III SA/Wr 377/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędziowie Sędzia WSA Anna Moskała, Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Anetta Chołuj, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Ewa Zawal, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 5 lutego 2020 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] maja 2019 r. Nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 18% zawartości alkoholu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 997 (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi P.W. (dalej: strona, skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. (dalej: SKO, organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia[...] maja 2019 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2017 r. ([...]), wydaną z upoważnienia Prezydenta W., Zastępca Dyrektora Wydziału Zdrowia i Spraw Społecznych (dalej: organ I Instancji), w przedmiocie wygaśnięcia w dniu [...] października 2017 r. zezwolenia udzielonego stronie na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 18% zawartości alkoholu z dnia[...] grudnia 2015 r. o numerze [...] przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, w Pubie we W.. Z akt sprawy wynika, że decyzja organu I instancji o wygaśnięciu została podjęta na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 K.p.a. w związku z art. 18 ust. 12 pkt 5 lit. b oraz art. 18 ust. 12b ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2016 r. poz. 487 z późn. zm.; dalej jako: ustawa), z uwagi na niedokonanie w ustawowym terminie obowiązku wniesienia opłaty III raty za korzystanie z posiadanego zezwolenia, który upłynął z dniem 30 września 2017 r. Ponadto wskazano, że strona nie dokonała opłaty III raty za korzystanie z zezwolenia przed upływem 30 dni od dnia upływu terminu dopełnienia obowiązku dokonania tej czynności z jednoczesnym dokonaniem opłaty dodatkowej w wysokości 30% opłaty określonej w art. 111 ust. 2 ustawy. Strona dokonała po upływie 30 dni, tj. 2.10.2017 r. opłaty w kwocie 1050 zł, a winna wnieść w wysokości 1995 zł. W odwołaniu strona wskazała, że wymagana opłata dokonana została 2 października 2017 r., tj. w poniedziałek i w tym dniu wpłynęła na rachunek Gminy. Dzień ten był pierwszym dniem roboczym liczonym od 29 września 2017 r. (piątek), wobec czego opłata została wniesiona w ustawowym terminie. W sprawie dokonania opłaty zastosowanie znajduje bowiem art. 57 K.p.a. Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z [...] marca 2018 r. ([...]), SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy, sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży, może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Natomiast korzystanie z zezwolenia wiąże się z wieloma obowiązkami, których naruszenie lub niewykonanie pociąga za sobą określone skutki prawne. Obowiązki takie sformułowano także w art. 111 ust. 1 ustawy, z którego wynika, że w celu pozyskania dodatkowych środków na finansowanie zadań określonych w art. 41 ust. 1 ustawy, gminy pobierają opłaty za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, co rodzi po stronie przedsiębiorcy korzystającego z zezwolenia obowiązek obliczenia jej wysokości oraz wniesienia tej opłaty na zasadach określonych ustawą. Z zawartych w nim przepisów wynika, iż opłata za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, wnoszona jest na rachunek gminy w każdym roku kalendarzowym objętym zezwoleniem w trzech równych ratach w terminach do 31 stycznia, 31 maja i 30 września danego roku kalendarzowego. Podniesiono, z wskazaniem na orzecznictwo i literaturę przedmiotu, że wyznaczone ustawą terminy do dokonania kolejnych rat opłaty za zezwolenie, są terminami materialnymi, terminami granicznymi (maksymalnymi), na dokonanie tych czynności, że uchybienie terminu prawa materialnego wywołuje skutek prawny wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnym. W konsekwencji uznać należy, że brak jest podstaw do przedłużania takiego terminu przy wykorzystaniu narzędzia, które daje przepis art. 57 § 4 K.p.a. Wskazano, że udzielone zezwolenie wygasa z mocy prawa z upływem określonego w ustawie terminu do dokonania opłaty. Wygaśnięcie konkretnego typu zezwolenia, z uwagi na niedokonanie opłaty w wysokości określonej w art. 111 ust. 2 i 5 w terminach przewidzianych w art. 111 ust. 7 oraz art. 18 ust. 12b ustawy, jest bezwarunkowe i bezwzględne. Wydanie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji zezwalającej na sprzedaż napojów alkoholowych jedynie potwierdza wystąpienie określonego w przepisach prawa zdarzenia oraz fakt ustania z datą wystąpienia tegoż zdarzenia, materialnego stosunku administracyjnoprawnego, co skutkuje utratą uprawnień do dalszego prowadzenia działalności polegającej na sprzedaży napojów alkoholowych. Decyzja w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych ma więc wyłącznie charakter deklaratoryjny. Podkreślono, że skutek prawny w postaci wygaśnięcia udzielonego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, następuje bez względu na okres, na który udzielono zezwolenia. Dla wygaśnięcia zezwolenia nie ma też wpływu to, czy opóźnienie w niedokonaniu opłaty było zawinione, czy wynikało z niewiedzy bądź zapomnienia, czy przeoczenia, a więc co było powodem uchybienia ustawowemu terminowi albowiem, decyzja ta nie jest decyzją uznaniową. Stwierdził organ II instancji, że strona nie wniosła w ustawowym terminie opłaty za korzystanie z posiadanego zezwolenia, który to termin upłynął z dniem 30 września 2017 r. Nie uiściła także przed upływem 30 dni od dnia upływu przedmiotowego terminu raty opłaty określonej w art. 111 ust. 1, powiększonej o 30% tej opłaty. Opłata dokonana została dopiero 2 października 2017 r., a więc po upływie ustawowego terminu. Ponadto opłata ta została wniesiona bez jednoczesnego dokonania dodatkowej powiększonej o 30% opłaty określonej w art. 111 ust. 2 ustawy. Tylko jednoczesne spełnienie obu warunków uprawniało do odstąpienia od obowiązku stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia alkoholowego. Strona na ww. decyzję wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA). WSA wyrokiem z dnia 5 grudnia 2018 r. sygn. akt III SA/Wr 391/18 uchylił zaskarżoną decyzję w całości. WSA wskazał, że podziela stanowisko, że termin uiszczenia opłaty, o której mowa w wskazanym przepisie art. 111 ust. 2 i 5 ustawy, jest terminem materialnym. Jest terminem zawitym prawa materialnego, który nie podlega przywróceniu. A uchybienie terminu prawa materialnego wywołuje skutek prawny wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnym. Jednocześnie stwierdził WSA przywołując art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2077, dalej u.f.p.) i art. 60 pkt 7 u.f.p. oraz art. 60 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej: O.p.), że przy ustalaniu terminu opłat za wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, jako należności publicznoprawnych, w drodze polecenia przelewu istotna jest data przyjęcia tej dyspozycji do realizacji, a nie data zaksięgowania wpłaty na rachunku odbiorcy. Tym samym w przypadku rozliczeń bezgotówkowych, tak jak w sprawie, dniem zapłaty przedmiotowej opłaty będzie dzień obciążenia rachunku bankowego strony na podstawie polecenia przelewu, dzień w którym rachunek bankowy został pomniejszony o kwotę opłaty. Argumentował WSA, że biorąc pod uwagę materiał zgromadzony w sprawie, treść pisma uzupełniającego skargę i dostarczone przez skarżącą do Sądu dokumenty, nie można jednoznacznie przesądzić, jak chce SKO, że skarżąca nie dotrzymała ustawowego terminu wnoszenia przedmiotowej opłaty, bez dodatkowych wyjaśnień. Zalecił WSA przeprowadzenie w tym zakresie stosownego postępowania wyjaśniającego. SKO realizując