III SA/Wr 374/15

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu Michał Kazek po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale III wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi A.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutu co do prowadzenia postępowania egzekucyjnego postanawia przyznać stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego. W sprawie skarżący A.B. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie radcy prawnego. W uzasadnieniu swojego żądania wskazał na tzw. przymus radcowsko-adwokacki przy wnoszeniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 grudnia 2015 r. i swoją trudną sytuację finansową. Podał, że wspólne gospodarstwo domowe prowadzi z nieletnim synem, jest właścicielem dwóch samochodów marki Citroën o wartości 18.000 zł i 21.000 zł, posiada oszczędności w kwocie 2.132,60 zł, miesięcznie uzyskuje w ramach prowadzonej działalności dochód w kwocie około 1.600 zł i ponosi wydatki na media w kwocie około 500zł, na utrzymanie mieszkania w kwocie około 600 zł i spłatę kredytu – w kwocie 744zł. W odpowiedzi na wezwanie skarżący przedłożył dokumenty, z których wynika, że w roku 2014 uzyskał dochód w kwocie 21.736,63 zł, przy przychodach w kwocie 292.681,77 zł, w II, III i IV kwartale 2015 r. dostarczył towary i świadczył usługi o wartości odpowiednio 59.495 zł, 57.704 zł i 62.602 zł. Nadto w piśmie procesowym z dnia 14 marca 2016 r. wnioskodawca wskazał, że w roku 2015 r. osiągnął dochód w kwocie 11.885,64 zł, mieszkanie wynajmuje od rodziny i posiada zobowiązania na łączną kwotę około 20.500 zł. W sprawie zważono, co następuje. Stosownie do brzmienia art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). W przypadku osób fizycznych prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1) a w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2) cyt. wyżej przepisu). Z regulacji prawnych dotyczących zastępstwa procesowego wykonywanego na zasadach prawa pomocy można wysnuć wniosek, że istotą prawa pomocy w zakresie przyznania z urzędu radcy prawnego jest nieodpłatne korzystanie strony z profesjonalnego pełnomocnika, wskutek przejęcia przez budżet Państwa ciężaru kosztów związanych z tą reprezentacją. Założeniem prawa do bezpłatnej pomocy prawnej jest to, że strona skarżąca - ze względu na swój stan majątkowy - nie jest w stanie ponieść jej kosztów. Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady, jakimi należy kierować się rozpatrując wniosek o przyznanie prawa pomocy, jak i stan faktyczny sprawy, referendarz sądowy doszedł do przekonania, że w przypadku strony skarżącej zaistniała ustawowa przesłanka do przyznania jej prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, określona w art. 246 § 1 pkt 2) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący wykazał bowiem, że nie jest w stanie ponieść kosztów opłacenia usług profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i syna. W ocenie referendarza sądowego sytuacja życiowa skarżącego, tj. samodzielne utrzymywanie dwuosobowego gospodarstwa domowego, oraz jego sytuacja materialna, wynikająca z wysokości uzyskiwanego dochodu oraz braku majątku podlegającego spieniężeniu świadczą o wystąpieniu w sprawie obiektywnego braku możliwości ponoszenia kosztów postępowania sądowego (zastępstwa procesowego) i przemawiają za uwzględnieniem rozpoznawanego wniosku. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2) w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, referendarz sądowy postanowił jak sentencji.