III SA/Wr 383/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Asesor WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 19 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 lipca 2024 r. nr BP.501.2639.2023.0993.KI13.597812 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi W. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą W. (dalej: strona, skarżący) jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia 26 lipca 2024 r. nr BP.501.2639.2023.0993.KI13.597812 - wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dale: k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. h, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 728, dalej: uotd)) lp. 1.12, lp. 5.6, lp. 5.7, lp. 6.1.3, Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do uotd, art. 32 ust. 1, ust. 3, art. 33 ust. 1, ust. 3, art. 34 ust. 6, ust. 7, art. 36 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz.U. UE L 2014 60.1 ze zm., dalej: rozporządzenie nr 165/2014), art. 8 ust. 1 - 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz. UE L 102 z 11.04.2006, dalej: rozporządzenie nr 561/2006), art. 1, art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz.U.UE.L.2020.249.1 z dnia 2020.07.31, dalej: rozporządzenie nr 2020/1054) - utrzymująca w mocy decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji) z dnia 13 października 2023 r. nr WITD.DI.0152.XIII1432/60/23 o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł (art. 92a ust. 1, 7, 11 uotd, zał. nr 3 lp. 6.1.3., lp. 1.12, lp. 6.3.8., lp. 5.7.3., lp. 5.6.3.). Organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w związku z naruszeniami: 1. niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 uotd- za każdy dokument, 2. niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku, 3. skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej, 4. podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystanie z tego urządzenia lub przedmiotu, 5.niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis. Z akt sprawy wynika, że podczas kontroli drogowej w dniu 7 września 2023 r. w miejscowości O. na drodze krajowej nr [...] około godz. 08:35 w związku z niezastosowaniem się przez kierującego do znaku B-20 "Stop", został zatrzymany do kontroli ciągnik samochodowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] z naczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym strona wykonywała krajowy transport drogowy rzeczy z J. do S. Pojazdem kierował osobiście skarżący. Podczas weryfikacji danych cyfrowych pobranych z tachografu oraz karty kierowcy i okazanych do kontroli dokumentów stwierdzono ww. naruszenia. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia 7 września 2023 r., do którego nie zostały wniesione zastrzeżenia. Odnośnie naruszenia lp. 1.12 zał. nr 3 uotd wskazał organ I instancji, że w toku kontroli wezwano kierowcę do okazania dokumentów związanych z wykonywanym przewozem drogowym tj. wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy. Strona nie okazała żądanego dokumentu i oświadczyła, że dokumentu tego nie posiada w pojeździe (zapomniała). Ustalił organ w bazie KREPTD, że strona posiada licencję wspólnotową na przewóz rzeczy nr [...] ważną do 01.10.2052r. Stwierdził organ naruszenie w postaci niewyposażenia kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 uotd i nałożył karę 500 zł. Odnośnie naruszenia lp. 5.6.3. zał. nr 3 uotd wskazał organ I instancji, że analiza danych cyfrowych na karcie kierowcy wykazała, że w dniu 24 sierpnia 2023 r. o godzinie 06:06 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 6 godzin i 21 minut, tj. od godziny 23:45 dnia 24 sierpnia 2023 r. do godziny 06:06 dnia 25 sierpnia 2023 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 39 minut. Kierowca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Stwierdził organ naruszenie – niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o 2 godz. 39 min. i nałożył karę za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin - 350,00 zł. Odnośnie naruszenia lp. 5.7.3. zał. nr 3 