III SA/Wr 389/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca) Protokolant Jolanta Ryndak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 września 2013 r. sprawy ze skargi A Sp. komandytowej w Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oddala skargę. Na podstawie zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...] r. "A" [...] Sp. komandytowa (dalej strona, spółka, skarżąca) zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu towar o nazwie [...] komplet i zaklasyfikowała go według kodu TARIC 8531 20 20 90. W wyniku powtórnej kontroli tego [...] SAD oraz dokumentów załączonych do odprawy celnej, dokonanej w oparciu o art. 78 WKC oraz po uwzględnieniu ustaleń Protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] r., organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie celne w przedmiocie klasyfikacji taryfowej tego towaru. Organ włączył do akt sprawy przedmiotowy protokół z dnia [...] r. Postanowieniem z dnia [...] r. organ I instancji rozszerzył wszczęte postępowanie o weryfikację wartości celnej i wezwał spółkę do przedłożenia określonych wyjaśnień w odniesieniu do dokumentacji finansowo-księgowej. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, w tym o wyjaśnienia strony z dnia [...] r. włączone do akt sprawy, organ I instancji decyzją nr [...] z dnia [...] r. orzekł o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty długu celnego oraz wezwał do uiszczenia odsetek od retrospektywnie zaksięgowanej kwoty długu celnego. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił przesłanki zmiany klasyfikacji taryfowej importowanego towaru poprzez ujęcie go w kodzie 8528 59 90 90 jako system ekranu LED do wyświetlania sygnałów wizyjnych (telebim) - na podstawie uwagi 4. do Sekcji XVI i reguły 2(a) ORINS oraz określił prawidłową wartość celną. Strona odwołała się od tej decyzji. Wniosła o jej uchylenie w części dotyczące klasyfikacji celnej importowanego towaru i umorzenie postępowania w tym zakresie na podstawie art. 233 § 1 pkt 2a Ordynacji podatkowej przy orzeczeniu co do istoty sprawy w części dotyczącej wartości celnej, ewentualnie o uchylenie tej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Strona nie zakwestionowała natomiast zasadności określenia wartości celnej w nowej wysokości. Organ II instancji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy decyzją nr [...] z dnia [...] r. Spółka zaskarżyła decyzję II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając tej decyzji naruszenie: I. Przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1) art. 20 oraz art. 220 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny w związku z art. 1 i art. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L nr 256), zmienionej rozporządzeniem Komisji (WE) nr 861/2010 r. z 5 października 2010 r. zmieniającym załącznik nr I do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L nr 284), poprzez ich błędną wykładnię i co za tym idzie niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowej klasyfikacji celnej importowanego towaru do pozycji CN 8528 (kod celny CN 8528 59 80 90) i w konsekwencji retrospektywne zaksięgowanie należności celnych; 2) art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 682, ze zm.), przez określenie w decyzji wymogu zapłaty odsetek od kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą określoną w decyzji a kwotą pobraną na podstawie zgłoszenia celnego, w sytuacji gdy dłużnik udowodnił, że dane podane w zgłoszeniu celnym nie wynikały z jego zaniedbania lub świadomego działania; 3) art. 54 § 1 ust 7 w związku z art. 54 § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez odmowę zastosowania tego przepisu w sytuacji gdy od dnia wszczęcia postępowania do dnia doręczenia decyzji organu upłynęło więcej niż 3 miesiące. II. Przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 197 § 1 i art. 198 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, tj. właściwości importowanego towaru mających znaczenie dla dokonania klasyfikacji oraz zaklasyfikowanie importowanego towaru w oparciu o Rozporządzenie Wykonawcze Komisji (UE) nr 103/2012 z 7 lutego 2012 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej, które określa klasyfikację dla potrzeb celnych towaru opisanego jako "modułowy panel ekranu (tzw. "ściana LED")" do pozycji CN 8528 (kod celny CN 8528 59 80 90) w sytuacji, gdy rozporządzenie weszło w życie po dokonaniu zgłoszenia celnego, a wcześniejsza praktyka klasyfikowała importowany towar do pozycji CN 8531 (kod celny CN 8531 2020 90). Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także o skierowanie, na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.Urz. U.E. C 115 z 9 maja 2008 r.), do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości pytania prejudycjalnego: "Czy Rozporządzenie wykonawcze Komisji Europejskiej Nr 102/2012 z dnia 7 lutego 2012 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej (Dz. Urz. UE L36/17) może być podstawą do wszczęcia postępowania i zmiany klasyfikacji celnej ekranów LED z pozycji CN 8531 do pozycji CN 8528, które zostały dopuszczone do obrotu na terytorium UE przed wejściem w życie tego rozporządzenia, w sytuacji w której towary te były klasyfikowane powszechnie w pozycji CN 8531, co potwierdzały dostępne na stronach Komisji Europejskiej wiążące informacje taryfowe, a brzmienie wymienionych pozycji i obowiązujące do nich noty wyjaśniające nie dawały jednoznacznej odpowiedzi w kwestii właściwej klasyfikacji?" W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej we Wrocławiu podtrzymał stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji były przepisy prawa celnego oraz Ordynacji podatkowej. Klasyfikacja taryfowa dokonywana jest w oparciu o przepisy Taryfy celnej, Not Wyjaśniających do Taryfy Celnej, zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Taryfa celna stanowiąca załącznik nr I rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celne (Dz.Urz. WE L 256), w brzmieniu określonym przez rozporządzenie Komisji (WE) 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniające powołany załącznik nr I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L Nr 284 z 29 października 2010 r.), przyjęła nazewnictwo i pełne zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury Określania i Kodowania Towarów. Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz Ogólnym Regułom zapewniającym jednolitą interpretację. Oznacza to, że , co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji z wyłączeniem wszelkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Nomenklatura Scalona obejmuje: a) nomenklaturę Systemu Zharmonizowanego; b) wspólnotowe podpodziały do tej nomenklatury nazywane "podpozycjami CN" w tych przypadkach, gdy określona jest odpowiadająca stawka celna; c) przepisy wstępne, dodatkowe uwagi do sekcji lub działów oraz przepisy odnoszące się do podpozycji CN. Organ wskazał, że ostateczny, wskazywany w zgłoszeniu celnym (w procedurze dopuszczenia do obrotu) kod towaru, to kod TARIC. Obejmuje on, zgodnie z dyspozycją art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87, dodatkowe podziały wspólnotowe konieczne do opisu towarów, z zastrzeżeniem specjalnych środków wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Zgodnie z regułą 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne. Dla celów prawnych taryfikację towarów ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Reguła 2(a) ORINS stanowi, że wszelkie informacje o wyrobie zawarte w treści pozycji dotyczą wyrobu niekompletnego lub niegotowego, pod warunkiem, że posiada on zasadniczy charakter wyrobu kompletnego lub gotowego. Informacje te dotyczą także wyrobu kompletnego lub gotowego (oraz wyrobu uważanego za taki w myśl postanowień niniejszej reguły) znajdującego się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym. Zgodnie z Notami wyjaśniającymi, pierwsza część reguły 2(a) poszerza zakres brzmienia każdej pozycji w ten sposób, że odnosi się nie tylko do wyrobu gotowego, lecz także do wyrobu niekompletnego lub niegotowego, pod warunkiem, że ma on wyraźny charakter wyrobu kompletnego lub gotowego. Druga część reguły 2(a) stanowi, że wyroby kompletne lub gotowe znajdujące się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym powinny być klasyfikowane do tej samej pozycji, co wyroby zmontowane. Towary przedstawiane są zwykle w takim stanie ze względu na wymagania lub dogodność pakowania, obsługi lub transportu. Regułę tę stosuje się również do wyrobów niekompletnych lub niegotowych, przedstawianych w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym z zastrzeżeniem, że należy je traktować jako wyroby kompletne lub gotowe zgodnie z pierwszą częścią reguły. Na potrzeby tej reguły "wyroby w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym" oznaczają elementy składowe artykułu, z których powinien on być złożony bądź za pomocą prostych urządzeń do montażu (śrub, nakrętek, sworzni itd.) lub na przykład za pomocą nitowania albo spawania, pod warunkiem, że zastosowano tylko proste operacje montażowe. Złożoność metody montażu nie musi być brana pod uwagę. W celu skompletowania w gotowy wyrób, części składowe nie powinny jednak być poddane dalszej obróbce. Niezmontowane elementy składowe wyrobu, które są w nadmiarze wobec liczby wymaganej dla danego wyrobu w stanie kompletnym, powinny być natomiast klasyfikowane oddzielnie. Według reguły 6 ORINS, klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem zmian wynikających z pozostałych reguł ORINS. Obowiązuje przy tym zasada, że porównywane mogą być tylko podpozycje na tym samym poziomie. Organ stwierdził, że w sprawie jest bezsporny przedmiot importu, czyli towar o nazwie i symbolu "[...]" – według zapisu na fakturze nr [...] z dnia [...] r., załączonej do zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...] r. Strona zgłosiła to natomiast jako "[...]" i ujęła w kodzie [...]. Ze zgromadzonych w sprawie przez organ dokumentów wynika, że przedmiotem importu były następujące towary: - "[...]" - moduły wyświetlające w ilości 20 szt. zawierające panele zbudowane na bazie diod LED, tworzące powierzchnię wyświetlacza LED dla wyświetlania informacji przesyłanych za pośrednictwem sygnału oznaczonego [...] (według dokumentu o nazwie "[...]"), otrzymywanego bezpośrednio z urządzenia [...], - "[...]" - panel zasilający, - "[...]" – procesor (cyfrowy sterownik), urządzenie elektryczne, posiadające zdolność przyjmowania wejściowego sygnału źródłowego formatu [...]i utworzenia odpowiedniego sygnału, jako sygnału na wyjściu z [...], kierowanego bezpośrednio do [...]i zrozumiałego dla całości układu [...]dla potrzeb wyświetlania źródłowego sygnału wideo w formie obrazu, - śruby i nakrętki, przeznaczone do wykonania i zainstalowania na Stadionie Miejskim [...] wielkoformatowego ekranu LED - telebimu o powierzchni [...] dla potrzeb imprezy [...]. Organ stwierdził, że ze sprowadzonych towarów powstał po zmontowaniu wieloczłonowy ekran wielkogabarytowy, nazywany telebimem, wyświetlający obrazy wideo, które ze względu na funkcję i właściwości, odpowiadają opisowi pozycji CN 8528 59 90. Jest to monitor kolorowy, inny niż monitor z lampą elektronopromieniową i inny niż monitory wyłącznie lub głównie stosowane w systemach automatycznego przetwarzania danych objętych pozycją 8471. Noty wyjaśniające do Nomenklatury celnej wskazują, że monitory ujęte w tej pozycji składają się zasadniczo z urządzeń, mogących wygenerować punkt świetlny i wyświetlić go na ekranie synchronicznie z sygnałami źródłowymi. Zawierają jeden lub więcej wzmacniaczy wideo, dzięki którym można zmieniać intensywność punktu. Mogą posiadać oddzielne wejścia dla barwy czerwonej (R), zielonej (G) i niebieskiej (B). Mogą być zakodowane zgodnie z określonym standardem (NTSC, SECAM, PAL, D-MAC itp.). Do przyjmowania zakodowanych sygnałów monitor musi być wyposażony w urządzenie dekodujące, pokrywające sygnały R, G i B (rozdzielanie). Mogą one występować w postaci monitorów CRT lub płaskich wyświetlaczy panelowych, np. LCD, LED, plazmowe itp. Organ uznał, że dokumentacja zgromadzona w rozpatrywanej sprawie dotycząca funkcji i wyposażenia importowanych urządzeń potwierdza, że zmontowany z nich telebim posiada cechy i właściwości opisane w tych Notach wyjaśniających. Opierając się o te ustalenia organ uznał, że z importowanych towarów można zmontować produkt spełniający cechy monitorów ujętych w pozycji CN 8528, gdyż posiada on zasadnicze elementy składowe, umożliwiające uzyskanie obrazu wideo. Klasyfikacja jest zgodna z regułą 2(a) ORINS, umożliwiającą potraktowanie wyrobu niezmontowanego i niekompletnego, tak jak wyrobu, w którym niczego nie brakuje, pod warunkiem, że powstały po zmontowaniu wyrób będzie posiadał zasadnicze cechy i charakter wyrobu gotowego. Będzie też miała zastosowanie uwaga 4. do sekcji XVI: "Jeżeli maszyna (włączając kombinację maszyn) składa się z poszczególnych elementów (oddzielnych lub połączonych ze sobą orurowaniem, układami przeniesienia napędu, przewodami elektrycznymi lub innymi urządzeniami), przeznaczonych do wspólnego pełnienia ściśle określonej funkcji objętej jedną z pozycji działu 84 lub 85, to całość należy klasyfikować do pozycji odpowiedniej dla tej funkcji". Organ przyjął, że klasyfikacja omawianych towarów jest zgodna z regułami 1., 2.