zalecenia Sądu wynikające z ww. wyroku wezwał stronę do przedstawienia zaświadczenia z banku, w którym zleciła przelew kwoty 1050 zł na rachunek Gminy W., w którym jednoznacznie będzie wskazany termin zapłaty. Strona zamiast zaświadczenia przedłożyła pismo z "A" S.A. Oddział we W. z dnia 27 sierpnia 2018 r. i historię rachunku bankowego na podstawie, których SKO stwierdziło, że w dniu 29 września 2017 r. o godzinie 15:21 strona złożyła dyspozycję otwarcia "przelewu odroczonego", a nie dyspozycję przelewu, co skutkowało tym, że obciążenie jej rachunku nastąpiło "dopiero" w dniu 2 października 2017 r. Tym samym strona nie dochowała terminu przewidzianego w przepisach na uiszczenie trzeciej raty opłaty za korzystanie z zezwolenia. Powyższe stanowisko organ zawarł w zaskarżonej decyzji. Strona złożyła skargę do WSA, w której wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów, zarzuciła przy tym: - błędne ustalenie przez SKO, który dzień należy uznać za dzień dokonania opłaty w rozumieniu art. 18 ust. 2b ustawy, co skutkowało błędnym przyjęciem wygaśnięcia zezwolenia; - brak podjęcia przez organ jakichkolwiek działań mimo zaleceń WSA zawartych w wyroku. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że SKO ograniczyło się wyłącznie do wezwania strony o przedłożenie zaświadczenia z banku. Argumentowała strona, że wydanie dyspozycji przelewu spowodowało, że środki na rachunku strony nie był już do jej dyspozycji i strona nie miała możliwości cofnięcia dyspozycji przelewu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019, poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie dla rozpatrzenia skargi istotne znaczenie ma fakt, że sprawa była już przedmiotem oceny przez WSA we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 5 grudnia 2018 r. sygn. akt III SA/Wr 391/18 uchylił decyzję organu II instancji. A zatem ramy kognicji Sądu rozpoznającego obecnie skargę zostały ograniczone rozstrzygnięciem zapadłym wcześniej w sprawie. Stosowanie bowiem do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Z powołanego przepisu wynika, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez sąd, tylekroć będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu. Ocena ta wiąże tylko o tyle, o ile odnosi się do tych samych okoliczności faktycznych i prawnych (por. wyrok NSA z dnia 28 marca 2012r. sygn. akt I OSK 670/11, opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Innymi słowy wyłącznie zmiana stanu faktycznego czy prawnego pozwala na odstąpienie od oceny i wskazań zawartych w wyroku. Niezbędnym w pierwszej kolejności jest zatem odwołanie się do treści ww. prawomocnego wyroku WSA we Wrocławiu i wynikających z niego zaleceń. Z wyroku wynika, że WSA jako uzasadnione ocenił stanowisko organów w zakresie charakteru decyzji wydawanej na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. b ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Stwierdził WSA, że wygaśniecie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych ( art. 18 ust. 2b ustawy) następuje z mocy prawa - w razie zaistnienia przypadków przewidzianych art. 18 ust. 12 pkt 5 - dlatego decyzja wydawana w tym przedmiocie jest decyzją deklaratoryjną. Podzielił również WSA pogląd, że termin uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 111 ust. 2 i 5 ustawy, jest terminem materialnym, jest terminem zawitym prawa materialnego, który nie podlega przywróceniu. Uchybienie terminu prawa materialnego wywołuje skutek prawny wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnym. Tym samym według WSA uznać należy, że brak jest podstaw do przedłużania takiego terminu przy wykorzystaniu narzędzia, które daje przepis art. 57 § 4 K.p.a. Z wyroku WSA wynika także, że dla zastosowania art. 18 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 18 ust. 2b ustawy niezbędne jest jednoznaczne ustalenie, w jakim