III SA/Wr 363/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędziowie Sędzia WSA Anna Moskała, Sędzia NSA Katarzyna Borońska, Halina Filipowicz-Kremis (sprawozdawca), , Protokolant Katarzyna Kiermacka, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 4 listopada 2015 r. ze skargi A. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...]; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postepowania. Decyzją Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] (słownie: [...]) złotych. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie. W piśmie podniosła szereg zarzutów. Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji skarżący podnosi, że odpowiedzialnym za stwierdzone naruszenie jest wyłącznie kierowca, który w kontrolowanym okresie nie zauważył, że urządzenie rejestrujące działa w sposób nieprawidłowy. Nadto w ocenie skarżącego brak prawidłowo wyrysowanego przez tachograf na wykresówce rodzaju aktywności kierowcy nie wskazuje na brak ważności badania okresowego urządzenia rejestrującego. Odnośnie naruszenia polegającego na nie rejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, skarżący podnosi, że kierowca próbował zalogować swoją kartę w tachografie cyfrowym, który okazał się uszkodzony. Przed wyruszeniem w drogę kierowca zgodnie z prawem (art. 16 ust 2 rozporządzenie 3821/85) kierowca dokonał rejestracji swojej aktywności na wykresówce. Dalej skarżący podnosi, że kierowca dojechał do serwisu i po naprawie tachografu dokonał manualnego wpisu (odnośnie odbierania odpoczynku), a fakt naprawy urządzenie rejestrującego został potwierdzony przez firmę Scania Polska. Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 92a, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414), lp. 6.2.1, lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 13, art. 15 ust. 8, art. 16 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985 ze zm.), ust. 3 lit. a rozdziału VI załącznika I rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985), § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 kwietnia 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych (Dz. U. nr 33, poz. 295), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz. Urz. UE.L Nr 60, str. 1), art. 15 ust 8 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31.12.1985, P.0008-0021 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania z dnia 23.01.2015 r., wniesionego przez stronę od utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości w mocy. Na uzasadnienie organ odwoławczy wskazał, że zaskarżoną decyzją nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] (słownie: [...]) złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło: nie rejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji. Okoliczności te stwierdzono w dniu [...] r. podczas kontroli drogowej, w miejscowości Gliwice, na drodze krajowej nr [...], zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki Scania o nr rej. [...] oraz naczepy marki Fruehauf o nr rej. [...]. Pojazdem kierował Ł. C., a wykonywany był nim krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorcy A. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A.B. B. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] r. Organ I instancji decyzją z dnia [...] r. nr [...] nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 6 000 złotych za stwierdzone w sprawie naruszenia. Pismem z dnia [...] r., strona złożyła odwołanie. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Ś. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r., nr [...] nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 6000 zł za stwierdzone w sprawie naruszenia. Organ odwoławczy po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazał, że zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a ustawy o transporcie drogowym użyte w ustawie określenia oznaczają obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz: a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 1.12.1985, str. 21). Stosownie do art. 92a ustawy o transporcie drogowym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Organ odwoławczy informuję, iż w dniu 2.03.2015 roku wszedł w życie art. 34 pkt 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 16512014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz. Urz. UE.L Nr 60, str. 1) zgodnie z którym: kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Stosownie do treści art. 47 rozporządzenia 