(a) i 6. ORINS oraz uwagą 4. do sekcji XVI Taryfy celnej. Organ stwierdził, że wbrew zarzutom skarżącej dostrzega różnice pomiędzy monitorami CRT a płaskimi wyświetlaczami panelowymi LCD, LED, plazmowymi bądź ekranami LED. Organ nie podziela poglądu, że jakiekolwiek ekrany LED nie mają nic wspólnego z monitorami zbudowanymi w oparciu o powyższe technologie. To, że występują różnice konstrukcyjne pomiędzy tymi technologiami, jest oczywiste i nie wymaga wyjaśniania. Wszystkie, łącznie z ekranami wykonanymi w technologii LED, łączy wspólna cecha. Jest to możność wyświetlania obrazów wideo. Jeśli bowiem z modułów LED można utworzyć ekran o dużych gabarytach, który razem z pozostałymi urządzeniami elektronicznymi będzie mógł wyświetlać ruchome obrazy, to taki wyrób stanowi monitor objęty zakresem pozycji 8528. Różni się on na pewno konstrukcyjnie od np. wyświetlaczy panelowych LCD czy plazmowych. Dzieli z nimi jednak wspólną cechę polegającą na możliwości wyświetlania obrazów wideo. Zatem według organu chybione jest stwierdzenie skarżącej, że ostatnie zdanie Noty wyjaśniającej do pozycji 8528, w pkt. B, w brzmieniu: "Mogą one być w postaci monitorów CRT lub płaskich wyświetlaczy panelowych, np. LCD, LED, plazmowe itp.", wyklucza z tej pozycji ekrany LED. Organ podniósł, że w celu wykazania fałszywości tezy, że nie każde urządzenie jest monitorem, choć może odtwarzać obraz wideo, skarżąca wskazuje przykłady takich urządzeń, jak m.in. telefony komórkowe, cyfrowe ramki na zdjęcia, komputery, aparaty fotograficzne itd. Wskazuje jednak, że żadne z tych urządzeń nie jest klasyfikowane w pozycji 8528, czyli sama trafnie zauważa, że wszystkie wymienione urządzenia są klasyfikowane do odpowiednich pozycji Taryfy celnej. Zapomina jedynie dodać, że wszystkie wymienione urządzenia posiadają określoną funkcję, inną niż tylko możliwość odtworzenia obrazu. Organ stwierdził zatem polemicznie, że jest zastanawiające, w jaki sposób w ocenie skarżącej, sam komputer może odtworzyć obraz bez obecności monitora. Według organu za pozorowaną należy uznać nieznajomość przez skarżącą znaczenia terminu "monitor", jego cech, funkcji i przeznaczenia, nie tylko w świetle przepisów Wspólnotowej Taryfy Celnej (dalej WTC), ale na podstawie wiedzy ogólnej, a także nieumiejętność odróżnienia cech tego urządzenia od cech tablicy sygnalizacyjnej. Takie stanowisko skarżącej, zwłaszcza wobec podniesionego zarzutu, że organ dokonał klasyfikacji taryfowej na podstawie Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 102/2012 z dnia 7 lutego 2012 r. (Dz.Urz. WE L 175/47 z dnia 29.06.2006 r. (dalej Rozporządzenie), a nie WTC, ma na celu zdyskredytowanie przepisów WTC w przedmiotowym zakresie oraz wykazanie, że są nieczytelne i niezrozumiałe. Ma to ostatecznie potwierdzać, że Dyrektor Izby Celnej nie dokonał taryfikacji na ich podstawie, lecz wyłącznie na podstawie Rozporządzenia, które jako pierwsze sformułowało tezę, że zdolność urządzenia do odtwarzania obrazów wideo determinuje jego taryfikację do pozycji 8538 i wyklucza z pozycji 8531. Choć skarżąca zarzuca, że organ przemilcza bezpośrednie źródło stawianej tezy w przyjętym rozstrzygnięciu klasyfikacyjnym, to w tym miejscu organ podkreśla, że w sprawie o podobnym stanie faktycznym i prawnym wydał w sierpniu 2011 r. decyzję, zawierającą identyczne rozstrzygnięcie merytoryczne jak zawarte w Rozporządzeniu. Skarga na tę decyzję została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z 30 maja 2012 r. (sygn. III SA/Wr 670/11). Organ wskazał, że skarżąca pomija fakt, że rozstrzygnięcie klasyfikacyjne Rozporządzenia podjęto na podstawie przepisów WTC. Powołuje fragment uzasadnienia Rozporządzenia: "Zatem wyklucza się klasyfikację do pozycji 8531 jako tablice sygnalizacyjne (zob. też Noty wyjaśniające do HS do pozycji 8531)", strona zaprzecza swojej tezie o niejasności i niezrozumiałości zarówno przepisów WTC jak i Not wyjaśniających do HS. Rozporządzenie wskazuje bowiem jedynie określone kody CN i przywołuje właściwe części Not wyjaśniających. Nie przeprowadza jednak ich wykładni. Nie wyjaśnia znaczenia i funkcji monitorów czy tablic sygnalizacyjnych. Stwierdza jedynie w konkluzji rozstrzygnięcia, że: "Jednostkę należy klasyfikować do kodu CN 8528 59 80 jako pozostałe monitory kolorowe." Zdaniem organu, wbrew stawianemu zarzutowi, nie nastąpiło uchybienie przepisom prawa materialnego poprzez zastosowanie niewłaściwego kodu CN. Dokumentacja zgromadzona w sprawie jak i twierdzenie spółki zawarte odwołaniu na stronie 6 "wszystkie ekrany LED (łącznie z tymi o niskiej rozdzielczości) dają możliwość wyświetlanie filmów, obrazów video, etc." Potwierdzają, że z towarów importowanych można zmontować wieloczłonowe ekrany wielkogabarytowe, czyli telebimy, wyświetlające obrazy wideo, ze względu na swoją funkcję i właściwości odpowiadające opisowi pozycji CN 8528 59 90. Tym samym klasyfikacja spornego towaru do pozycji 8531 jest niemożliwa. Z brzmienia tej pozycji oraz komentarza zawartego w Notach wyjaśniających do HS wynika jednoznacznie, że ujmuje ona urządzenia elektryczne używane wyłącznie do celów sygnalizacyjnych, czyli dla urządzeń umożliwiających nadawanie i odbiór sygnałów działających na ludzkie zmysły, akustycznych lub optycznych. Z pozycji wyłączono wyświetlacze krystaliczne, spełniające kryteria dla monitora (pozycja 8471), monitora wideo (pozycja 8528) lub odbiornika telewizyjnego (pozycja 8528). Organ odwołał się do rozporządzenia Komisji nr 957/2006, gdzie w pkt 1 załącznika wskazano kod CN 8531 20 95 właściwy dla wyświetlacza graficznego i alfanumerycznego, przy zastrzeżeniu braku zdolności do wyświetlania obrazów wideo. Stąd tablice sygnalizacyjne (numeryczne i alfanumeryczne) z pozycji 8531 to urządzenia elektryczne zdolne do odbioru określonych sygnałów informacyjnych i przedstawiania ich w takiej formie, aby mogły być widoczne dla oka ludzkiego. Telebim, stanowiący przedmiot importu, może być stosowany nie tylko do celów sygnalizacyjnych i informacyjnych, lecz również do celów medialnych m.in. do obrazów wideo, wyświetlania filmów. Według organu obowiązujące przepisy nie nakazują aby odtwarzanie obrazów wideo było podstawową funkcją towarów klasyfikowanych do pozycji 8528, natomiast możliwość odtwarzania obrazów wideo wyklucza ujęcie spornego towaru w pozycji 8531. Organ stwierdził, że należy się także odnieść do stwierdzenia spółki, że "urządzeniem, które umożliwia odtwarzanie sygnałów wideo jest mikser [...], a nie ekran LED włącznie z procesorem [...]". Jest to sprzeczne z wyjaśnieniami spółki złożonymi w prowadzonym postępowaniu. W piśmie z dnia [...] r. spółka wskazała mianowicie: "Moduły te mogą wyświetlić obraz dopiero po podaniu sygnału [...] (...)". W wyjaśnieniach z dnia [...] r. zawarła natomiast informację "[...] jest generowany tylko i wyłącznie przez urządzenie [...]". Z tego według organu wynika, że sposób przekazywania informacji przez spółkę o przedmiocie importu od początku postępowania utrudnia ustalenie funkcji spornego urządzenia. Przy klasyfikacji towaru organy celne zastosowały regułę 2a ORINS. O ile więc w rozumieniu handlowym brak wskazanego przez spółkę miksera stanowi o niekompletności urządzenia, to cytowana już reguła pozwala na ujęcie importowanego telebimu w pozycji właściwej dla kompletnego urządzenia. Organ podkreślił, że skarżąca myli się w ocenie, że właśnie mikser [...] jest urządzeniem wyposażonym w elektronikę do odtwarzania