uotd wskazał organ, że analiza danych cyfrowych na karcie kierowcy wykazała, że w dniu 14 sierpnia 2023 r. o godzinie 21:56 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek, a kierowca odebrał jedynie 3 godziny i 4 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 23:15 dnia 14 sierpnia 2023 r. do godziny 02:19 dnia 15 sierpnia 2023 r. Kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 5 godzin i 56 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze skróconym do 9 godzin. Kierowca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Stwierdził organ naruszenie - skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej o - 5 godz. 56 min. I nałożył karę - za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin - 550,00 zł x 4 – 2.200 zł. Odnośnie naruszenia lp. 6.1.3. zał. nr 3 uotd wskazał organ I instancji, że analiza danych cyfrowych wykazała, że tachograf pojazdu marki [...] rejestrował aktywność kierowcy w postaci odpoczynku od momentu rozpoczęcia dziennego okresu pracy aż do momentu zatrzymania do kontroli. W trakcie kontroli nakazano kierującemu odpięcie naczepy od ciągnika siodłowego celem uzyskania dostępu do impulsatora i po uzyskaniu dostępu do czujnika ruchu stwierdzono, że przyczepiony jest do niego silny magnes owinięty w czarną szmatkę. W związku z ujawnieniem niedozwolonego przedmiotu zakłócającego pracę tachografu, przesłuchano na powyższą okoliczność stronę (uprzedzając przed przesłuchaniem o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań). Skarżący przyznał się do przyczepienia magnesu do impulsatora w pojeździe [...] oraz przyznał, że miał pełną świadomość że jest to zabronione i powoduje nierejestrowanie przez tachograf danych dotyczących aktywności kierowcy. Po wszczęciu postępowania strona zaprzeczyła wcześniejszym zeznaniom i stwierdziła, że nie miała świadomości, o zainstalowaniu w pojeździe przedmiotu zakłócającego pracę tachografu. Stwierdziła strona, że niedozowolony przedmiot w postaci magnesu prawdopodobnie podrzucono złośliwie podczas postoju samochodu w S. na U. Organ I instancji ocenił twierdzenia strony jako nieuzasadnione, wskazał, że strona jako kierowca z kilkudziesięcioletnim stażem, odpowiednio przeszkolony miała pełną świadomość przyczyn braku działania licznika oraz tachografu. Argumentował organ, że strona przyznała się do użycia magnesu oraz wskazał, że twierdzenie strony o "złośliwym podrzuceniu" magnesu na parkingu, nie było fizycznie możliwe, ponieważ czujnik ruchu w kontrolowanym pojeździe [...] o numerach rejestracyjnych [...] usytuowany jest w takim miejscu, że aby uzyskać do niego dostęp, należy odpiąć ciągnik siodłowy od naczepy. Stwierdził organ naruszenie – podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystanie z tego urządzenia lub przedmiotu, sankcjonowane karą w wysokości 10000 zł. Odnośnie naruszenia lp. 6.3.8. zał. nr 3 uotd wskazał organ I instancji, że kierowca okazał do kontroli m.in. kartę kierowcy z tachografu cyfrowego. A analiza danych cyfrowych wykazała, że strona w okresie od 28 sierpnia 2023 r. od godz. 17:47 do 29 sierpnia 2023r. do godz. 22:12, tj, przez okres 28 godzin i 25 minut nie zarejestrowała wymaganych danych dotyczących okresów innej pracy, gotowości, przerwy lub odpoczynku. Ponadto analiza danych zawartych na karcie kierowcy, wykazała, że w okresie od 06 września 2023 r. od godz. 15:00 do 06 września 2023 r. do godz. 15:22 tj. przez okres 22 minut nie zarejestrowano wymaganych danych dotyczących okresów innej pracy, gotowości, przerwy lub odpoczynku. Kierowca nie okazał podczas kontroli dokumentu (wykresówki/wydruku /karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od rejestrowania ww. danych. Stwierdził organ naruszenie – niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzania danych na wykresówkę lub kartę kierowcy sankcjonowane karą w wysokości 50 zł za każdy wpis. Nałożono karę w wysokości 100 zł. Nie stwierdził organ I instancji podstaw do zastosowania art. 92c uotd. W wyniku odwołania strony organ II instancji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ po przeanalizowaniu akt sprawy stwierdził, że okoliczności sprawy nie budzą wątpliwości, co do zasadności nałożenia kary. Odnośnie zarzutów strony dotyczących ustaleń związanych z magnesem podpiętym do tachografu organ odwoławczy nie dał wiary, że to nieznajomy sprawca podpiął magnes do czujnika ruchu zainstalowanego w pojeździe marki [...]