III SA/Wr 377/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi T. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2013 r., Nr [...] w przedmiocie uznania za bezzasadne zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej postanawia: sprostować z urzędu pkt II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 16 stycznia 2015 r. w ten sposób, że po słowach "Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego" dodać "na rzecz radcy prawnego M. W.-M.", a w miejsce kwoty "292,80 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy)" wpisać kwotę "295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym podatek VAT" Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a.), Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowania sąd może dokonać postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym – art. 156 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, sprostowanie niedokładności (nieścisłości) może obejmować właściwe oznaczenie stron czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy (por. wyrok SN z dnia 18 czerwca 1998 r., II CKN 817/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 16). Ponadto, mówiąc o błędzie pisarskim należy mieć na uwadze widoczne, wbrew zamierzeniom Sądu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię, błąd gramatyczny albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Za błąd rachunkowy uznaje się natomiast błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, a w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji kosztowych (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2010 r., sygn. akt I FSK 1953/09, Lex nr 740608). Mając powyższe na uwadze należało uznać, że w przedmiotowej sprawie zaistniała podstawa do sprostowania sentencji wyroku z dnia 16 stycznia 2015 r., albowiem w punkcie II nie wskazano osoby uprawnionej do otrzymania zapłaty wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej. Ponadto, omyłkowo zasądzona została kwota 292,80 zł, zamiast prawidłowej 295,20 zł. Kwota ta odpowiada mianowicie wynagrodzeniu radcy prawnego na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 15 pkt 1 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" oraz § 2 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490). W związku z tym na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.