sygnałów wizyjnych. Jest to urządzenie, które niewątpliwie dokonuje operacji na dostarczonym do niego sygnale wizyjnym, to ostatecznie mikser jest jedynie źródłem sygnału wizyjnego dla monitora utworzonego z elementów sprowadzonych przez spółkę, jak wspomniany komputer jest, w uproszczeniu, źródłem obrazu dla monitora komputerowego. Należy również podnieść, że przy omawianiu zagadnienia związanego z mikserem [...], skarżąca wskazuje, że źródłem sygnałów wizyjnych dla tego urządzenia mogą być kamery, wozy transmisyjne itp. Stanowczo temu zaprzeczała w czasie odprawy celnej i w trakcie prowadzonego postępowania. W piśmie z dnia [...] r. załączonym do dokumentów odprawy celnej informowała natomiast, że nie ma możliwości wyświetlania na ekranach LED sygnałów pochodzących z DVD, kamer, miksera wizyjnego i innych podobnych urządzeń. Spółka wskazuje, że zaskarżona decyzja narusza art. 65 ust. 5 Prawa celnego, podnosząc, że przed wydaniem Rozporządzenia istniała jednolita praktyka w zakresie klasyfikowania ekranów LED do pozycji 8531. Na tę okoliczność wskazała wiążące informacje taryfowe, które w jej ocenie "posiadają dokładnie te same cechy, co urządzenia importowane przez firmę [...]". W szczególności poywołuje WIT nr [...] z dnia [...] r., wydany dla "B"., informując, że WIT ten został wycofany. Spółka powołuje też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 grudnia 2009 r. (sygn. akt III SA/G11035/09), jako "idealnie odzwierciedlającego sytuację Spółki". Organ powołał art. 10 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (RWKC), we4dług które na wiążącą informację taryfową może powoływać się tylko jej posiadacz. Wobec tego informacja wydana na rzecz jednego podmiotu nie tworzy prawa do powoływania się na nią przez inny podmiot. Potwierdził to ETS w wyroku z dnia 15 września 2005 r., C- 495/03, w którym zgodził się z sądem krajowym, że na podstawie art. 12 WKC z wiążącej informacji taryfowej wynikają prawa jedynie dla osoby, na którą wystawiono tę informację i jedynie w zakresie towarów, które są w niej wskazane. Organ podkreślił, że przy ustalaniu prawidłowego kodu CN w pierwszej kolejności należy kierować się Ogólnymi regułami interpretacji Nomenklatury Scalonej. Najważniejszą regułą jest reguła 1., która informuje, że dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działów. Dopiero gdy jest to niemożliwe, należy, przy zachowaniu kolejności - o ile jest to możliwe, korzystać z następnych reguł, od 2. do 6. Z kolei, uwagi do sekcji i działów zawierają szczegółowe informacje, co do zakresu poszczególnych pozycji lub podpozycji, podają listę towarów włączonych lub wyłączonych, wraz z technicznym opisem i praktycznymi wskazówkami dla ich identyfikacji. Celem tego jest zapewnienie jednolitej interpretacji Systemu Zharmonizowanego i właściwej identyfikacji poszczególnych towarów, warunkującej poprawne ich zaklasyfikowanie do konkretnych pozycji lub podpozycji taryfowych. Uzupełnieniem tego są Noty wyjaśniające. Dopiero końcowym elementem mogącym stanowić potwierdzenie prawidłowości zastosowanej klasyfikacji taryfowej jest baza systemu EBTI, zawierająca wiążące informacje taryfowe wydane we wszystkich krajach członkowskich Unii Europejskiej. Wiążąca informacja taryfowa jest jednak decyzją organów celnych wydawaną dla indywidualnego podmiotu, wiążącą organ i podmiot, dla którego została wystawiona. Może ona być wzruszona w trybie zwykłym lub nadzwyczajnym i wyeliminowana z obrotu prawnego. Dopiero dotarcie do dokumentów źródłowych dołączonych do wniosku o wydanie wiążącej informacji taryfowej i ich analiza pozwala na uznanie, czy dany towar jest tożsamy z będącym przedmiotem importu. Ma to szczególne znaczenie przy towarach złożonych i o wysokim stopniu przetworzenia, jak np. elektronika. Wynika więc z tego, że kierowanie się tylko krótkim, często nieprecyzyjnym opisem towaru w wiążącej informacji taryfowej, nie powinno stanowić podstawy klasyfikacji taryfowej, która winna oparta być na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym i dokonana zgodnie z Ogólnymi regułami klasyfikacji towarów. Mimo że wiążące informacje taryfowe mogą stanowić źródło wiedzy o klasyfikacji danego towaru, nie stanowią jednak źródła prawa powszechnie obowiązującego. Odnośnie WIT-u z dnia [...] r. organ wskazał, że w polu 8 - nazwa handlowa widnieje zapis "[...]". Mając na uwadze poczynione ustalenia stanu faktycznego przez organ I instancji nie można uznać, że towary importowane przez Spółkę są tożsame. Towar objęty przedmiotowym WIT-em stanowi tylko część urządzenia dopuszczonego do obrotu za zgłoszeniem celnym z dnia [...] r. (przedmiotem importu było bowiem jeszcze urządzenie [...]). W ocenie organu nie można także mówić o tożsamości stanu faktycznego w sprawie z powołanym przez Spółkę wyrokiem WSA. Organ nie neguje, że zgłaszający nie ma obowiązku podania wszystkich szczegółowych funkcji towaru, a jedynie te, które mają znaczenie dla klasyfikacji taryfowej. W rozpatrywanej sprawie skarżąca nie podała, a wręcz początkowo zaprzeczyła, aby importowane urządzenie miało zdolność odtwarzania obrazów wideo, a ma to podstawowe znaczenie dla klasyfikacji taryfowej. Ponadto w cytowanym wyroku pojawia się stwierdzenie "organy celne w dacie złożenia zgłoszenia celnego nie podnosiły żadnych wątpliwości co do jego prawidłowości". To również nie może być utożsamiane ze stanem w niniejszej sprawie. Już podczas przyjmowania zgłoszenia celnego organ celny wystosował do spółki zapytanie, czy importowane urządzenie posiada zdolność odtwarzania obrazów wideo. Powyższe dowodzi także nieprawdziwości stwierdzenia zawartego w skardze, że do dnia wydania Rozporządzenia obowiązywała jednolita praktyka ujmowania ekranów LED w pozycji 8531. Dopiero wyjaśnienia Spółki przedkładane podczas dokonywania zgłoszenia celnego, składane nawet w trybie art. 233 § 1 Kodeksu karnego, że sporne urządzenie nie ma możliwości odtworzenia obrazu wideo, pozwoliły na przyjęcie kodu CN deklarowanego przez spółkę w zgłoszeniu celnym z dnia [...] r. W świetle dowodów zgromadzonych podczas postępowania, szczególnie wyjaśnień z dnia [...] r., z których wynika, że przedmiotem importu było także urządzenie [...] oraz stwierdzenia Spółki zawartego w odwołaniu, że urządzenie to ma możliwość wyświetlania filmów czy odtwarzania obrazów wideo, nie można mówić o naruszeniu przepisów art. 65 ust. 5 Prawa celnego. Wezwanie przez organ I instancji do zapłaty odsetek należy więc uznać za zasadne i mające odzwierciedlenie w obowiązujących przepisach prawa. Dyrektor Izby Celnej nie podziela także stwierdzenia skarżącej, że mając na uwadze jednolitą klasyfikację analogicznych towarów (co nie jest zgodne ze stanem faktycznym, a co organ już wykazał) "nie mogła mieć żadnych wątpliwości co do prawidłowości i kompletności danych podanych w zgłoszeniu celnym". Podanie informacji o towarze, szczególnie mających wpływ na klasyfikację taryfową, uzależnione