. Wskazał organ, że magnes podpinany jest do czujnika ruchu w celu ukrycia faktycznej aktywności kierowcy ponieważ tachograf z podpiętym magnesem rejestruje odpoczynek pomimo, że pojazd się porusza - wykonuje przewóz. Zaznaczył organ, że nie spotkał się z przypadkiem by ktokolwiek na szkodę innej strony podpiął magnes do czujnika ruchu w cudzym pojeździe. Odnosząc się do argumentów strony, że pomimo wiedzy, że tachograf nie rejestruje jazdy nie mogła się zatrzymać, ponieważ nie było w pobliżu bezpiecznego miejsca, wskazał, że strona została zatrzymana do kontroli, ponieważ nie zatrzymała się przy znaku STOP. Organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotowe naruszenie jest następstwem świadomego działania przedsiębiorcy, który podczas kontroli zeznał, że sam podłączył magnes do tachografu. Nie dał organ wiary twierdzeniom strony, że podpisała protokół w stresie i nieświadomie co robi w związku z wysokimi temperaturami. Wyjaśnił, że kontrola została przeprowadzona we wrześniu kiedy nie było wysokich temperatur, kontrola została rozpoczęta po godzinie 8, tak więc nawet jeżeli trwała kilka godzin w związku z ujawnionymi naruszeniami, to panujące temperatury nie mogły mieć wpływu na oświadczenia woli przedsiębiorcy składane w trakcie kontroli. Ponadto przybyli na miejsce kontroli ratownicy medyczni nie stwierdzili żadnych nieprawidłowości w stanie zdrowotnym strony. Nie znalazł organ podstaw do podważenia protokołów sporządzonych w dniu 7 września 2023 r. Organ odwoławczy nie stwierdził naruszenia przepisów i nie stwierdził również podstaw do zastosowania art. 92b i 92c uotd. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) strona wniosła o uchylenie decyzji w zakresie naruszenia: "podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystanie z tego urządzenia lub przedmiotu" i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wnioskowała w uzasadnieniu strona o uchylenie decyzji organu II instancji i umorzenie postepowania. Zarzuciła naruszenie: - przepisu art. art. 92b i art. 92c ust. 1 pkt 1 uotd poprzez ich zastosowanie i nałożenie na skarżącego kary pieniężna w wysokości 12.000,00 zł pomimo, iż skarżący udowodnił, że strona postępowania nie ponosi winy za zaistniałe naruszenia, a organ I instancji zignorował wyjaśnienia strony i nie wziął ich pod uwagę wydając decyzję; - art. 6 k.p.a.; - art. 7 k.p.a. – art. 8 k.p.a., art. 10 k.p.a Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. polegające na zaniechaniu wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokonaniu dowolnej oceny dowodów, co doprowadziło organ do błędnych ustaleń, w szczególności w zakresie niezasadnego obciążenia podmiotu naruszeniem związanym z niepoddaniem się lub uniemożliwieniem kontroli w całości lub w części; a także naruszenie prawa materialnego, tj. art. 92b. ust. 1 pkt 1 lit. a i b uotd poprzez nałożenie na podmiot kontrolowany kary administracyjnej, pomimo że z materiału dowodowego wynika, iż do naruszenia nie doszło. Zarzuciła strona, że zarówno organ I jak również II instancji dopuścił się do naruszenia przepisów k.p.a. w tym art. 77 § 1, 107 § 3 poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego oraz zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego. Wnioski wysnute przez kontrolującego nie zostały poparte odpowiednimi dowodami zebranymi w postępowaniu, a są jedynie swobodną ich interpretacją. Zgodnie z przepisem art. 107 § 1 k.p.a. decyzja administracyjna winna powoływać podstawę prawną, a zaskarżona decyzja nie powołuje podstawy prawnej - materialnej. Ponadto postępowanie przed organem pierwszej instancji zostało zakończone z naruszeniem art. 10 § 1 KPA. Strona