III SA/Wr 365/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Miemiec po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D W na postanowienie S K O we W z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za niedopuszczalne w sprawie rozgraniczenia nieruchomości postanawia: odrzucić skargę. UZASADNEINIE Pismem z dnia [...] r. D W wniosła do S K O we W zażalenie na bezczynność "B G i U M w T w sprawie niewydania postanowień – decyzji". S K O postanowieniem z [...] r. (nr [...]), wydanym na podstawie art. 37 § 2 k.p.a., uznało powyższe zażalenie za niedopuszczalne. Pismem z dnia [...] r. skarżąca złożyła skargę na wskazane wyżej postanowienie S K O we W. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi było postanowienie S K O, działającego jako organ wyższego stopnia w trybie art. 37 k.p.a. Wskazać przy tym trzeba, że w myśl art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Kwestionowane postanowienie jest niewątpliwie postanowieniem wydanym w toku postępowania administracyjnego, ale nie rozstrzyga ono o istocie sprawy. Instytucja zażalenia na bezczynność organu przewidziana w art. 37 k.p.a. stanowi w swej istocie szczególny środek prawny mający za zadanie wyłącznie zwalczenie bezczynności organu administracji poprzez otwarcie drogi do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na tę bezczynność. Podkreślić także trzeba, że stanowisko organu wyższego stopnia, wyrażone w tym trybie ma charakter wpadkowy (incydentalny), nie kończy więc postępowania w sprawie, nie przysługuje również prawo wniesienia zażalenia na takie postanowienie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2004 r., sygn. akt II SA 1907/02). Zgodnie bowiem z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Natomiast w myśl art. 144 k.p.a. w sprawach nieuregulowanych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczących postępowania zażaleniowego, do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Zatem, zażalenie może być wniesione tylko na postanowienia enumeratywnie wyliczone w kodeksie postępowania administracyjnego, do których nie zalicza się postanowień wydanych w trybie art. 37 § 2 k.p.a. Skoro zatem zaskarżone postanowienie nie podlegało zaskarżeniu w drodze zażalenia, nie kończyło postępowania w sprawie ani nie rozstrzygało sprawy co do istoty, tym samym skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie powołanego na wstępie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.