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego. Stosownie bowiem do art. 48 rozporządzenia 165/2014 wchodzi ono w życie z następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Z zastrzeżeniem środków przejściowych, o których mowa w art. 46, niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie od dnia 2 marca 2016 r. Jednakże art. 24, 34 i 45 mają zastosowanie od dnia 2 marca 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego jednocześnie zauważa, iż po wejściu w życie rozporządzenia 165/2014 stosownie do treści art. 47 rozporządzenia, wszelkie odesłania do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 będzie uznawać się za odesłania do rozporządzenia 165/2014. Zważyć należy, iż wejście w życie rozporządzenia należy rozumieć w kontekście bezpośredniego stosowania prawa UE, co oznacza że dla jego obowiązywania nie jest wymagana zgoda Państw Członkowskich UE, czy też dodatkowe czynności po stronie Państw Członkowskich. Bezpośrednie obowiązywanie prawa Unii Europejskiej oznacza, że normy tego prawa od dnia wejścia w życie stają się częścią porządku prawnego, który obowiązuje w państwie członkowskim (są elementem krajowego porządku prawnego), obok norm prawa krajowego. Normy te nie wymagają inkorporacji do krajowego porządku prawnego. Jednakże stosowanie rozporządzenia zawsze może być ograniczone i odłożone w czasie, stosownie do postanowień szczególnych rozporządzenia. Skutkiem zawieszenia odłożenia stosowania w czasie rozporządzenia jest zaś jego nie obowiązanie w znaczeniu wąskim, tj. niewywoływanie skutków prawnych w określonym zakresie. Bezpośrednie stosowanie prawa Unii Europejskiej oznacza, że normy tego prawa stanowią podstawę prawną działań organów państw członkowskich (organów krajowych). Zgodnie z art. 15 ust. 8 rozporządzenia Rady EWG Nr 3821/85 zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego jak określono w załączniku IB. To samo stosuje się do jakiegokolwiek manipulowania urządzeniem rejestrującym, wykresówką lub kartą kierowcy, które mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz informacji wydrukowanych. W pojeździe nie może znajdować się żaden sprzęt, który mógłby zostać użyty w powyższych celach. Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji. Zgodnie z treścią art. 13 Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985) pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca zobowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB. Stosownie do treści przepisów załącznika I Rozdziału II CHARAKTERYSTYKA OGÓLNA I FUNKCJE URZĄDZENIA REJESTRUJĄCEGO Rozporządzenia 3821/85 urządzenie zapisuje następujące wielkości: 1) długość przebytej przez pojazd drogi, prędkość pojazdu; 3) czas prowadzenia pojazdu; 4) inne okresy pracy lub dyspozycyjności kierowcy; 5) przerwy w pracy i okresy dziennego odpoczynku; 6) otwarcie obudowy zawierającej wykresówkę. Urządzenie rejestrujące tachograf rejestruje następujące obligatoryjne elementy: - długość przebytej przez pojazd drogi (licznik długości drogi), prędkość (prędkościomierz), - czas (zegar). Zgodnie z treścią przepisów załącznika I Rozdziału Dział III pkt 4 długość przebytej drogi może być mierzona i rejestrowana, gdy pojazd porusza się: do przodu lub do tyłu, albo tylko do przodu. Żaden zapis ruchu do tyłu nie może w żadnym wypadku wpływać na czytelność i dokładność pozostałych zapisów. Wartość działki elementarnej licznika długości drogi wynosi 0,1 kilometra. Cyfry wskazujące hektometry powinny być łatwo odróżnialne od cyfr wskazujących pełne kilometry. Cyfry licznika długości drogi muszą być łatwe do odczytania, a ich widoczna wysokość wynosić co najmniej 4 mm. Zakres pomiarowy licznika wynosi co najmniej 99 999,9 kilometra. Każdy kilometr przebytej drogi musi być w zapisie przedstawiony przez zmianę o długości wynoszącej co najmniej jeden milimetr na odpowiedniej współrzędnej. Nawet przy prędkościach zbliżonych do górnej granicy zakresu pomiarowego zapis długości drogi musi być wyraźnie czytelny. Zgodnie z treścią przepisów załącznika nr I Rozdziału IV rozporządzenia 3821/85 wykresówki muszą być tak wykonane, aby nie przeszkadzały w normalnym działaniu przyrządu kontrolnego i aby dokonane na nich zapisy nie dawały się zetrzeć, były łatwo czytelne i łatwe do zidentyfikowania. Wykresówki muszą zachowywać swoje wymiary i wszelkie dokonane na nich zapisy w normalnych warunkach wilgotności i temperatury powietrza. Ponadto musi być możliwe