III SA/Wr 371/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk (sprawozdawca), Sędziowie - Sędzia NSA Krystyna Anna Stec, - Sędzia NSA Józef Kremis, Protokolant - Monika Mikołajczyk, po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody D. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt stały, oddala skargę. Decyzją z dnia [...], Nr [...] Wojewoda D. uchylił w całości decyzję Prezydenta W. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy zameldowania M. S. na pobyt stały w lokalu przy ul. Ś. [...] we W. i orzekł o zameldowaniu odwołującej się strony w tymże lokalu. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił, że sporny lokal mieści się w Hotelu Pracowniczym Akademickiego Szpitala Klinicznego Nr [...] we W., w którym zamieszkują pracownicy tej jednostki, w tym również M. S. Kierownik Zespołu Hoteli Pielęgniarskich [...], pełniący funkcję Administratora Hotelu, uzasadniał odmowę potwierdzenia zgłoszenia pobytu stałego strony postanowieniami Regulaminu Hoteli Pracowniczych Państwowego Szpitala Klinicznego Nr [...] we W., który przewiduje zameldowanie osób zamieszkujących w Hotelu jedynie na pobyt czasowy. Wojewoda D. nie podzielił jednak stanowiska organu pierwszej instancji, który z tego właśnie powodu odmówił zameldowania odwołującej się na pobyt stały w przedmiotowym lokalu. Organ odwoławczy wywodził, iż zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Stosownie do art. 47 ust. 2 tej samej ustawy, organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany - na podstawie zgłoszenia - dokonać zameldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu. Jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania rozstrzyga właściwy organ gminy. W ocenie Wojewody, z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika bezspornie, że M. S. zamieszkuje od kilkunastu lat w lokalu mieszczącym się w Hotelu Pracowniczym, a zamieszkiwanie odpowiada przyjętej w doktrynie i orzecznictwie definicji miejsca pobytu stałego, która zakłada skoncentrowanie w lokalu spraw bytowych i interesów życiowych osoby. Wątpliwości w sprawie budzi jedynie dopuszczalność zameldowania na pobyt stały w Hotelu Pracowniczym, którego Regulamin przewiduje zameldowanie jego lokatorów wyłącznie na pobyt czasowy. Wojewoda D. zauważył w związku z tym, że postanowienia Regulaminu Wewnętrznego Hotelu Pracowniczego, które przewidują zameldowanie jego lokatorów jedynie na pobyt czasowy, nie wiążą organu administracji państwowej, który o zameldowaniu orzeka na podstawie obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa powszechnego. Podkreślił dalej, że Regulamin Hotelu Pracowniczego, ustalający w stosunkach pomiędzy lokatorami Hotelu a ASK we W. m.in. zasady zajmowania i opróżniania lokali w hotelach pracowniczych, podlega uwzględnieniu przez organ administracji jedynie jako dokument, w którym właściciel lokalu określa swoje stanowisko w zakresie tych okoliczności, które podlegają ustaleniom organu badającego w postępowaniu zamiar osoby występującej z wnioskiem o zameldowanie na pobyt stały. Uwzględniając warunki konieczne zamieszkiwania w Hotelu Pielęgniarskim przy ul. S. [...] we W. ustalone przez właściciela w Regulaminie Wewnętrznym, organ odwoławczy stwierdził więc, że zamieszkiwanie w przedmiotowym lokalu uzależnione jest co prawda od pozostawania w stosunku pracy z Akademickim Szpitalem Klinicznym we W. Zważywszy jednak na fakt, że M. S. zatrudniona jest w ASK we W. na czas nieokreślony, przy czym nie zachodzą okoliczności wskazujące na podjęcie przez właściciela lokalu działań na drodze prawnej w celu opuszczenia przez stronę zajmowanego lokalu, organ odwoławczy stwierdził, iż brak było podstaw do odmowy uznania zamiaru pobytu w lokalu strony jako zamiaru stałego, w związku z łącznym spełnieniem przez odwołującą się przesłanek zameldowania na pobyt stały określonych w treści art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu M. S. wniosła o zmianę decyzji Wojewody w taki sposób, że utrzymana zostanie sentencja decyzji, tj. rozstrzygnięcie o zameldowaniu skarżącej w lokalu przy ul. Ś. [...] we W. na pobyt stały, lecz nie uzależni się prawa do tego od "pozostawania w stosunku pracy z Akademickim Szpitalem Klinicznym we W.". W uzasadnieniu tak sformułowanego żądania strona stwierdziła, iż brak było podstaw do uzależnienia - w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - prawa do zameldowania w spornym lokalu od faktu pozostawania w stosunku pracy ze Szpitalem Klinicznym we W. W ocenie skarżącej, takie zobowiązanie narusza i prawo i zasady bezpieczeństwa tego meldunku od kwestii nie mających żadnego związku ze stanem prawnym i faktycznym istoty meldunku. Zameldowanie jest bowiem zapisem ewidencyjnym o charakterze czynności materialno-technicznej, stanowiącej dowód miejsca pobytu osoby pod oznaczonym adresem. Jest rejestracją pobytu w lokalu, ma odzwierciedlać stan faktyczny i służyć jego rejestracji. Skarżąca podniosła w związku z tym, że bezspornie zamieszkuje pod wskazanym adresem i to z zamiarem stałego pobytu, toteż spełnia jedyny i konieczny warunek zameldowania na pobyt stały. Z okoliczności sprawy wynika również niespornie, że skarżącą wiąże z wynajmującym umowa najmu zawarta na czas nieoznaczony, toteż uzależnianie meldunku