jest bowiem od stanu towaru (jego właściwości, funkcji czy części składowych), a nie od przyjętej linii taryfikacyjnej. To na importerze spoczywa obowiązek przekazania powyższych danych i to importer powinien najlepiej znać cechy charakterystyczne przywożonego towaru. Niezależnie od zakwestionowania nałożenia odsetek w trybie art. 65 § 5 Prawa celnego, skarżąca wskazując na to, że od momentu wszczęcia postępowania (postanowienie o wszczęciu postępowania zostało doręczone stronie w dniu [...] r.). Do momentu doręczenia decyzji organu I instancji ([...]r.) upłynęły więcej niż 3 miesiące. W związku z tym podnosi, że w niniejszej sprawie winny mieć zastosowanie przepisy art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej. Organ wyjaśnił, że według tego przepisu "odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania". W rozpoznawanej sprawie spełniono wszystkie powyższe wymogi cytowanej normy. Według organu dyspozycja normy (ograniczenie zakresu naliczanych odsetek) nie mogła być zastosowana z powodu okoliczności wymienionych w art. 54 § 2 Ordynacji podatkowej, który stanowi: "Przepisu § 1 pkt 3 i 7 nie stosuje się, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się strona lub jej przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu". W rozpatrywanej sprawie, zdaniem organu, zachodzą oba wzajemnie powiązane wymienione w § 2 kontratypy, wykluczające możliwość skorzystania przez stronę z dobrodziejstwa art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej. Skarżąca wskazuje, że korzystała z możliwości przedłużenia terminu do złożenia wyjaśnień (organ przychylał się do wniosku o przedłużenie terminu). Podnosi jednak, że ostatnie wyjaśnienia były z dnia [...] r. Tym samym organ miał możliwość zakończenia postępowania w terminie trzymiesięcznym. Nie znajduje to potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. Ostatnie pismo w sprawie sporządzone przez skarżącą datowane jest bowiem na dzień [...] r. (data wpływu do organu [...] r.). Ponadto zdaniem organu celnego w sprawie spółka przyczyniła się do przedłużenia postępowania ponad 3 miesięczny okres. Nie chodzi o jej wnioski o przedłużenie terminu do złożenia wyjaśnień, ale o fakt, że przesyłane informacje były niepełne, a wręcz pozostawały ze sobą w sprzeczności. Spółka od momentu zgłoszenia celnego do dnia [...] r., czyli do daty złożenia wyjaśnień, utrzymywała, że przedmiotowe urządzenie nie ma możliwości odtwarzania obrazu wideo. Dopiero w wyjaśnieniach z dnia [...] r., odnoszących się również do dostawy elementów dla potrzeb instalacji urządzeń na Stadionie [...], wskazała, że przedmiotem importu było także urządzenie [...], generujące sygnał [...], dostarczający dodatkowe informacje sterujące do modułów LED, pozwalający na otworzenie obrazu wideo przez importowany towar (wyjaśnienia z dnia [...]r. i [...] r.). W odwołaniu stwierdziła, że importowane urządzenie posiada zdolność odtwarzania wideo czy wyświetlania filmów. Co do wątpliwości skarżącej o możliwości powoływania się na pismo z innego postępowania, nie włączone do akt niniejszej sprawy, organ wyjaśnił, że w świetle obowiązujących zasad postępowania jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej). Dowody gromadzi się na potwierdzenie lub zaprzeczenie określonych faktów, a nie ulega wątpliwości, że informacje zawarte w piśmie z dnia [...]r. mają istotne znaczenie do ustalenia przedmiotu importu w niniejszej sprawie. Organ wskazując na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego we W. nr [...] z dnia [...] r. podniósł, że twierdzenie spółki o niewłączeniu pisma z dnia [...] r. jest nieprawdziwe. Organ nie znalazł więc możliwości zastosowania przepisu art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej. Organ ustosunkował się do zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego: art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 197 § 1 i art. 198 § 1 Ordynacji podatkowej, które miało się wyrażać przede wszystkim w dokonaniu przez organ I instancji samodzielnej, nieprawidłowej oceny funkcjonalności importowanego urządzenia, skutkującego zaklasyfikowaniem go do pozycji 8528, wbrew jednolitej praktyce, obowiązującej przed wejściem w życie Rozporządzenia. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej zarzuty te nie znajdują potwierdzenia ani w zgromadzonym materiale dowodowym, ani uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ I instancji korzystając z wiadomości zawartych w wyjaśnieniach skarżącej, a także przedłożonych przez nią dokumentach, stanowiących dowody w sprawie, nie miał wątpliwości co do rodzaju, funkcji i przeznaczenia importowanych towarów. Dał temu wyraz w decyzji dokonując klasyfikacji taryfowej spornego produktu. Dowody gromadzi się na potwierdzenie lub zaprzeczenie określonych faktów. Organ ma pełną swobodę w kształtowaniu zakresu postępowania wyjaśniającego, mając na względzie, że zebrany materiał ma doprowadzić do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy. Obowiązek dowodzenia ciąży jednakże nie tylko na organie administracji, lecz również na stronie, która winna wykazać dbałość o przedstawienie środków dowodowych. Przepis art. 191 Ordynacji podatkowej zawiera zasadę swobodnej oceny dowodów. Stanowi, że organ administracji ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (wyrok NSA z dnia 7 maja 1997 r., sygn. akt SA/Ka 57/96). Nie doszło zatem do naruszenia przepisów prawa procesowego wskazanych w skardze, w szczególności art. 187 § 1, art. 191, art. 197 § 1 i art. 198 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ nie naruszył także zasady zaufania do organów, wyrażonej w art. 121 § 1. Jej istota sprowadza się do konieczności przestrzegania przepisów procesowych oraz prawidłowego stosowania przepisów prawa materialnego z uwzględnieniem zasady bezstronności w postępowaniu i okoliczności korzystnych dla strony. Niezgodne z tą zasadą jest rozstrzyganie na niekorzyść strony wszelkich niejasności czy też wątpliwości dotyczących oceny stanu faktycznego. W rozpatrywanej sprawie nie zaistniały jednak przesłanki, które mogłyby potwierdzać stronnicze bądź tendencyjne działania organu celnego. Postępowanie prowadzone przez organ celny przebiegało zgodnie z przepisami prawa z uwzględnieniem zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. W ocenie organu nie można również zgodzić się, że w naruszono zasadę postępowania wyrażoną w art. 122 Ordynacji podatkowej. Brak jest podstaw do stwierdzenia przez skarżącą, że podstawową przyczyną zmiany klasyfikacji taryfowej importowanych towarów było Rozporządzenie, gdyż przed jego publikacją klasyfikacja ekranów LED była jednolita do pozycji 8531. Spółka opiera się przy tym o wydane w tamtym czasie wiążące informacje taryfowe, a nawet wydany już po opublikowaniu Rozporządzenia WIT nr [...] z dnia [...] r., gdzie tablice sygnalizacyjne, zawierające diody LED, wyposażone w jednostkę sterującą