dokonywanie na nich zapisów nie uszkadzając ich i nie wpływając na zatarcie czytelności informacji określonych wart. 15 ust. 5 niniejszego rozporządzenia. W normalnych warunkach przechowywania zapisy muszą pozostać wyraźnie czytelne przez okres co najmniej roku. Minimalna pojemność zapisu wykresówek, bez względu na ich rodzaj, wynosi 24 godziny. Jeżeli kilka tarcz jest łączonych razem w celu zwiększenia pojemności ciągłego zapisu bez ingerencji obsługi, wówczas połączenia między poszczególnymi tarczami są wykonane w taki sposób, aby w punkcie przejścia z jednej tarczy na drugą nie powstawały przerwy zapisów ani zapisy nie nakładały się na siebie. Wykresówki zawierają następujące pola rejestracji: pole przeznaczone wyłącznie do rejestracji danych o prędkości, pole przeznaczone wyłącznie do rejestracji danych o długości przebytej drogi, jedno lub więcej pól do rejestracji danych dotyczących czasu kierowania pojazdem, innych okresów pracy i dyspozycyjności kierowców, przerw w pracy i okresów odpoczynku kierowców. Pole do rejestrowania długości przebytej drogi musi być wykonane w taki sposób, aby bez trudu można było odczytać liczbę przebytych kilometrów. Zgodnie z treścią artykuł 16 rozporządzenia 3821/85 w razie uszkodzenia lub wadliwego działania urządzenia pracodawca zobowiązany jest do jego naprawy przez uprawnionego instalatora lub warsztat, jak tylko okoliczności na to pozwolą. Jeżeli sprowadzenie pojazdu do siedziby przedsiębiorstwa nie jest możliwe w ciągu tygodnia, licząc od dnia uszkodzenia lub wykrycia wadliwego działania, wówczas naprawy dokonuje się w drodze. Jeśli urządzenie rejestrujące nie działa lub działa wadliwie, kierowcy zaznaczają na wykresówce, wykresówkach lub na tymczasowej wykresówce dołączonej do wykresówki albo do karty kierowcy, na której powinni przedstawić dane umożliwiające ich identyfikację (numer karty kierowcy lub nazwisko lub numer prawa jazdy) wraz ze złożeniem podpisu - wszystkie informacje dotyczące okresu, w którym nie były poprawnie rejestrowane lub drukowane przez urządzenie rejestrujące. Zgodnie z treścią Rozdziału VI rozporządzenia 3821/85 Państwa Członkowskie wyznaczają instytucje, które przeprowadzają badania i kontrole. Poświadczanie nowych i naprawionych urządzeń. Każde urządzenie, zarówno nowe jak i naprawione, podlega poświadczeniu w zakresie poprawności swojego działania oraz dokładności wskazań i rejestracji, w granicach błędów określonych w rozdziale III lit. f) pkt 1, za pomocą plombowania zgodnie z rozdziałem V pkt 4 lit. f). W tym celu państwa członkowskie mogą ustanowić legalizację pierwotną obejmującą sprawdzenie i potwierdzenie zgodności nowego lub naprawionego urządzenia z homologowanym typem i/lub wymaganiami niniejszego rozporządzenia i jego załączników lub mogą przekazać uprawnienia do poświadczania producentom lub ich upoważnionym przedstawicielom. Stosownie do treści § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych z dnia 11 lutego 2005 r. (Dz. U. Nr 33, poz. 295) sprawdzanie urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe zarejestrowanym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w ust. 3 lit. b rozdział VI załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, wykonuje się nie rzadziej niż co 24 miesiące, licząc od daty naniesionej na tabliczkę pomiarową, o ile wcześniej nie nastąpi uszkodzenie urządzenia rejestrującego, przekroczenie dopuszczalnych wartości błędów, uszkodzenie bądź utrata cechy nałożonej w czasie sprawdzania lub tabliczki pomiarowej. Konsekwencją powyższego jest p. 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji karą pieniężną w wysokości 1000 złotych. W toku kontroli na podstawie okazanych wykresówek stwierdzono brak wymaganego badania kontrolnego urządzenia rejestrującego. Organ II instancji stwierdza, że okazane podczas kontroli wykresówki używane w pojeździe o nr rej. [...] nie zawierały jednego z obligatoryjnych elementów jakim jest bez wątpienia wykres długości przebytej drogi. Do kontroli kierowca okazał 13 szt. wykresówek za dni: [...] r., [...].,[...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r. W okresie co najmniej od dnia [...] r. do dnia [...] r., tachograf działał nieprawidłowo, przez co nie rejestrował długości przebytej drogi. Organ odwoławczy po analizie materiału dowodowego zważył, iż w stanie faktycznym zachodzą przesłanki tego, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów o urządzeniach rejestrujących. W ocenie organu odwoławczego działanie organu I instancji było prawidłowe i zgodne z prawem, w związku z czym zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości [...] złotych za stwierdzone naruszenie z p. 