terminie została dokonana opłata. Powołał Sąd art. 11¹ ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi i wskazał, że opłata ma charakter publicznoprawny, a co za tym idzie należy uwzględnić art. 5 ust. 2 pkt 1, art. 60 pkt 7 i art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2077). W sprawie zastosowanie znajdzie zatem art. 60 § 1 pkt 2 O.p., z którego wynika, że za termin zapłaty tego rodzaju zobowiązań, uważa się "w obrocie bezgotówkowym - dzień obciążenia rachunku bankowego podatnika lub rachunku podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo - kredytowej lub rachunku płatniczego podatnika w instytucji płatniczej, w małej instytucji płatniczej lub instytucji pieniądza elektronicznego na podstawie polecenia przelewu." Wobec powyższego przy ustalaniu terminu opłat za wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, jako należności publicznoprawnych, w drodze polecenia przelewu istotna jest data przyjęcia tej dyspozycji do realizacji, a nie data zaksięgowania wpłaty na rachunku odbiorcy. Tym samym w przypadku rozliczeń bezgotówkowych, tak jak w sprawie, dniem zapłaty przedmiotowej opłaty będzie dzień obciążenia rachunku bankowego strony na podstawie polecenia przelewu, dzień w którym rachunek bankowy został pomniejszony o kwotę opłaty. Stwierdził WSA, że względy wykładni systemowej i celowościowej nakazują przyjąć, że wniesienie na rachunek gminy opłaty, o której mowa w art. 11¹ ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, obejmuje również wpłatę na rachunek gminy uczynioną przelewem bankowym, a za termin dokonania tej opłaty w rozumieniu powołanego przepisu należy uznać dzień przyjęcia polecenia przelewu przez bank, w którym zlecający przelew ma rachunek z kwotą wystarczającą na pokrycie opłaty, a bank wnoszącego opłatę obciążył jego rachunek i to przed upływem terminu. Jednocześnie stwierdził WSA, że z uwagi na materiał zebrany w sprawie, skargę strony i jej wyjaśnienia nie można jednoznacznie przesądzić, jak chce SKO, że skarżąca nie dotrzymała ustawowego terminu wnoszenia przedmiotowej opłaty, bez dodatkowych wyjaśnień. Podkreślił WSA, że w sytuacji kiedy skarżąca podniosła w uzupełnieniu skargi z [...] sierpnia 2018 r., że przelew na rachunek gminy został dokonany 29.09.2017 r., a organ nie odniósł się w ogóle do tej okoliczności, to nie można uznać decyzji za prawidłową. Zalecił WSA, aby organ w toku ponownego postępowania ustalił, czy wskazana dyspozycja przelewu kwoty opłaty może być uznana za skuteczną i w konsekwencji, który dzień należy uznać za dzień dokonania wniesionej opłaty w wymaganej kwocie, w rozumieniu przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości (art. 18 ust. 12 b). Sąd w obecnym składzie dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze wskazane zalecenia WSA wynikające z wyroku, stwierdził, że decyzja uchybia przepisom postępowania z uwagi na brak wykonania ww. zaleceń Sądu. W ocenie Sądu organ nie wykonał zaleceń dotyczących konieczności ponownego przeprowadzenia postepowania w zakresie ustalenia dnia zapłaty opłaty za korzystanie z zezwolenia. Z akt i z treści decyzji wynika, że organ w ramach prowadzonego ponownie postępowania zwrócił się do strony z wezwaniem o przedstawienie zaświadczenia z banku, w którym zleciła przelew kwoty 1050 zł na konto Gminy W., w którym będzie jednoznacznie wskazany termin zapłaty raty opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, za który w obrocie uważa się dzień przyjęcia polecenia przelewu przez bank, w którym zlecający przelew ma rachunek z kwotą wystarczającą na pokrycie opłaty, a bank wnoszącego opłatę obciążył jego rachunek. Strona przedłożyła pismo z "A" S.A. Oddział W. z dnia 27 sierpnia 2018 r. i historię rachunku bankowego na podstawie, których SKO przyjęło, że dyspozycja przelewu został złożona w dniu 29 września 2017 r. o godzinie 15:21, na rachunku