III SA/Wr 388/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata na skutek sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 11 września 2013 r. w sprawie ze skargi T. L. na pismo Komendanta Powiatowego Policji w G. z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie uznania skargi za bezzasadną postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Skarżący, po odrzuceniu postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. skargi na wskazane w sentencji pismo, złożył wniosek o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu wskazując, że nie ma pracy, otrzymuje rentę czasową i nie posiada innych środków finansowych. Ze złożonych oświadczeń o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawca mieszka wspólnie z córkami (urodzonymi w [...] i [...] r.). Posiada mieszkanie, poza tym nie dysponuje żadnymi zasobami pieniężnymi ani przedmiotami o wartości powyżej 3.000 euro. Skarżący pobiera rentę czasową, która wynosi [...] zł. Z pism składanych w toku rozpoznawania wniosku o prawo pomocy wynika, że skarżący leczy się, ale jednocześnie "korzysta z prawa odmowy podania choroby, na którą cierpi". Podał także, że całą rentę przeznacza na jedzenie i leki. Postanowieniem referendarza sądowego odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy. Od powyższego postanowienia skarżący wniósł sprzeciw, w którym wskazał, że odmawiając mu przyznania prawa pomocy Sąd rażąco złamał prawo. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w sprawie przyznania prawa pomocy, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Powyższe oznacza, że sprawę o przyznanie prawa pomocy uznaje się za nierozstrzygniętą i że będzie ona rozpatrywana ponownie – przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu jako sąd pierwszej instancji. Zgodnie natomiast z art. 243 p.p.s.a. stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Stosownie do art. 245 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym (§ 1). Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków, albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje: w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania; w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 p.p.s.a.). Zdaniem Sądu przedstawiona przez skarżącego jego sytuacja rodzinna, życiowa i majątkowa, a w szczególności niska renta będąca jedynym źródłem utrzymania uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Skarżący uprawdopodobnił, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w tym także kosztów wynagrodzenia pełnomocnika. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.