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Zgodnie z art. 34 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz. Urz. UE. L Nr 60, str. l) kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv): a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf. Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu. Stosownie art. 15 ust. 8 Rozporządzenia Rady EWG Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 roku w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego jak określono w załączniku IB. To samo stosuje się do jakiegokolwiek manipulowania urządzeniem rejestrującym, wykresówką lub kartą kierowcy, które mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz informacji wydrukowanych. W pojeździe nie może znajdować się żaden sprzęt, który mógłby zostać użyty w powyższych celach. Zgodnie z art. 15 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 kierowcy: - zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z oficjalnym czasem kraju rejestracji pojazdu, obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów: a) pod symbolem & czas prowadzenia pojazdu; b) "inna praca" oznacza wszelkie czynności inne niż prowadzenie pojazdu, zgodnie z definicją z art. 3 lit. a) dyrektywy 2002115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego (Dz. Urz. WE L102 z dnia 11.04.2006), a także wszelkie prace wykonywane dla tego samego lub innego pracodawcy w sektorze transportowym lub poza nim; są one rejestrowane pod symbolem X; c) "okresy gotowości" zdefiniowane w art. 3 lit. b) dyrektywy 2002115/WE są rejestrowane pod symbolem d) pod symbolem I=|: przerwy w pracy i okresy dziennego odpoczynku. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy, który karą pieniężna w wysokości 5000 złotych sankcjonuje nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego wykazała, że kierowca Ł. C. w dniu [...] roku od godzinny 6:37 do godziny 19:53 prowadził pojazd o nr rej. [...] bez włożonej do urządzenie rejestrującego swojej karty kierowcy. Przesłuchany w charakterze świadka oświadczył, że w dniu [...] r., po przyjściu do pracy oraz wielokrotnej nieudanej próbie zalogowania karty do urządzenia rejestrującego podjął wspólną decyzję z pracodawcą aby wykonać zadanie transportowe i swoją aktywność rejestrować na wykresówce. Nadto oświadczył również, że pracodawca nie wydał mu polecenia pojechania na serwis celem dokonania naprawy tachografu. Z oświadczenia kierowcy wynika również, że około godziny 19:40 udał się na serwis firmy Scania gdzie serwisant dokonał resetu tachografu. Po zalogowaniu karty do urządzenia rejestrującego dokonał wpisu manualnego wskazując, że za okres gdy nie dokonał zapisu odpoczywał. Mając na uwadze powyższe, zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 5 000 złotych za stwierdzone naruszenia z lp. 6.2.1 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem organu odwoławczego zarzuty strony zawarte w odwołaniu nie dają podstaw do zmiany decyzji organu I instancji. Zgodnie z art. 92c ust. 1 nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa wart. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. 2. Przepisy ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio w przypadku nałożenia kary przez uprawniony zagraniczny organ. Należy wskazać, iż naruszenia w postaci wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji oraz nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi powodują zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego ze względu na możliwość braku poprawnej rejestracji rzeczywistych aktywności kierowcy. Ponadto w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. W niniejszej sprawie strona nie wskazała okoliczności których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Wobec czego w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Organ nie zgadza się ze skarżącym, że nie miał on wpływu na naruszenie określone pod lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do utd. Organ II instancji wskazuje, że strona powinna na bieżąco analizować prawidłowość nanoszonych przez urządzenie rejestrujące danych na wykresówkach w szczególności gdy powierza pojazd jak to sama określiła niedoświadczonemu pracownikowi. Organ podkreśla, że art. 13 rozporządzenia (EWG) 