nie została powiadomiona przed wydaniem decyzji o zakończeniu postępowania. Zarzucił skarżący, że w szczególności organ I instancji naruszył art. 10 § 1 k.p.a. wydając decyzję bez rozpatrzenia wyjaśnień nadesłanych przez stronę. W uzasadnieniu skargi strona stwierdziła, że stan faktyczny został zmanipulowany. Strona wyjaśniała, że odebrała pojazd z parkingu dla samochodów ciężarowych w miejscowości S. (U.), a następnie przejechała nim granicę U./P. i pozostawiła go na parkingu stacji B. w miejscowości W.1. W dniu 06 września 2023 r. dokonano odczytu tachografu pojazdu i karty kierowcy. W dniu 07 września 2023 r. skarżący podjął pojazd z parkingu około godziny 6.00 rano w celu przejechania do S.1 i podjęcia tam ładunku na zlecenie przewozowe S.1- L. W okolicy O.1 niepokój skarżącego wzbudził brak pracy licznika pojazdu oraz wskazania tachografu i skarżący postanowił zjechać na bezpieczny parking i sprawdzić prawdopodobną usterkę. Dla tak gabarytowego zestawu pojazdów nie było jednak od momentu stwierdzenia usterki do wyjazdu z O. miejsca do bezpiecznego zatrzymania się. Podczas kontroli stwierdzono zainstalowany magnes, o czym skarżący nie miał wiedzy i nie zgadza się na obciążanie go odpowiedzialności za to zdarzenie. Powołała się strona na swoje wyjaśnienia z 29 września 2023 r., gdzie opisała szczegółowo zdarzenia, które miały miejsce w trakcie 6 godzinnej kontroli na 30 stopniowym upale, zwróciła uwagę na, karygodne postępowanie inspektorów, późniejsze zasłabnięcie skarżącego/ i w konsekwencji interwencji ratowników medycznych (zaświadczenie lekarskie z dnia 11.09.2023r. dołączono do wyjaśnień z dnia 25,09.2023r.) oraz jego stanowisko w zakresie presji, w obliczu której był zmuszony do podpisania Protokołu. Przypomniała strona, że podpisanie Protokołu odbyło się w sytuacji stresującej, pod presją inspektorów i w upale oraz 6 godzinnej wymianie argumentów, co doprowadziło do omdlenia kierującego i interwencji Pogotowia Ratunkowego. Zaznaczyła strona, ze odwołała swoje zeznania. Podkreśliła strona, że stanowczo zaprzecza, jakoby była odpowiedzialna za podłożenie magnesu w bezpośrednią przestrzeń tachografu analogowego. Wskazała, że w trakcie czynności kontrolnych zawnioskowała o pobranie odcisków linii papilarnych ze znalezionego urządzenia przyczepionego do tachografu i wyniki badań daktyloskopijnych są w dyspozycji ITD., a jak wynika z przeprowadzonych badań, nie znaleziono na przyczepionym magnezie odcisków palców skarżącego. Wniosła strona o przeprowadzenie dowodu z tych badań. Zarzuciła strona, że organy w ogóle nie przeprowadziły postępowania dowodowego mającego na celu sprawdzenie, czy ktoś inny miał dostęp do pojazdu, w którym zamontowany był tachograf w trakcie kilkudniowego postoju w miejscowości W.1. Powyższe informacje nie znalazły się w protokole kontroli oraz w załącznikach. Kontrolujący zaprotokołowali natomiast w aktach toczącego się postępowania, że skarżący przyznał się do korzystania z magnesu. Skarżący wniósł o odrzucenie protokołu jako dowodu w sprawie. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję według wskazanych powyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie uzasadniał nałożenie kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł z tytułu wskazanych naruszeń. Sąd jako uzasadnione ocenia stanowisko organów odnośnie naruszenia z lp. 1.12 załącznika nr 3 do uotd. Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 1 uotd, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Naruszenie ww. przepisu sankcjonowane jest w lp. 1.12 załącznika nr 3 do uotd karą pieniężną w wysokości 500 zł - za każdy dokument. W sprawie bezsporne jest, że strona w dniu 7 września 2023 r. wykonywała przewóz drogowy rzeczy w trakcie którego kierowca nie był wyposażony w dokument, o którym mowa w art. 87 ust. 1 pkt 1 uotd - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Przesłuchany w charakterze strony skarżący zeznał, że posiada licencję na międzynarodowy transport drogowy rzeczy jednak nie posiada jej przy sobie. Ustalony w