bankowym były wystarczające środki, jednak przelew został zrealizowany w dniu 2 października 2017 r. i wówczas nastąpiło obciążenie rachunku bankowego strony. Zdaniem SKO 29 września 2017 r. strona złożyła dyspozycję otwarcia przelewu odroczonego, a nie dyspozycję przelewu, co skutkowało tym, że obciążenie jej rachunku nastąpiło dopiero 2 października 2017 r. W rezultacie zdaniem SKO strona nie dochowała terminu przewidzianego na uiszczenie opłaty, co skutkować musiało wygaśnięciem zezwolenia. W ocenie Sądu podjęte przez organ konkluzje na podstawie opisanego wyżej postępowania są przedwczesne. Przeprowadzone przez organ postępowanie, jego zakres nie uwzględniało i nie było wyczerpujące z punktu widzenia przepisów prawa normujących kwestię daty zapłaty. Jak już Sąd wskazywał i co wynika z wyroku WSA z 5 grudnia 2018 r. zgodnie z art. 18 ust. 12 pkt 5 w zw. z art. 18 ust. 2b i art. 111 ust. 2 i 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości w związku z art. 60 § 1 pkt 2 O.p. w przypadku rozliczeń bezgotówkowych dniem zapłaty opłaty jest dzień obciążenia rachunku bankowego na podstawie polecenia przelewu. Jako dzień obciążenia rachunku bankowego należy rozumieć dzień, w którym rachunek bankowy został pomniejszony o kwotę opłaty. Jednocześnie, co Sąd uważa za istotne dla zakresu postępowania, jakie winno być w sprawie przeprowadzone, niezbędne jest uwzględnienie art. 63c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2357, ze zm., dalej: prawo bankowe), który stanowi, że "polecenie przelewu stanowi udzieloną bankowi dyspozycję dłużnika obciążenia jego rachunku określoną kwotą i uznania tą kwotą rachunku wierzyciela. Bank wykonuje dyspozycję dłużnika w sposób przewidziany w umowie rachunku bankowego." (podkreśl. Sądu). Nie budzi zatem wątpliwości, że dla ustalenia daty zapłaty opłaty znaczenie ma data obciążenia rachunku (data, w której rachunek bankowy został pomniejszony o kwotę opłaty), a nie data wystawienia polecenia, jak również nie data zwiększenia kwoty na rachunku wierzyciela. Dyspozycja wydana bankowi – polecenie przelewu nie musi być tożsame z datą obciążenia rachunku danej osoby. Są to dwa różne zdarzenia, które mogą, ale nie muszą pokrywać się czasowo (datą), ponieważ co wynika to z treści ww. art. 63c prawa bankowego - zależy to od treści umowy rachunku bankowego. Z umowy rachunku bankowego mogą zatem wynikać okoliczności istotne dla ustalenia daty obciążenia rachunku bankowego. W umowie rachunku bankowego mogą być przewidziane określone warunki, np. może być ustalona godzina graniczna, po której przelewy zlecane w dni robocze będą traktowane jako tzw. przelewy odroczone z datą realizacji w najbliższym dniu roboczym, podobna sytuacja może dotyczyć przelewów zlecanych w dni wolne od pracy. W niniejsze sprawie organ powyższych okoliczności nie ustalił. Organ nie poczynił żadnych ustaleń odnośnie umowy rachunku bankowego strony. Twierdzenie organu o złożeniu przez stronę dyspozycji otwarcia przelewu odroczonego nie zostało wywiedzione z analizy umowy rachunku bankowego strony, a jest następstwem własnych wniosków organu. W ocenie Sądu takie postępowanie jest nieprawidłowe. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ zobowiązany będzie ustalić na jakich warunkach wynikających z umowy rachunku bankowego strony, bank wykonał dyspozycję strony – polecenie przelewu z dnia 29 września 2017 r., kiedy doszło do obciążenia jej rachunku bankowego, a w konsekwencji, który dzień należy uznać za dzień dokonania wniesionej opłaty w wymaganej kwocie, w rozumieniu art. 18 ust. 2b ustawy o wychowaniu w trzeźwości. W ustaleniu powyższego organ powinien skorzystać z przysługujących mu uprawnień procesowych, jak również strona powinna aktywnie współpracować z organem. Mając powyższe na względzie, działając na podstawie art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.