3821/85 wprost wskazuje, że to pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca zobowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB. Jeśli urządzenie rejestrujące nie działa lub działa wadliwie, kierowcy zaznaczają na wykresówce, wykresówkach lub na tymczasowej wykresówce dołączonej do wykresówki albo do karty kierowcy, na której powinni przedstawić dane umożliwiające ich identyfikację (numer karty kierowcy lub nazwisko lub numer prawa jazdy) wraz ze złożeniem podpisu - wszystkie informacje dotyczące okresu, w którym nie były poprawnie rejestrowane lub drukowane przez urządzenie rejestrujące. Zgodnie z treścią Rozdziały VI rozporządzenia 3821/85 Państwa Członkowskie wyznaczają instytucje, które przeprowadzają badania i kontrole. Każde urządzenie, zarówno nowe jak i naprawione, podlega poświadczeniu w zakresie poprawności swojego działania oraz dokładności wskazań i rejestracji, w granicach błędów określonych w rozdziale III lit. f) pkt 1, za pomocą plombowania zgodnie z rozdziałem V pkt 4 lit. f). W tym celu państwa członkowskie mogą ustanowić legalizację pierwotną obejmującą sprawdzenie i potwierdzenie zgodności nowego lub naprawionego urządzenia z homologowanym typem i/lub wymaganiami niniejszego rozporządzenia i jego załączników lub mogą przekazać uprawnienia do poświadczania producentom lub ich upoważnionym przedstawicielom. Powyższy przepis daje możliwość ewentualnej rejestracji ręcznej na wykresówce lub na wydruku z urządzenie rejestrującego, w sytuacji tylko i wyłącznie gdy urządzenie rejestrujące ulegnie uszkodzeniu w trakcie wykonywania zadania transportowego, gdy pojazd znajduje się poza siedzibą pracodawcy. W analizowanym stanie faktycznym pojazd znajdował się w bazie przedsiębiorcy. W takiej sytuacji gdy urządzenie ulegnie awarii należy je natychmiast naprawić a nie zlecić kierowcy wykonywanie zadania transportowego. Jeżeli pracodawca z góry decyduje się na takie rozwiązanie winien przewidzieć związane z tym naruszenie. Z oświadczenia kierowcy wynika, że pracodawca nie zlecił kierowcy udania się na warsztat przeprowadzający legalizacje urządzeń rejestrujących, kierowca po 13 godzinach pracy udaje się do warsztatu Scania w Gliwicach, w którym to zostaje mu odłączone napięcie zasilania pojazdu. Nadto z pisma przedstawionego przez firmę Scania wynika, że w dniu [...] r., nie doszło do naprawy tachografu zainstalowanego w pojeździe marki Scania o nr [...]. Pracownik warsztatu wskazał jedynie, że w dniu [...] roku odłączono i ponownie przyłączono główne zasilanie. Powyższe działania nie zostały zakwalifikowane jako naprawa oraz nie zostało otwarte zlecenie naprawy. Należy w tym miejscu wskazać, że z powyższego oświadczenia wynika przede wszystkim, iż urządzenie rejestrujące nie uległo awarii ponieważ gdyby taka awaria miała rzeczywiście miejsce podmiot prowadzący warsztat zobowiązany jest na podstawie art. 11 pkt 2 Ustawa o systemie tachografów cyfrowych z dnia 29 lipca 2005 r. (Dz. U. Nr 180, poz. 1494) prowadzić dokumentację wykonywanych czynności związanych z instalacją, naprawą i sprawdzaniem tachografów cyfrowych. Odłącznie zasilania głównego nie ma w ogóle żadnego wpływu na funkcjonowanie urządzenia rejestrującego. Stąd też argumentacja skarżącego zmierzająca do wykazania awarii tachografu nie znajduje potwierdzenia w materiale. Ponadto zdaniem organu odwoławczego zaskarżona decyzja organu I instancji zawiera niezbędne elementy określone wart. 107 k.p.a. Zaskarżona decyzja zawiera oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 16 marca 2007 r. (Sygn. akt II SA/Łd 1098/06) prawidłowo sformułowane uzasadnienie powinno umożliwiać organom nadzoru i sądowi administracyjnemu sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia. Uzasadnienie prawne powinno być wywodem prawniczym, którego celem jest wykazanie, że przyjęte rozstrzygnięcie jest wynikiem poprawnego, logicznego procesu stosowania normy materialnej w danej sytuacji faktycznej. Chodzi o umotywowaną ocenę stanu faktycznego w świetle konkretnego przepisu prawa oraz wykazanie związku między tą oceną a treścią rozstrzygnięcia (art. 107 KPA). Zdaniem organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, w związku z czym zarzuty strony dotyczące naruszenia przepisów w powyższym zakresie należy uznać za bezzasadne. Organ wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami praworządności (art. 6 k.p.a.) oraz prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a.), a także z poszanowaniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.) Organ dopuszczając jako dowód w sprawie, wszystko co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, w tym zeznania świadków, które są spójne i wzajemnie się uzupełniają (protokoły zeznań, akta administracyjne sprawy) ustalił stan faktyczny sprawy w sposób nie budzący wątpliwości. Ocena dowodów została dokonana zgodnie z regułami swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Zatem odwoływanie się skarżącego do naruszenia w toku postępowania art. 6 k.p.a. ,art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. 