ I instancji nakładając karę pieniężną - odwołał się do wyników przeprowadzonej kontroli. Odnośnie naruszenia z lp. 5.5 załącznika nr 3 do uotd - skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut, wskazał organ, że analiza danych zawartych na karcie kierowcy wykazała, iż w dniu 6 lutego 2025 r. o godzinie 00:10 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 9 godzin i 44 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 14:26 dnia 6 lutego 2025 r. do godziny 00:10 dnia 7 lutego 2025 r. czasu UTC+1, co oznacza że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 16 minut. Kierowca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odnośnie naruszenia z l.p. 6.2.1 załącznika nr 3 do uotd - niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, wskazał organ, że na podstawie danych z tachografu cyfrowego będącego na wyposażeniu pojazdu nr rej. [...], Nr VIN: [...] stwierdzono, że w dniu 24 stycznia 2025 r. w godzinach od 17:01 do godziny 21:32 tego samego dnia nieznany kierowca prowadził pojazd bez rejestracji tej aktywności na karcie kierowcy. W tym czasie pojazd pokonał odległość 152 km, ze średnią prędkością 55,95 km/h. Kierowca przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że jazdę bez karty kierowcy wykonał kierowca R. K., który przejął od niego pojazd na stacji paliw i który zapomniał zabrać swoją kartę kierowcy i dlatego podjął się wykonać przewóz bez zalogowanej karty kierowcy. W trakcie kontroli kierowca okazał wydruki z tachografu z dnia 24 stycznia 2025 r. na których była zawarta odręczna informacja, że zostały sporządzone z powodu awarii karty kierowcy przez R. K. i jako podstawa sporządzenia przywołany art. 12 rozporządzenia nr 561/2006. Dalej organ I instancji omówił przepisy prawa krajowego oraz prawa wspólnotowego mające zastosowanie w sprawie oraz przeanalizował możliwość umorzenia postępowania rozważając możliwość zastosowania przesłanek z art. 92c u.o.t.d. Organ stwierdził, że brak jest podstaw do zastosowania ww. przepisu, ponieważ strona nie wykazała żadnych wiarygodnych i niezależnych przyczyn powstania nieprawidłowości, a dopuściła się zaniedbania ciążących na niej obowiązków i miała wpływ i godziła się na powstanie naruszenia. W wyniku rozpoznania odwołania strony organ II instancji utrzymał w mocy decyzję DWITD. Po przeanalizowaniu akt sprawy stwierdził, że okoliczności sprawy nie budzą wątpliwości, co do zasadności nałożenia kary. Wskazał GITD, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy oraz protokołu kontroli, że kierowca o godzinie 00:10 dnia 6 lutego 2025 r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego powinien odebrać minimum 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku, a odebrał jedynie 9 godzin i 44 minuty nieprzerwanego odpoczynku w okresie od godz. 14:26 dnia 6 lutego 2025 r. do godz. 00:10 dnia 7 lutego 2025 r., co oznacza, że kierowca skrócił regularny dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 16 minut. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za ww. naruszenie wynosi 200 złotych. W zakresie naruszenia z lp. 6.2.1 zał nr 3 do uotd stwierdził GITD, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci m.in. dokumentów przewozowych, protokołu przesłuchania świadka, wydruku z karty kierowcy, danych pobranych z karty kierowcy oraz tachografu i protokołu kontroli drogowej, że strona wykonywała przewóz drogowy w trakcie którego kierowca nie rejestrował swojej aktywności na karcie kierowcy. Pojazd marki [...] o nr rej. [...] wyposażony był w tachograf cyfrowy, a analiza danych cyfrowych pobranych z tachografu wykazała, że w dniu 24 stycznia 2025 r. od godz. 17:01 do godz. 21:32 ww. pojazdem wykonana była jazda bez zalogowanej karty kierowcy. Z zeznań kierowcy przesłuchanego w charakterze świadka wynika, że jazdę bez karty kierowcy wykonał kierowca R. K., który przejął od niego pojazd na stacji paliw. Z zeznań świadka wynika, że ww. kierowca po przybyciu na miejsce postoju pojazdu powiedział, że zapomniał zabrać swoją kartę kierowcy i dlatego podjął się wykonać przewóz bez zalogowanej karty kierowcy. W trakcie kontroli kierowca okazał wydruki z tachografu z dnia 24 stycznia 2025 r. na których była zawarta odręczna informacja, że zostały sporządzone z powodu awarii karty kierowcy przez R. K. i jako podstawa sporządzenia przywołany art. 12 rozporządzenia nr 561/2006. GITD stwierdził, że w sprawie nie zaistniała przesłanka do rejestrowania aktywności kierowcy na wydruku z tachografu zgodnie z art. 35 ust 2 rozporządzenia nr 165/2014. Wskazał GITD, że brak karty kierowcy w wyniku jej pozostawienia w innym miejscu poza miejsce postoju pojazdu, nie stanowi przesłanki umożliwiającej prowadzenia pojazdu bez zalogowanej karty kierowcy i rejestrowaniu aktywności kierowcy na wydruku z tachografu. Według GITD ustalony w trakcie kontroli stan