klasyfikowane są do pozycji 8531. Jedyną przesłanką która skutkowała wszczęciem postępowania w sprawie klasyfikacji taryfowej było pozyskanie informacji, że urządzenie zainstalowane na Stadionie Miejskim we Wrocławiu jest zdolne do odtwarzania obrazów ruchomych - wideo. Tym samym, w świetle oświadczeń strony złożonych podczas dokonywania zgłoszenia celnego, niezbędne stało się ustalenie, w jaki sposób nabyto elementy urządzenia, umożliwiające wyświetlanie filmów, czy były one też przedmiotem importu za przedmiotowym [...]z dnia [...]r. Jak już wykazano, nie ma bowiem możliwości ujęcia w pozycji 8531 urządzenia posiadającego zdolność odtwarzania obrazów wideo. Organ celny podkreślił, że już podczas dokonywania odprawy celnej, tj. gdy nie weszło jeszcze w życie Rozporządzenie, organ celny zwrócił się do strony z zapytaniem o możliwość odtwarzania obrazu wideo przez importowane urządzenia. Dyrektor Izby Celnej informuje także, że na terenie właściwości tutejszej Izby Celnej, również przed wydaniem Rozporządzenia, prowadzone były i zostały zakończone postępowania w kwestii klasyfikacji taryfowej telebimów, które ujęto w pozycji 8528. Prawidłowość tej klasyfikacji potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt III SA/Wr 670/11). Nie można więc mówić o "powszechności" stosowania pozycji 8531 jako właściwej dla telebimów, przed wejściem w życie Rozporządzenia. Odnosząc się natomiast do WIT-u z dnia [...]r. należy wskazać na fakt, który spółka pomija, że w polu "Opis towaru" zawarte jest stwierdzenie "tablica może wyświetlać jedynie opisy statyczne, tj. kolorowe obrazy, tekst, znaki, grafikę z wyłączeniem ruchomych obrazów wideo". Podobnie ma się sytuacja w odniesieniu do WIT nr [...]z dnia [...]r., który odnosi się do towaru mającego możliwość odtwarzania jedynie obrazów statycznych. Urządzenie stanowiące przedmiot niniejszego postępowania zdolne jest natomiast do wyświetlania obrazów wideo. Potwierdzają to zgromadzone w sprawie dowody, a także sama spółka w odwołaniu. Nie można więc mówić o tożsamości towarów, a jak organ już wskazał, możliwość odtwarzania obrazu wideo ma zasadnicze znaczenie przy dokonywaniu klasyfikacji taryfowej tego typu urządzeń, choćby z uwagi na fakt, że ta właściwość wyklucza ujęcie danego towaru w pozycji 8531. Powołane przez Spółkę WIT-y nie mogą więc stanowić potwierdzenia jej tezy, że pozycja 8531 przez nią zastosowana jest prawidłowa. Decyzje te wskazują bowiem, że towar, który może odtwarzać obrazy wideo, nie może być ujęty w pozycji 8531. Ponadto organ wskazał, że w części powołanych przez Skarżącą wiążących informacji taryfowych ([...]i [...]1 z dnia [...]r.), towary ujmowane są w kodzie 8529 90 92 99 (kodzie CN niezastosowanym ani przez Spółkę, ani organy celne). Skarżąca uważa zaś, że zarówno opis jak i zdjęcia załączone do jednego z powyższych WIT-ów dowodzą, że klasyfikowane towary są częściami, tworzącymi w całości ekrany LED importowane przez Spółkę. Organ wyjaśnił, że WIT-y te odnoszą się do pojedynczego modułu LED. Potwierdza to zawarty w nich opis: - [...]- "Moduł LED wyświetlacza diodowego zawierający obudowę z tworzywa sztucznego, płytkę PCB, na której znajdują się: gniazda sygnałowe, diody LED, obwód elektroniczny (z układami scalonymi) zmieniający cyfrowy sygnał na sygnały przełączające diody LED", - [...]– "Moduł LED - element elektroniczny ("cegiełka") służący do budowy ekranów LED (telebimów). Składa się z [...] diod świecących ([...] czerwonych, [...] zielonych i [...] niebieskich), płytki elektronicznej ze sterownikiem oraz złączami sygnałowymi i zasilającymi". W następnej kolejności opisy zawarte w WIT-ach wskazują, że te pojedyncze moduły mogą być ze sobą w odpowiedni sposób łączone (zestawiane), aby utworzyć szerokoformatowy ekran LED (telebim), a taki kompletny ekran może wyświetlać zarówno obrazy nieruchome, jak i ruchome wideo (filmy), których źródłem może być komputer PC wyposażony w kartę "Sending Card". Nie ma jednak wątpliwości, że powyższe WIT-y dotyczą pojedynczych modułów LED, a nie telebimów. Przeznaczenie modułów LED do zastosowania w telebimach decyduje natomiast o końcowej klasyfikacji do pozycji kodu 8529 90 92 99, która obejmuje m.in. części do aparatury objętej pozycjami 8527 i 8528. Klasyfikacja modułów wyrażona w ww. WIT-ach jest zgodna z zakresem przedmiotowym kodu TARIC 8529 90 92 99, ponieważ pojedynczy moduł służy do budowy ekranu wielkogabarytowego, który z kolei jako kompletny i posiadający możliwość wyświetlania zarówno nieruchomych jak i ruchomych obrazów wideo jest klasyfikowany jako monitor w pozycji 8528. Tym samym ów moduł jest częścią aparatury objętej pozycją 8528. Organ stwierdził, że postępowanie przeprowadzone przez organy celne wykazało ponad wszelką wątpliwość, że skarżąca sprowadziła moduły LED w ilości pozwalającej na zbudowanie ekranu wielkogabarytowego, który wraz z pozostałymi urządzeniami występującymi w dostawie za rozpatrywanym zgłoszeniem celnym umożliwia wyświetlanie ruchomych obrazów, a zatem posiada cechy artykułów objętych pozycją 8528. Odnosząc się do wniosku Spółki o skierowanie pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, organ podkreśla, że normy zawarte w Rozporządzeniu jedynie potwierdziły zasadność podejmowanych przez organy celne działań zmierzających do określenia prawidłowego kodu CN importowanego urządzenia. Nie stanowiły jednak źródła wszczęcia postępowania. Naczelnik Urzędu celnego we W na długi czas przed wejściem w życie Rozporządzenia, bo już w dniu przyjmowania zgłoszenia celnego z dnia [...] r. wystąpił z pytaniem do spółki o możliwość odtwarzania przez sporny towar obrazu wideo. Zapytanie to wynikało z faktu, że zdaniem organu I instancji, niemożliwe było ujęcie importowanego urządzenia w pozycji 8531 w sytuacji, gdy posiada ono zdolność do odtwarzania obrazów wideo. I właśnie niepełne (a wręcz nieprawdziwe) informacje dostarczane przez Skarżącą przyczyniły się do tego, że ustalenie prawidłowej pozycji 8528 dla spornych urządzeń nie nastąpiło w dniu dokonywania odprawy celnej, czyli w dniu [...] r., ale po wejściu w życie Rozporządzenia, choć podstawą zmiany kodu CN było ustalenie faktycznego przedmiotu importu wraz z jego funkcjami, tj. m.in. możliwości odtwarzania obrazu wideo, a nie przepisy Rozporządzenia. Tym samym w rozpatrywanej sprawie nie mamy do czynienia z działaniem prawa z mocą wsteczną, jak zarzuca to spółka. W ocenie Dyrektora Izby Celnej, brak jest zatem uzasadnionych podstaw prawnych do wystąpienia do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym i w konsekwencji brak jest przesłanek do zawieszenia postępowania zainicjowanego wniesieniem skargi z dnia [...] r. W konkluzji Dyrektor Izby Celnej podtrzymał stanowisko w sprawie klasyfikacji taryfowej importowanych towarów oraz zasadności retrospektywnego zaksięgowania kwoty wynikającej z długu celnego, zawarte w zaskarżonej decyzji wraz z jej uzasadnieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez organy celne. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego każdej decyzji administracyjnej w razie stwierdzenia co najmniej jednego z naruszeń prawa materialnego lub procesowego, wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a. Jeżeli jednak zakwestionowane rozstrzygnięcie odpowiada prawu, sąd jest zobowiązany do oddalenia skargi, stosownie do dyspozycji, wynikającej z art. 151 tej samej ustawy. Biorąc pod uwagę przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Skład orzekający nie dopatrzył się bowiem żadnego z naruszeń prawa (ani procesowego, ani materialnego), zarzucanych przez skarżącą spółkę. Przeciwnie, w ocenie Sądu, organy celne obu instancji zachowały w pełni obowiązujące reguły postępowania. Skutkiem tego dokonały niewadliwych ustaleń wszystkich okoliczności stanu faktycznego istotnych dla podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia, a klasyfikując sporne towary zastosowały prawidłowo obowiązujące przepisy prawa materialnego. Istotą sporu w rozpoznawanym przypadku jest taryfikacja przedmiotowych towarów, która podlega, jak słusznie podkreślił organ odwoławczy, następującym regułom. Klasyfikacji taryfowej dokonuje się mianowicie w oparciu o przepisy zawarte w Taryfie celnej, Notach Wyjaśniających do Taryfy celnej oraz zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Taryfa celna stanowiąca załącznik Nr I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celne (Dz. Urz. WE L 256), w brzmieniu określonym przez rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L Nr 286 z 31 października 2007 r.), przyjęła nazewnictwo i pełne zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury Określania i Kodowania Towarów. Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz Ogólnym Regułom zapewniającym jednolitą interpretację. W konsekwencji powinno to prowadzić do tego, że ten sam towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji i podpozycji, z wyłączeniem wszelkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Ostateczny, wskazywany w zgłoszeniu celnym (w odniesieniu do procedury dopuszczenia do obrotu) kod towaru, to kod TARIC, obejmujący, zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87, dodatkowe podziały wspólnotowe, konieczne do opisu towarów, z zastrzeżeniem specjalnych środków wymienionych w załączniku Nr II do rozporządzenia (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Zgodnie z regułą 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (dalej "ORINS"), tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne. Dla celów prawnych taryfikację towarów ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Reguła 6 ORINS stanowi natomiast, że klasyfikowanie towarów do podpozycji tej samej pozycji powinno być prowadzone zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z pozostałych reguł ORINS. Stosuje się przy tym zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Z punktu widzenia argumentacji przytaczanej przez obydwie strony sporu sądowoadministracyjnego, podstawowego znaczenia nabiera w sprawie prawidłowa wykładnia reguły 2a ORINS, która stanowi, iż wszelkie informacje o wyrobie zawarte w treści pozycji dotyczą wyrobu niekompletnego lub niegotowego, pod warunkiem, że posiada on zasadniczy charakter wyrobu kompletnego lub gotowego. Informacje te dotyczą także wyrobu kompletnego lub gotowego (oraz wyrobu uważanego za taki w myśl postanowień tej reguły) znajdującego się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym (celowe podkreślenia składu orzekającego Sądu). Trafnie zauważył Dyrektor Izby Celnej – w kontekście takiej regulacji normatywnej i na podstawie Not wyjaśniających – że pierwsza część reguły 2a poszerza zakres brzmienia każdej pozycji w ten sposób, że odnosi się ona nie tylko do wyrobu gotowego, lecz także do wyrobu niekompletnego lub niegotowego, pod warunkiem, że ma on wyraźny charakter wyrobu kompletnego lub gotowego. Druga część reguły 2a przesądza o tym, iż wyroby kompletne lub gotowe, znajdujące się – jak w rozpoznawanej sprawie – w stanie niezmontowanym, powinny być klasyfikowane do tej samej pozycji, co wyroby zmontowane. Z wszystkich wcześniej podkreślonych przez Sąd elementów składowych wynika, że analizowaną regułę 2a stosuje się również do wyrobów niekompletnych, przedstawianych w stanie niezmontowanym, z zastrzeżeniem, że należy je traktować, jako wyroby kompletne, zgodnie z pierwszą częścią omawianej reguły. Słusznie zaakcentował więc organ II instancji, że na potrzeby reguły 2a ORINS "wyroby w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym" oznaczają elementy składowe artykułu, z których powinien być on złożony bądź za pomocą prostych urządzeń do montażu (śrub, nakrętek, sworzni itd.) lub, na przykład, za pomocą nitowania albo spawania, pod warunkiem, że zastosowano tylko proste operacje montażowe. Złożoność metody montażu nie musi być brana pod uwagę w tym względzie. Jednakże, w celu skompletowania w gotowy wyrób, części składowe nie powinny być poddane jakiejkolwiek dalszej obróbce. Niezmontowane elementy składowe wyrobu, które są w nadmiarze (wobec liczby wymaganej dla danego wyrobu w stanie kompletnym) powinny być klasyfikowane oddzielnie. W świetle dotychczasowych wywodów, za oczywiście niezasadne należy uznać zarzut strony skarżącej dokonania przez organy celne obu instancji błędnej interpretacji reguły 2a ORINS. Należy w związku z tym raz jeszcze podkreślić, że w niniejszej sprawie przedmiotem importu (za skontrolowanym przez organy zgłoszeniem celnym) były następujące towary: - "[...]" - moduły wyświetlające w ilości 20 szt. zawierające panele zbudowane na bazie diod LED, tworzące powierzchnię wyświetlacza LED dla wyświetlania informacji przesyłanych za pośrednictwem sygnału oznaczonego [...] (według dokumentu o nazwie "[...]"), otrzymywanego bezpośrednio z urządzenia [...], - "[...]" - panel zasilający, - "[...]" – procesor (cyfrowy sterownik), urządzenie elektryczne, posiadające zdolność przyjmowania wejściowego sygnału źródłowego formatu [...] i utworzenia odpowiedniego sygnału, jako sygnału na wyjściu z [...], kierowanego bezpośrednio do [...] i zrozumiałego dla całości układu [...] dla potrzeb wyświetlania źródłowego sygnału wideo w formie obrazu, - śruby i nakrętki, przeznaczone do wykonania i zainstalowania na Stadionie Miejskim [...] wielkoformatowego ekranu LED - telebimu o powierzchni [...]² dla potrzeb imprezy [...]