10 § 1 k.p.a i 77 k.p.a .. nie mogło znaleźć uzasadnienia. W sposób wszechstronny została dokonana ocena stanu faktycznego, organ I instancji działał w granicach i zgodnie z przepisami prawa. Organ I instancji pouczył stronę o przysługujących jej prawach oraz w uzasadnieniu swej decyzji odniósł się do zaistniałego stanu faktycznego. Tym samym organ I instancji jako organ administracji publicznej prowadził postępowanie w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. W skardze na tę decyzję strona podnosi, że kierowa wykonywał obowiązki w znacznej odległości od bazy firmy mieszząej się w O. i ta okoliznoś miała wpływ na brak ujawnienia uszkodzenia. Strona podnosi, że z kierową było przeprowadzone szkolenie w zakresie informacji jakie winny znajdować się na wykresówce. Strona podnosi, że zachowanie kierowy w zaistniałej sytuacji należy uzna za w pełni prawidłowe. Uważają deyzję za bezpodstawną skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymują dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki sąd administracyjny zważył: Skarga jest uzasadniona. Oceniając zaskarżoną decyzję według kryterium zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych; jednolity tekst: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 w związku z art. 3 § 2 pkt 1 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; powoływanej w dalszych wywodach jako "p.p.s.a."), Sąd uznał że istnieją podstawy do wyeliminowania kwestionowanego rozstrzygnięcia ze zbioru legalnych aktów administracji publicznej Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Drogowego z dnia [...] r., utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji nakładającą na skarżącego karę pieniężną w kwocie [...] zł; na kwotę tę składają się 2 kary: nałożona w zw. z nierejestrowaniem za pomocą urządzenia rejestrującego na wykresówce wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi; a także wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące bez sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji. W świetle artykułu 16 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U.UE.L.1985.370.8), w razie uszkodzenia lub wadliwego działania urządzenia pracodawca zobowiązany jest do jego naprawy przez uprawnionego instalatora lub warsztat, jak tylko okoliczności na to pozwolą. Jeżeli sprowadzenie pojazdu do siedziby przedsiębiorstwa nie jest możliwe w ciągu tygodnia, licząc od dnia uszkodzenia lub wykrycia wadliwego działania, wówczas naprawy dokonuje się w drodze. Państwa Członkowskie, zgodnie z przepisami art. 19, mogą upoważnić właściwe organy do wydania zakazu używania pojazdu w przypadku, gdy uszkodzenie lub wadliwe działanie nie zostało naprawione zgodnie z określonymi powyżej warunkami. 2. Jeśli urządzenie rejestrujące nie działa lub działa wadliwie, kierowcy zaznaczają na wykresówce, wykresówkach lub na tymczasowej wykresówce dołączonej do wykresówki albo do karty kierowcy, na której powinni przedstawić dane umożliwiające ich identyfikację (numer karty kierowcy lub nazwisko lub numer prawa jazdy) wraz ze złożeniem podpisu - wszystkie informacje dotyczące okresu, w którym nie były poprawnie rejestrowane lub drukowane przez urządzenie rejestrujące. Zdaniem sądu, stosownie do przytoczonych unormowań, w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, organy winny ustalić i rozważyć czy działania kierowcy (w dniu kontroli) były dopuszczalne i czy można uznać je za wypełniające opisane obowiązki kierowy (pracodawcy). Pamiętać bowiem trzeba, że kierowca w tym dniu ok. godz. 19 zjechał do punktu serwisowego Scandii nie mogąc włożyć karty do tachografu. Celem tej wizyty było uruchomienie tachografu i po zabiegach serwisanta urządzenie zostało uruchomione. Należy mieć na względzie fakt, że przytoczone normy wskazują, iż w razie uszkodzenia lub wadliwego działania