trakcie kontroli stan faktyczny polegający na niewyposażeniu kierowcy w dokument uprawniający przedsiębiorcę do wykonywania przewozu drogowego został zasadnie zakwalifikowany jako naruszenie określone w lp. 1.12 załącznika nr 3 do uotd i prawidłowo nałożono karę w wysokości 500 zł. Uzasadnione jest stanowisko organu w zakresie naruszenia z lp. 5.6. z załącznika nr 3 do uotd. Akta sprawy potwierdzają, że z danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy wynika, że kierowca o godzinie 06:06 dnia 24.08.2023 r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego powinien odebrać alternatywny regularny dzienny okres odpoczynku w dwóch częściach, z których pierwsza powinna nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny, a druga co najmniej 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał prawidłowo jedynie pierwszą część odpoczynku natomiast z drugiej części odpoczynku, kierowca odebrał jedynie 6 godzin i 21 minut nieprzerwanego odpoczynku w okresie od godz. 23:45 dnia 24.08.2023 r. do godz. 06:06 dnia 25.08.2023 r. Powyższe oznacza, że kierowca skrócił drugą część dziennego czasu odpoczynku o 2 godziny i 39 minut. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Powyższy stan faktyczny zgodnie z art. 4 lit. f, g, art. 8 ust. 1-3 rozporządzenia nr 561/2006 i lp. 5.6. załącznika nr 3 do uotd uzasadniał nałożenie kary w wysokości 350 zł - niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku. W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy uzasadniał nałożenie kary z lp. 5.7. załącznika nr 3 do uotd. Akta sprawy potwierdzają, że z danych cyfrowych pobranych z karty oraz protokołu kontroli, wynika że kierowca o godzinie 21:56 dnia 14.08.2023 r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego powinien odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał jedynie 3 godziny i 4 minuty nieprzerwanego odpoczynku w okresie od godz. 23:15 dnia 14.08.2023 r. do godziny 02:19 dnia 15.08.2023 r. A zatem kierowca skrócił skrócony dzienny czas odpoczynku o 5 godzin i 56 minut. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Zasadnie organ na podstawie art. 4 lit. f i g, art. 8 ust. 1-5 rozporządzenia nr 561/2006 oraz lp. 5.7. załącznika nr 3 do uotd nałożył karę pieniężną w wysokości 2.200 zł za naruszenie polegające na skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej. Nie kwestionuje Sąd stwierdzonego przez organ naruszenia z lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do uotd. Akta potwierdzają, że z danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy wynika, że kierowca wykonując przewozy drogowe w imieniu własnym nie wprowadzał manualnie na kartę kierowcy danych dotyczących aktywności, gdy karta kierowcy nie była zalogowana. Analiza danych cyfrowych wykazała, że strona - kierowca dwukrotnie nie wprowadziła na kartę kierowcy danych dotyczących aktywności kierowcy gdy karta nie była zalogowana. Naruszenie nastąpiło od godz. 17:47 dnia 28.08.2023 r. do godz. 22:12 dnia 29.08.2023 r oraz od godz. 15:00 dnia 06.09.2023 r. do godz. 15:22 dnia 06.09.2023 r. Słusznie wskazał organ powołując przepisy art. 32 ust. 1, art. 33 ust. 1 i 3, art. 34 ust. 6 i 7 oraz art. 36 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014, że skoro w sprawie kierowca nie prowadził pojazdu wyposażonego w tachograf analogowy, to wszystkie jego aktywności powinny być zapisane na karcie kierowcy, którą posiadał. Podczas kontroli drogowej kierowca powinien posiadać przy sobie dokumenty dokumentujące jego aktywność w ciągu 28 dni poprzedzających dzień kontroli. Brak takich dokumentów lub braki w posiadanych dokumentach odnośnie aktywności kierowcy w wyniku m.in. nie wprowadzania na kartę kierowcy danych dotyczących aktywności kierowcy gdy karta nie była zalogowana, świadczą o nieprawidłowym rejestrowaniu aktywności kierowcy. Stwierdzone w sprawie naruszenie skutkowało nałożeniem kary w wysokości 100 zł (50 zł za każde naruszenie). W ocenie Sądu nie doszło do naruszenia w zakresie nałożenia kary z lp. 6.1.3. załącznika nr 