od związania strony umową o pracę z Akademickim Szpitalem Klinicznym we W., podczas gdy umowa najmu nie jest w żaden sposób ograniczona stosunkiem pracy, stanowi - w ocenie M. S. - istotne naruszenie prawa i zagrożenie dla skarżącej w przyszłości. Dopiero bowiem skuteczne rozwiązanie stosunku najmu mogłoby rzutować na decyzję o zameldowaniu. W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zarzuty w niej podniesione wynikają zapewne z niezrozumienia istoty samego kwestionowanego orzeczenia Wojewody D. oraz jego uzasadnienia. Godzi się przede wszystkim z naciskiem zauważyć, iż - wbrew odmiennemu zapatrywaniu skarżącej - w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wcale nie uzależnił dokonanego zameldowania strony w spornym lokalu od pozostawania przez nią w stosunku pracy ze Szpitalem Klinicznym we W. Z osnowy drugoinstancyjnego rozstrzygnięcia wynika jednoznacznie, iż Wojewoda D. dokonał zameldowanie M. S. na pobyt stały w mieszkaniu Nr [...] Hotelu Pracowniczego usytuowanego przy ul. Ś. [...] we Wrocławiu kategorycznie (tzn. bezwarunkowo), uznając, iż spełnione zostały wszystkie przesłanki przewidziane w przepisach ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (jednolity tekst - Dz. U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 ze zm.). Takiemu zapatrywaniu organ ten dał zresztą jednoznacznie wyraz w jednym z końcowych fragmentów uzasadnienia swojej decyzji, w słowach: "organ odwoławczy stwierdza, iż brak jest w niniejszej sprawie podstaw do odmowy uznania zamiaru pobytu w lokalu strony jako zamiaru stałego, w związku z łącznym spełnieniem przez odwołującą się przesłanek zameldowania na pobyt stały określonych w treści art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych." Z tego też właśnie powodu Wojewoda uchylił niekorzystne przecież dla strony orzeczenie Prezydenta W., który przyjął za niedopuszczalną konstrukcję zameldowania na pobyt stały w pokojach hotelowych, ze względu na zapis regulaminowy przewidujący jedynie możliwość dokonywania tam zameldowania na pobyt czasowy. Na marginesie tego ostatniego zagadnienia należy wspomnieć, iż skład orzekający nie dokonywał w ogóle oceny prawidłowości odmiennych wszak poglądów w tej kwestii, prezentowanych przez organy administracji obu instancji orzekające w niniejszej sprawie, a to ze względu na ewentualność wydania - po dokoaniu takiej oceny - orzeczenia na niekorzyść skarżącej, co byłoby niezgodne z zasadą przewidzianą w art. 134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej w dalszych wywodach - skrótowo - jako "p.s.a." Podkreślenia wymaga jednak, że właśnie ze względu na kontrowersyjność tego problemu Wojewoda D. był wręcz zobowiązany - uwzględniając standard uzasadnienia decyzji określony w art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego - do wyjaśnienia, jakie znaczenie w sprawach o zameldowanie mają postanowienia regulaminów hotelowych. W każdym razie, wobec odmiennego zapatrywania (w stosunku do poglądu przyjętego w tej mierze przez organ pierwszej instancji) Wojewoda nie mógł pominąć tej kwestii w uzasadnieniu obecnie skarżonej decyzji. Wypada skonstatować, że zarzuty podniesione w skardze mogą dotyczyć wyłącznie następującego zdania uzasadnienia: "Uwzględniając zatem warunki konieczne zamieszkiwania w Hotelu Pielęgniarskim przy ul. Ś. [...] we W. ustalone przez właściciela w Regulaminie Wewnętrznym, należy stwierdzić, że zamieszkiwanie w przedmiotowym lokalu uzależnione jest od pozostawania w stosunku pracy z Akademickim Szpitalem Klinicznym we W." W zdaniu tym organ odwoławczy przedstawił zatem sytuację odwołującej się z perspektywy jednego z regulaminowych warunków, którego spełnienie umożliwia zamieszkiwanie (a nie zameldowanie! - co trzeba z naciskiem podkreślić) we wspomnianym hotelu. Jak wynika z dalszego fragmentu uzasadnienia zaskarżonej decyzji, stwierdzenie to było organowi potrzebne do wsparcia końcowej konkluzji o braku podstaw do odmowy - w aktualnym stanie faktycznym sprawy, w którym organ wziął pod uwagę i to, że strona zatrudniona jest na czas nieokreślony w ASK we W. - zameldowania M. S. w spornym pokoju hotelowym na pobyt stały. Uwzględniając powyższe nie sposób przyjąć, że cytowane zdanie uzasadnienia zaskarżonej decyzji miałoby świadczyć o naruszeniu przez organ odwoławczy przepisów prawa materialnego lub procesowego mające wpływ (lub mogące mieć wpływ) na wynik sprawy, a tylko stwierdzenie takich naruszeń stwarzałoby podstawę do ewentualnego uwzględnienia skargi i zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 p.s.a. Przeciwnie, to ewentualne uwzględnienie żądania strony, poprzez wprowadzenie do zakwestionowanej decyzji swoistego warunku o niedopuszczalności ewentualnego jej "wymeldowania", mimo ustania zatrudnienia (do czego zmierza w istocie skarżąca) spowodowałoby naruszenie prawa, ponieważ zamieszczenie takiego warunku nie znajdowałoby żadnej podstawy prawnej. Ewentualne postanowienie tego rodzaju ingerowałoby ponadto w uprawnienia właściciela lokalu, w którym zameldowana została M. S., czemu w ogóle nie służy postępowanie w rozpoznawanej sprawie tyczące przecież - co przyznaje sama skarżąca - wyłącznie celom ewidencyjnym. Zważywszy powyższe i kierując się dyspozycją art. 151 p.s.a., orzeczono, jak w osnowie.