III SA/Wr 363/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie nastę-pującym: Przewodniczący: sędzia NSA Ryszard Pęk (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz Protokolant: Jolanta Ryndak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi H. i L. F. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. - Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej we W. – Ośrodek Zamiejscowy w L., po rozpoznaniu zażalenia złożonego przez H. i L. F. (dalej: skarżący), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] r. (nr [...]) o uznaniu za bezzasadne zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej przedstawił następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Burmistrz P. wystawił w dniu [...] r. na skarżących – jako zobowiązanych – tytuły wykonawcze o numerach [...] i [...], obejmujące nieuregulowane należności z tytułu podatku od nieruchomości za lata [...] i [...]. Tytuły wykonawcze podpisał "Burmistrz S. P." (poz. 52) i opatrzono je pieczęcią urzędową "Burmistrz P." z orłem w środku (poz. 45). Powyższe tytuły przekazano w dniu [...] r. do realizacji Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w L. Po nadaniu tego samego dnia tytułom klauzuli o skierowaniu do egzekucji administracyjnej, w dniu [...] r. dokonano zajęcia wierzytelności u dłużnika zajętej wierzytelności a zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisami tytułów wykonawczych doręczono skarżącym w dniu [...] r. W dniu [...] r. pełnomocnik skarżących wniósł zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, w których nie kwestionował istnienia zaległości w podatku od nieruchomości, ale – powołując się na art. 33 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – podniósł, że tytuły wykonawcze, na podstawie, których prowadzona jest egzekucja, nie spełniały warunków z art. 27 § 1 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podniósł, że tytuły wykonawcze nie zawierały oznaczenia stanowiska służbowego "S. P.". Zarzucił, że samo oznaczenie "Burmistrz" nie spełniało wymogu określenia stanowiska służbowego, gdyż wymagane było oznaczenie "Burmistrz P.". Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. wystąpił do wierzyciela – Burmistrza P. – o zajęcie stanowiska w przedmiocie zarzutów. Po otrzymaniu w dniu [...] r. ostatecznego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. ([...]), utrzymującego w mocy postanowienie Burmistrza P. z dnia [...] r. ([...]) w sprawie uznania wniesionych zarzutów za bezzasadne, organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] r. uznał za bezzasadne zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne. W uzasadnieniu wskazał na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]r. ([...]) stwierdzające, że wniesione zarzuty były bezzasadne oraz przytoczono treść jego uzasadnienia. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez pełnomocnika skarżących, utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że pieczęcie odciśnięte na tytułach wykonawczych pod pozycją 45 w swojej treści i wyglądzie odpowiadały wymogom ustawowym, które zawarto w ustawie o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej oraz o pieczęciach państwowych. Podkreślił, że również pozycja 52 tytułów wykonawczych została prawidłowo wypełniona, bowiem umieszczono w niej pieczęć przewidzianą do podpisu w organach samorządu terytorialnego w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej dla organów gmin i związków gminnych (Dz. U. Nr 47, poz. 316 ze zm.). Dyrektor Izby Skarbowej, w odpowiedzi na zawarty w odwołaniu zarzut naruszenia art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 7 i 77 kpa, wyjaśnił, że wypowiedź wierzyciela nie była w tej sprawie wiążąca i że organ egzekucyjny był uprawniony do przeprowadzenia samodzielnego postępowania mającego na celu ustalenie podstaw do ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutów i podważenia w tym trybie stanowiska wierzyciela. Podkreślił, że w tej sprawie postępowanie sprowadzało się do oceny w zakwestionowanym zakresie zgodności pod względem formalnym tytułów wykonawczych. Wskazał, że sposób zredagowania uzasadnienia postanowienia wydanego przez organ I instancji nie można było uznać za wadliwy, gdyż pozwalał na odczytanie jakie było stanowisko tego organu i jakie argumenty wzięto pod uwagę. W jego ocenie w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie sposób było doszukać się stwierdzenia, że wydano go w warunkach związania organu wypowiedzią wierzyciela. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził następnie, że także zarzut braku podstawy prawnej w postanowieniu organu I instancji, polegający na powołaniu art. 17 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, bez wskazania § 1 był nieuzasadniony, gdyż była to wyłącznie nieścisłość, która nie mogła w żaden sposób skutkować uchyleniem postanowienia. Przyjął, że powołanie art. 17 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym bez wskazania konkretnego ustępu tego przepisu, traktować można było jako powołanie przepisu w całości, a to że § 2 tego przepisu nie miał zastosowania, także nie stanowiło podstawy do uchylenia postanowienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie powyższego postanowienia oraz uchylenie postanowienia organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 7 i 77 kpa poprzez pominięcie, że w niniejszej sprawie stanowisko wierzyciela nie miało charakteru wiążącego a organ II instancji nie wyjaśnił sprawy. W uzasadnieniu