3 do uotd. Wbrew zarzutom skargi akta sprawy potwierdzają słuszność stwierdzenia przez organy, że kierowca ingerował w działanie tachografu. Za takim wnioskiem przemawiają ustalenia poczynione i utrwalone w trakcie kontroli i zebrane w trakcie postępowania. Sąd nie podziela argumentów strony zmierzających do podważenia mocy dowodowej protokołu kontroli. Przeprowadzona kontrola, wykazała w sposób jednoznaczny, że strona wykonywała przewóz drogowy pojazdem wyposażonym w tachograf cyfrowy, w takcie którego do tachografu podłączony był niedozwolony przedmiot – magnes, który zakłócał pracę tachografu. Zaznacza Sąd, że protokół kontroli, sporządzony przez uprawnionych funkcjonariuszy publicznych w prawem przewidzianej formie w zakresie przyznanych im ustawowych kompetencji, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., któremu przysługuje szczególna moc dowodowa. Na gruncie tego przepisu judykatura przyjmuje jednolicie, że "utrwalone protokołem czynności kontrolne mają charakter materialno-techniczny i odzwierciedlają ich przebieg oraz poczynione w ten sposób ustalenia. Dodatkowo protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny, a zasadniczo niemożliwy do odtworzenia. Z tego powodu uznaje się go za dokument mający szczególną moc dowodową" (por. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2019r., sygn. akt II GSK 1944/17). Szczególna moc dowodowa dokumentu urzędowego nie wyklucza możliwości przeprowadzenia przeciwdowodu, co wymaga aktywności podmiotu kwestionującego treść dokumentu urzędowego. Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co w nich urzędowo stwierdzone, nadto przedmiotem oceny, tak jak i inne dowody w postępowaniu prowadzonym przez inne organy (wyrok NSA z dnia 10 maja 2017r., sygn. akt II GSK 1976/15, LEX nr 2412739). W sprawie kierowca-skarżący podpisał protokół oględzin, potwierdzający przymocowanie do impulsatora niedozwolonego przedmiotu (magnesu) w celu nie rejestrowania danych cyfrowych na karcie kierowcy oraz w tachografie cyfrowym. Z akt sprawy wynika, że strona została zatrzymana do kontroli ok. godz. 8.35, w trakcie kontroli dokonano oględzin pojazdu w trakcie, których stwierdzono przymocowany do impulsatora niedozwolony przedmiot zawinięty w szmatkę – magnes; na okoliczność związaną z zainstalowanym magnesem strona została przesłuchana ok. godz. 10.30, co potwierdza protokół. Z protokołu wynika, że strona przyznała się do założenia magnesu na impulsator mając świadomość, że jest to zabronione i skutkuje nierejestrowaniem danych w tachografie i na karcie kierowcy. Z akt wynika, że ok. godz. 8.50 strona była też przesłuchana na okoliczności dotyczące braku dokumentów – wypisu z licencji. Wbrew twierdzeniom strony jej przesłuchanie i przyznanie się do założenia magnesu nie nastąpiło w efekcie wielogodzinnej kontroli w panującym upale. Natomiast wezwanie ratowników medycznych nastąpiło o godz. 13.47 i z karty medycznej wynika, że stan strony był stabilny. Akta sprawy nie potwierdzają również, że w trakcie kontroli strona była w jakikolwiek sposób poddana presji. Z akt, w tym ze sporządzonej notatki służbowej wynika, że strona poddana została kontroli w związku z niezatrzymaniem się na znaku stop, a po stwierdzeniu że od momentu rozpoczęcia dziennego okresu pracy do momentu zatrzymania rejestrowana jest aktywność kierowcy w postaci odpoczynku, inspektorzy nakazali stronie odpiąć naczepę od ciągnika siodłowego w celu uzyskania dostępu do impulsatora. Strona twierdziła, że nie jest w stanie odpiąć naczepy, jednak po informacji, że konieczne będzie udanie się do serwisu, kierujący odpiął naczepę i inspektorzy stwierdzili przymocowany do impulsatora zawinięty w szmatkę magnes. Strona potwierdziła, że zainstalowała niedozwolone urządzenie sama. Jako w pełni uzasadnione ocenia Sąd stanowisko organów, że strona jako podmiot profesjonalnie zajmujący się przewozem, winna nie tylko znać obowiązujące przepisy, ale również jest świadoma, że odnośnie ich przestrzegania prowadzone są kontrole na drodze. Nie można zatem