faktyczny polegający na wykonywaniu jazdy bez zalogowanej karty kierowcy po drogach publicznych słusznie kontrolujący zakwalifikowali jako naruszenie określone w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do uotd. W zakresie oceny możliwości zastosowania art. 92c u.o.t.d. GITD w pełni podzielił stanowisko zawarte w decyzji organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł uchylenie decyzji organów obu instancji i zwrot kosztów postępowania. Zarzuciła strona naruszenie: 1. zasad ogólnych postępowania administracyjnego wynikających z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 kpa tj. zasady praworządności i działania na podstawie przepisów prawa, zasady dążenia do prawdy obiektywnej i zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej, 2. art. 15 kpa oraz stanowiącego jego konkretyzację art. 127 kpa, poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, jako gwarancji procesowej strony postępowania administracyjnego, wyrażającej się w możliwości żądania przez nią wyjaśnienia wątpliwości faktycznych i prawnych w ponownym rozstrzygnięciu jej sprawy indywidualnej załatwionej decyzją organu I instancji, 3. lp. 6.2.1 załącznika nr 3 uotd poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, skutkujące błędnym usankcjonowaniem przejazdu bez karty kierowcy i nałożeniem kary w wysokości 5000 zł przy stanie faktycznym niewypełniającym dyspozycji tego przepisu, 4. przepisów postępowania, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i niewydanie decyzji w oparciu o całokształt okoliczności sprawy a także przez orzekanie bez kierowania się zasadą słuszności interesu strony oraz przepisami kpa art. 7a § 1 i art. 81 a, które nakazuj ą rozstrzygać wątpliwości, co do stanu faktycznego lub wątpliwości prawnych na korzyść strony postępowania. W uzasadnieniu skarżący zarzucił, że organ odwoławczy nieprawidłowo zakwalifikował zdarzenie jako naruszenie lp. 6.2.1 załącznika nr 3 uotd. Zdaniem strony treść przepisu i przyjęty przez organ stan faktyczny w żaden sposób nie ma związku z ingerencją w działanie tachografu lub dane rejestrowane przez tachograf. Wskazała strona, że w protokole kontroli wskazano, iż uznano okazany wydruk z 24 stycznia 2025 r. Podkreślił skarżący, że uznany a nieoceniony przez organ I instancji wydruk z tachografu jest formą rejestracji, która zapewnia możliwość analizy aktywności kierowcy w kontrolowanym okresie, gdzie mamy nazwisko kierującego, datę, wykresy drogi, prędkości i przerw. Wskazał skarżący, że organ odwoławczy relacjonując przebieg postępowania, wskazał na rozbieżności pomiędzy wyjaśnieniami kontrolowanego kierowcy, który zeznał, że w dniu 24 stycznia 2025 r. w miejscowości G. przekazał pojazd innemu kierowcy, który zakończył przewóz bez zalogowanej karty kierowcy, którą zapomniał zabrać a okazanym wydrukiem z tachografu sporządzonym w dniu 24 stycznia 2025 r. na którym na którym kierowca napisał "awaria karty" wskazując swoje aktywności w tym dniu. Według strony w sprawie bezsprzecznym pozostaje, że kierowca podjął prawidłowe działanie w postaci opisania na wydruku ujawnionego zdarzenia. Zdaniem strony ta okoliczność niweluje jakiekolwiek przesłanki określone w przepisie lp. 6.2.1, ponieważ kierowca nie ingerował w działanie tachografu jak i nie ingerował w dane rejestrowane przez tachograf, nie obsługiwał i nie odłączał tachografu. Na poparcie swojego stanowiska strona powoła się na orzeczenia sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zajęte w wydanych w sprawie rozstrzygnięciach. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) - dalej: p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Sąd jako uzasadnione ocenia stanowisko organów odnośnie stwierdzonego naruszenia z lp. 5.5 zał. nr 3 do uotd. Jak prawidłowo wskazał organ, zgodnie z art. 4 lit. f rozporządzenia nr 561/2006, odpoczynek - oznacza nieprzerwany okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem, a zgodnie z art. 4 lit. g ww. rozporządzenia, dzienny okres odpoczynku oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny dzienny okres odpoczynku" lub "skrócony dzienny okres odpoczynku": - "regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin, - "skrócony dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 9 godzin, ale krócej niż 11 godzin. A art. 8 ust. 1-4 rozporządzenia nr 561/2006 przewiduje, że kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Lp. 5.5 załącznika nr 3 do uotd przewiduje, że skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego: - o czas do 1 godziny karą pieniężną w wysokości 100 złotych, - o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut karą pieniężną w wysokości 200 złotych, - za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin i 30 minut karą pieniężną w wysokości 350 złotych. W ocenie Sądu w sprawie ustalony stan faktyczny uzasadniał nałożenie kary za naruszenie polegające na skróceniu wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego o 1 godzinę i 16 minut. Akta sprawy - dane cyfrowe pobrane z karty kierowcy oraz protokół kontroli potwierdzają, że kierowca o godzinie 00:10 dnia 6 lutego 2025 r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego powinien odebrać minimum 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku, a odebrał jedynie 9 godzin i 44 minuty nieprzerwanego odpoczynku w okresie od godz. 14:26 dnia 6 lutego 2025 r. do godz. 00:10 dnia 7 lutego 2025 r. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Jako nieprawidłowe ocenia natomiast Sąd stanowisko organu odnośnie drugiego stwierdzonego naruszenia – lp. 6.2.1. Z akt sprawy i z decyzji wynika, że sama okoliczność wykonywania przewozu drogowego, w trakcie którego kierowca nie rejestrował swojej aktywności na karcie kierowcy nie jest sporna – analiza danych cyfrowych wykazała, że w dniu 24 stycznia 2025 r. od godz. 17:01 do godz. 21:32 ww. pojazdem była wykonywana jazda bez zalogowanej karty kierowcy, natomiast przyczyna zaistnienia ww. nie została, zdaniem Sądu, przez organ prawidłowo wyjaśniona. W aktach sprawy znajduje się dowód z przesłuchania świadka – kierowcy, z którego wynika, że jazdę bez karty kierowcy wykonał inny kierowca, który przejął od niego pojazd na stacji paliw i miał go odprowadzić do bazy przedsiębiorstwa. Świadek zeznał, że drugi kierowca po przybyciu na miejsce postoju pojazdu poinformował go, że nie zabrał ze sobą karty kierowcy i będzie kontynuował przewóz bez rejestrowania swoich aktywności na karcie kierowcy. Jednocześnie jednak w aktach sprawy znajduję się dowód – wydruki z tachografu z dnia 24 stycznia 2025 r. na którym zawarta jest odręczna informacja, że zostały sporządzone z powodu awarii karty kierowcy przez drugiego kierowcę i jako podstawa sporządzenia przywołany jest art. 12 rozporządzenia nr 561/2006. Organ w decyzji powołując się wyłącznie na zeznania świadka stwierdził, że brak karty kierowcy w wyniku jej pozostawienia w innym miejscu poza miejscem postoju pojazdu nie stanowi przesłanki umożliwiającej prowadzenia pojazdu bez zalogowanej karty kierowcy i rejestrowaniu aktywności kierowcy na wydruku z tachografu, a tym samym w sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek określonych w art. 35 ust. 2 rozporządzenia nr 561/2014. W ocenie Sądu organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy. Skoro w aktach znajduje się inny dowód – opisany wydruk z tachografu, który wskazuje na możliwy inny przebieg zdarzeń – awarię karty kierowcy, drugiego kierowcy który przejął pojazd, to organ zobligowany był te okoliczności wyjaśnić. Natomiast z akt sprawy i z uzasadnienia decyzji nie wynika, aby organ poczynił jakiekolwiek ustalenia związane z przejęciem pojazdu przez innego kierowcę i wykonywaniem przez niego transportu, jak również nie dokonał oceny ww. dowodu. Nie wyjaśnienie stanu faktycznego w sprawie czyni przedwczesnym analizę zastosowania norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. składnikiem decyzji, powinno być uzasadnienie faktyczne i prawne. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn odmówienia innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej. W uzasadnieniu faktycznym organ winien odnieść się do całego materiału dowodowego, a uzasadnienie prawne winno uwzględnić mające w sprawie zastosowanie przepisy prawa. Prawidłowo ustalony stan faktyczny ma znaczenie dla poprawnego, zgodnego z obowiązującym stanem prawnym, rozpoznania sprawy i orzeczenia o prawach i obowiązkach stron. A ponadto stan faktyczny powinien podlegać ocenie, która daje gwarancję, że organ dokonał wszechstronnego rozważenia materiału sprawy. W uzasadnieniu decyzji organ zobowiązany jest odnieść się do wszystkich okoliczności, które mogą mieć wpływ na wynik sprawy, wyjaśnić przesłanki zastosowania przyjętej kwalifikacji prawnej i określić jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają zastosowanej w sprawie normie prawnej. Brak w decyzji powyższych elementów powoduje, że strona ma utrudnioną lub uniemożliwioną obronę swoich interesów. Prawidłowe uzasadnienie decyzji wiąże się ponadto z realizacją zasady przekonywania z art. 11 k.p.a. Dochowanie przez organ wymogom co do treści decyzji ma też umożliwić Sądowi skuteczną kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia i toku rozumowania przyjętego przez organ. Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy uwzględni poczynione w uzasadnieniu przez Sąd rozważania. Następnie w zależności od wyników ustaleń, wyda odpowiednie rozstrzygnięcie w oparciu o całość zebranego w sprawie materiału dowodowego ze wskazaniem stosowanych przepisów. Wszystkie ustalenia i oceny prawne organu winny znaleźć odzwierciedlenie w treści decyzji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.