urządzenia pracodawca zobowiązany jest do jego naprawy przez uprawnionego instalatora lub warsztat, jak tylko okoliczności na to pozwolą. Z akt administracyjnych wynika, że kierowca wykonywał w tym dniu usługę z daleka od macierzystego przedsiębiorstwa. Wymaga zatem rozważenia, czy fakt udania się do uprawnionego serwisanta i "zresetowania" tachografu nie wyczerpał ciążących na kierowy i przedsiębiorcy obowiązków (art. 16 ust. 1 zd. 2). Zdaniem sądu należy dokładnie przeanalizować postępowanie kierowcy (które pociąga za sobą odpowiedzialność przedsiębiorcy) w zakresie prowadzenia przez Ł. C. pojazdu o nr rej. [...] w dniu [...] r. Niesporne w tym zakresie pozostaje, że w tym dniu pracownik w godz. 6:37 do 19;53 prowadził pojazd bez włożonej w urządzenie rejestrujące jego karty kierowcy. Organy ustaliły, że ok. 19.40 kierowca podjechał do serwisu Scania, gdzie dokonano resetu tachografu.. Po zalogowaniu kierowca dokonał wpisu manualnego. Nadto organy przyjęły także, że uszkodzenie urządzenia nastąpiło na terenie macierzystego przedsiębiorstwa kierowcy. Zdaniem sądu taka okoliczność nie znajduje uzasadnienia w materiale sprawy, w szczególności nie potwierdzają tego zeznania świadka. Należy zatem dokonać dodatkowych ustaleń (być może wystarczy w tym zakresie ponowić bardziej szczegółowe przesłuchanie świadka) jak, gdzie i kiedy doszło do awarii urządzenia rejestrującego i co spowodowało, że właśnie o godz. 19.40 świadek zjechał do warsztatu. Dopiero prawidłowo uzupełniony stan faktyczny sprawy udzieli odpowiedzi na pytanie czy postępowanie przedsiębiorcy i pracownika wyczerpuje obowiązki normatywne z przywołanego przepisu, czy też ostatecznie stan faktyczny upoważnia organy do nałożenia kary, jak w kontrolowanych decyzjach. Nadto, zdaniem sądu, organy winny szczegółowo rozważyć czy w sprawie nie zaistniały istotnie po stronie przedsiębiorcy przesłanki do zwolnienia go z odpowiedzialności określone w przepisie art. 92b ust. 1 ustawy (Dz.U.2013.1414 j.t.) . Skarżący konsekwentnie wskazuje i twierdzi, że prowadzi szkolenia i instruktaż pracowników celem wyeliminowania nieprawidłowości po ich stronie. | |Przesłanki do wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy określają art. 92b ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Ocena prawidłowości | | |zastosowania czy odmowy zastosowania przepisów prawa materialnego w zakresie zaistnienia materialnoprawnych przesłanek zwalniających podmiot | | |wykonujący transport drogowy od odpowiedzialności za zaistniałe naruszenia (tzw. okoliczności egzoneracyjne) możliwa jest jedynie w sytuacji, | | |gdy stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo. | Trafnie natomiast organ uznał, że przedsiębiorca nie mógł dopuścić do wykonywania przewozu pojazdem wyposażonym w urządzenie bez badania kontrolnego. Skarżący nie ma bowiem racji, że obowiązek dotyczy tylko okresowego badania. Okresowe badania są rutyną, natomiast jak wskazuje § 7. 1. rozporządzenia Ministra Gospodarki I Pracy z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych (Dz. U. z 2005 r., Nr 33, poz. 295) sprawdzanie urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe zarejestrowanym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w ust. 3 lit. b rozdział VI załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, wykonuje się nie rzadziej niż co 24 miesiące, licząc od daty naniesionej na tabliczkę pomiarową, o ile wcześniej nie nastąpi uszkodzenie urządzenia rejestrującego, przekroczenie dopuszczalnych wartości błędów, uszkodzenie bądź utrata cechy nałożonej w czasie sprawdzania lub tabliczki pomiarowej. Zatem rację ma organ, że rzeczą przedsiębiorcy było zagregować odpowiednio szybko na uszkodzenie. To znaczy (a contrario), że przy uszkodzeniu konieczne jest sprawdzanie urządzenia rejestrującego. Z akt wynika i jest to niesporne, że tachograf działał nieprawidłowo co najmniej w okresie [...] r. do [...] r. Ponownie rozpoznając sprawę rzeczą organów będzie uzupełnienie i pogłębienie postępowania dowodowego w zakresie wskazanym w dotychczasowych uwagach przez sąd. Obecne decyzje podlegały wyeliminowaniu z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) ppsa, stosownie do którego, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem sądu tym przepisem jest naruszony art. 7 kpa, który obliguje organy do podejmowania z urzędu lub na wniosek stron wszelkich czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w art. 200 ppsa.