uznać, że sam fakt prowadzenia kontroli mógł stanowić dla strony sytuację niespodziewaną i stresującą w stopniu powodującym nieświadomość tego, co robi i mówi. W okolicznościach sprawy stanowisko organów o braku wiarygodności późniejszych twierdzeń strony o nieznanych sprawcach mających złośliwie podpiąć magnes na parkingu w S. jest uprawnione. Jak zauważył również organ podrzucenie magnesu na parkingu było fizycznie niemożliwe, ponieważ czujnik ruchu w kontrolowanym pojeździe usytuowany jest w takim miejscu, że aby uzyskać do niego dostęp należy odpiąć ciągnik siodłowy od naczepy. Zgodzić należy się także ze stanowiskiem organu, że w sprawie nie wystąpiły podstawy do wyłączenia odpowiedzialności skarżącego na zasadzie art. 92c ust. 1 uotd. Zgodnie z tym przepisem, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (pkt 1), lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ (pkt 2) lub od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat (pkt 3). Stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie nie wskazuje, aby mogły zaistnieć okoliczności określone w art. 92c ust. 1 pkt 2 i pkt 3 uotd. Jak już wcześniej Sąd wskazał, nie kwestionuje oceny organu o braku podstaw do podważenia ustaleń wynikających z kontroli i protokołu kontroli. Mając jednak na uwadze zarzuty skargi i twierdzenia strony o nieznanych sprawcach, którzy dokonali założenia magnesu, wskazać należy, że dla zwolnienia z odpowiedzialności na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy konieczne jest ustalenie braku wpływu podmiotu wykonującego przewozy lub inne czynności na powstanie naruszenia i jednocześnie stwierdzenie, że naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Okoliczności, które mogą spowodować zwolnienie się z wyżej opisanej odpowiedzialności muszą mieć charakter czysto zewnętrzny, wyodrębniony od działania przedsiębiorcy. Jednocześnie ciężar udowodnienia okoliczności egzoneracyjnych wymienionych w art. 92c ustawy spoczywa każdorazowo na podmiocie wykonującym przewóz drogowy, bowiem to on musi wykazać, że nie miał wpływu na powstałe naruszenia, a brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Wskazać należy na konkretne okoliczności, które muszą być wsparte dowodami. Dowody te powinny być dostarczone lub wskazane przez przedsiębiorcę. Dla zwolnienia się z odpowiedzialności przedsiębiorca musi zatem wykazać, że dołożył należytej staranności, czyli uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek jakichś nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia przepisów prawa. Natomiast w sprawie strona powołuje się na hipotetyczne okoliczności, które nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione. Powyższej oceny nie zmienia również powoływane przez stronę badanie daktyloskopijne. Przede wszystkim wskazać trzeba, że nie jest rolą organu prowadzenie postepowania odnośnie - ewentualnego dostępu innych osób do pojazdu strony na parkingu w trakcie kilkudniowego postoju w miejscowości W.1 i powoływanego przez stronę bliżej nieokreślonego zdarzenia na parkingu, tj. podrzucenia magnesu. Zauważa Sąd, że jako miejsce rzekomej obcej ingerencji w pojazd raz wskazywana jest S. w U., a innym razem parking B. W.1. Kwestia zabezpieczenia pojazdu i sprawdzenie jego stanu oraz zgłoszenie właściwym służbom jego uszkodzenia spoczywa na przedsiębiorcy. Ciężar wykazania zaistnienia przesłanek, o których stanowi art. 92c ust. 1 ustawy, obciąża przedsiębiorcę. Jeżeli strona sama nie dostarczy dowodów uwalniających ją od odpowiedzialności, a jednocześnie okoliczności zaistniałe w trakcie kontroli i przeprowadzonym postępowaniu na to nie wskazują, wówczas organy orzekające w sprawie nie mają obowiązku poszukiwania dowodów w tym zakresie. W ocenie Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia wskazywanych w skardze przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego. Podsumowując, zdaniem Sądu, zasadnie organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję pierwszoinstancyjną. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.