skargi – po przedstawieniu przebiegu postępowania oraz treści podejmowanych w nim rozstrzygnięć – pełnomocnik skarżących podniósł, że zaskarżając postanowienie wydane przez organ I instancji zarzucono naruszenie art. 17 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 104 § kpa poprzez wskazanie podstawy prawnej z pominięciem konkretnego ustępu tego artykułu, który stanowił podstawę prawną w niniejszej sprawie oraz art. 34 § 1 w związku z art. 7 i 77 kpa poprzez pominięcie, że w niniejszej sprawie stanowisko wierzyciela nie miało charakteru wiążącego i należało wyjaśnić istotę sprawy. Pełnomocnik skarżących zarzucił, że organ II instancji nie zwrócił uwagi na to, że organ I instancji, oprócz obszernego sprawozdania z przebiegu postępowania, w zakresie zarzutów zobowiązanych nie przeprowadził żadnych czynności zmierzających do wyjaśnienia sprawy. Jego stanowisko sprowadzało się w tej kwestii do jednego zdania: "Po dokonaniu analizy materiału zebranego w sprawie oraz mając na uwadze powyższe przepisy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. nie znalazł przesłanek do uznania zarzutu strony za zasadny, tym samym przychyla się do argumentacji organu odwoławczego". To – według pełnomocnika skarżącego – wskazywało na to, że także organ II instancji nie wyjaśnił istoty sprawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu objętego skargą postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż jest bezzasadna. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części (art. 145 § 2 cyt. wyżej ustawy). Ponieważ pełnomocnik skarżących zarzucił w skardze naruszenie art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 7 i 77 kpa poprzez pominięcie, że w niniejszej sprawie stanowisko wierzyciela nie miało charakteru wiążącego a organ II instancji nie wyjaśnił sprawy, przyjąć należy (nie zostało to bowiem wskazane w skardze), że domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. z uwagi na "inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Zauważyć w związku z tym trzeba, że ani w zarzutach skargi ani w lakonicznym jej uzasadnieniu (sprowadzało się ono do powtórzenia treści wcześniej stawianych zarzutów oraz do przedstawienia uzasadnień postanowień wydanych przez organy obu instancji), pełnomocnik skarżących nie wyjaśnił czy i w jaki sposób wskazane uchybienia miały wpływ na wynik sprawy. Zarzuty te ograniczały się w zasadzie do stwierdzenia, że organ I instancji nie wyjaśnił istoty sprawy, gdyż oparł się na postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które utrzymało w mocy postanowienie – stanowisko wierzyciela – co do zasadności zarzutów i że błąd taki popełnił także organ II instancji. Zarzuty te należy ocenić jako bezzasadne. Wbrew bowiem wywodom zawartym w skardze tak organ I instancji jak i organ II instancji wyjaśniły "istotę sprawy", tj. oceniły zasadność zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym zarzutu z art. 33 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, polegającego na niespełnieniu przez tytuły wykonawcze wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 7 tej ustawy. Nie stanowiło istotnego uchybienia i braku samodzielnego rozpatrzenia sprawy to, że organ I instancji w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia przytoczył treść postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]r. i wskazał, że "przychyla się do argumentacji organu odwoławczego". Zwrot ten nie oznaczał, że organ I instancji był związany stanowiskiem wierzyciela, lecz że podziela argumentację, którą ten się posługiwał. Całkowicie chybiony i gołosłowny był zarzut adresowany do organu II instancji, że ten nie wyjaśnił istoty sprawy. Skarżący podnieśli zarzut formalny polegający na tym, że tytuły wykonawcze nie zawierały oznaczenia stanowiska służbowego "S. P.". Twierdzili, ze oznaczenie "Burmistrz" nie spełniało wymogu określenia stanowiska służbowego, gdyż wymagane było określenie "Burmistrz P.". Organ II instancji wskazał w uzasadnieniu (str. 2 in fine), że to była "istota sprawy" i obszernie wyjaśnił dlaczego przyjmuje, że obie rubryki, tj. 45 i 52 wypełniono prawidłowo. Ocena ta była prawidłowa. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 7 ustawy egzekucyjnej tytuł wykonawczy powinien m.in. zawierać "datę wystawienia tytułu, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci urzędowej wierzyciela". Oba tytuły wykonawcze zawierały w rubryce 52 "podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego". Wskazanie "Burmistrz S. P." i własnoręczny podpis spełniało wymogi przewidziane prawem. Użyta zaś w rubryce 52 pieczęć okrągła "Burmistrz P." z wizerunkiem herbu gminy pośrodku i nazwą w otoku była pieczęcią urzędową. Organ II instancji w pełni trafnie ocenił także zarzut zażalenia polegający na tym, że w podstawie prawnej organ I instancji nie powołał art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, lecz wyłącznie art. 17 tej ustawy bez wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej. Nie mogło być mowy o braku podstawy prawnej w postanowieniu organu I instancji. Oczywistym było, że chodzi o art. 17 § 1, wedle którego: "O ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia (...)". Reasumując; w rozpatrywanej sprawie nie można było w żadnej mierze stwierdzić, że przy wydaniu zaskarżonego postanowienia doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji skarga nie znajdowała uzasadnionych podstaw, wobec czego podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).