. Organ zatem trafnie stwierdził, że ze sprowadzonych towarów powstał po zmontowaniu wyżej wymieniony wieloczłonowy ekran wielkogabarytowy, nazywany telebimem, wyświetlający obrazy wideo. Potwierdziła to także skarżąca w piśmie z dnia [...] r. Sąd uznaje za bezzasadne zarzuty dotyczące włączenia odpisu tego pisma do akt niniejszej sprawy. Organy orzekające postąpiły w tej kwestii zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, według którego jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Sąd podziela stanowisko organu, że informacje zawarte w tym piśmie mają istotne znaczenie do ustalenia przedmiotu importu w rozpatrywanej sprawie i do jego taryfikacji celnej. Ze względu na funkcję i właściwości towary te odpowiadają zatem opisowi pozycji CN 8528 59 90. Chodziło zatem elementy składające się na monitor kolorowy, inny niż monitor z lampą elektronopromieniową i inny niż monitory wyłącznie lub głównie stosowane w systemach automatycznego przetwarzania danych objętych pozycją 8471. Uwzględniając wyeksponowane fragmenty przytoczonych w postępowaniu dokumentów, organy przyjęły stanowisko – nie budzące wątpliwości, co do jego słuszności – że ze sprowadzonych towarów powstał po zmontowaniu konkretny wieloczłonowy ekran wielkogabarytowy, potocznie nazywany telebimem, wyświetlający także obrazy wideo, który ze względu na swoją funkcję i właściwości, odpowiada opisowi pozycji CN 8528 59 90. Jest to w istocie monitor kolorowy, inny niż monitor z lampą elektronopromieniową, a także inny, niż w rodzaju wyłącznie lub głównie stosowany w systemach do automatycznego przetwarzania danych, objętych pozycją 8471. Takie stanowisko znajduje wsparcie w Notach wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej, które wskazują, że monitory ujęte w wymienionej pozycji składają się zasadniczo z urządzeń, które mogą wygenerować punkt świetlny i wyświetlić go na ekranie synchronicznie z sygnałami źródłowymi. Zawierają one jeden lub więcej wzmacniaczy video, dzięki którym można zmieniać intensywność punktu. Mogą one ponadto posiadać oddzielne wejścia dla barwy czerwonej (R), zielonej (G) i niebieskiej (B) lub mogą być zakodowane zgodnie z określonym standardem (NTSC, SECAM, PAL, D-MAC itp.). Do przyjmowania zakodowanych sygnałów monitor musi być wyposażony w urządzenie dekodujące, pokrywające sygnały R, G i B (rozdzielanie). Mogą one być w postaci monitorów CRT lub płaskich wyświetlaczy panelowych, np. LCD, LED, plazmowe itp. Cała dokumentacja zgromadzona w aktach administracyjnych sprawy – zarówno uzyskana wskutek własnych starań organów, jak i przedłożona przez spółkę – dotycząca funkcji i wyposażenia importowanych elementów, potwierdza, że zmontowany z nich telebim posiada cechy i właściwości opisane w przywołanych Notach wyjaśniających. Skład orzekający Sądu w pełni podziela zapatrywanie organów, że z importowanych towarów można zmontować produkt, który spełnia cechy monitorów ujętych w pozycji CN 8528, ponieważ posiada zasadnicze elementy składowe, umożliwiające uzyskanie obrazu video. Taka klasyfikacja pozostaje w zgodzie z regułą 2a ORINS, która umożliwia potraktowanie wyrobu niezmontowanego i niekompletnego, jak wyrób, w którym nie brakuje żadnego elementu składowego, pod warunkiem, że powstały po zmontowaniu wyrób będzie posiadał zasadnicze cechy charakter wyrobu gotowego. O poprawności takiej klasyfikacji świadczy ponadto treść uwagi 4 do sekcji XVI, w myśl której, jeśli maszyna (włączając kombinację maszyn) składa się z poszczególnych elementów (oddzielnych lub połączonych ze sobą orurowaniem, układami przeniesienia napędu, przewodami elektrycznymi lub innymi urządzeniami), przeznaczonych do wspólnego pełnienia ściśle określonej funkcji objętej jedną z pozycji działu 84 lub 85, to całość (następne, celowe zaakcentowanie przez skład orzekający) należy klasyfikować do pozycji odpowiedniej dla tej funkcji. Podkreślenia – za Dyrektorem Izby Celnej – wymaga, iż zgodnie z postanowieniami ORINS, dany wyrób nie musi być gotowy w rozumieniu handlowym, aby mógł być uznany za wyrób o charakterze gotowym w rozumieniu Taryfy celnej. Wystarczy, aby posiadał on cechy wyrobu gotowego, co pozwoli już na ujęcie go w pozycji Taryfy celnej przewidzianej dla wyrobu gotowego. Z takim przypadkiem mamy niewątpliwie do czynienia w rozpoznawanym przypadku. Sprowadzanych przez skarżącą spółkę elementów systemu nie można uznać za towary mogące funkcjonować niezależne od siebie, są one bowiem elementami wieloczłonowego ekranu LED (telebimu) i zgodnie z regułą 2a ORINS winny być ujmowane w kodzie CN 8528 59 90 90. Należy podkreślić, że dla zastosowania reguły 2a nie ma znaczenia ani złożoność, ani stopień skomplikowania montażu, a także brak niektórych części składowych wyrobu gotowego, np. zasilacza, obudowy, wentylatorów, czy oprogramowania komputerowego. Konstrukcja telebimu niejako narzuca konieczność wykonania określonych czynności montażowych. Należy się zgodzić z twierdzeniem organu, iż bez znaczenia jest źródło, z jakiego dostarczany jest sygnał do procesora [...]. Ten procesor (cyfrowy sterownik) posiada bowiem zdolność przyjmowania wejściowego sygnału źródłowego formatu [...]i utworzenia odpowiedniego sygnału, jako sygnału na wyjściu z [...], kierowanego bezpośrednio do [...] i zrozumiałego dla całości układu [...] dla potrzeb wyświetlania źródłowego sygnału wideo w formie obrazu. Wywody organów orzekających obu instancji potwierdzają zasadność przyjęcia przez nie, że towary sprowadzone za zweryfikowanym zgłoszeniem celnym: "[...]" - moduły wyświetlające w ilości 20 szt. zawierające panele zbudowane na bazie diod LED, tworzące powierzchnię wyświetlacza LED dla wyświetlania informacji przesyłanych za pośrednictwem sygnału oznaczonego [...] (według dokumentu o nazwie "[...]"), otrzymywanego bezpośrednio z urządzenia [...]; "[...]" - panel zasilający; "[...]" – procesor (cyfrowy sterownik), urządzenie elektryczne, posiadające zdolność przyjmowania wejściowego sygnału źródłowego formatu [...] i utworzenia odpowiedniego sygnału, jako sygnału na wyjściu z [...], kierowanego bezpośrednio do [...] i zrozumiałego dla całości układu [...] dla potrzeb wyświetlania źródłowego sygnału wideo w formie obrazu; śruby i nakrętki, stanowią jeden produkt w stanie niezmontowanym i niegotowym, w rozumieniu reguły 2a ORINS, który przeznaczono do wykonania i zainstalowania na Stadionie Miejskim [...]wielkoformatowego ekranu LED - telebimu o powierzchni [...]m² dla potrzeb imprezy [...]. Prawidłowości powyższej oceny nie podważają decyzje, na które powoływała się spółka w czasie postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego. Chodzi o Wiążące Informacje Taryfowe (dalej: "WIT"), w których zastosowano inny kod CN, od tego, do którego zaliczyły sporne towary organy celne w niniejszej sprawie. Należy się bowiem w pełni zgodzić z twierdzeniem Dyrektora Izby Celnej, iż z żadnego z tych dokumentów nie wynika, że chodziło o towary tożsame z tymi, których dotyczyło zgłoszenie celne kontrolowane w niniejszej sprawie. Co do WIT-ów organów celnych, na które powołuje się spółka, trzeba się zgodzić z poglądem przedstawionym w zaskarżonej decyzji, który trafnie wywiódł, że przy ustalaniu prawidłowego kodu CN w pierwszej kolejności należy kierować się Ogólnymi regułami interpretacji Nomenklatury scalonej. Z kolei, uwagi do sekcji i działów zawierają szczegółowe informacje co do zakresu poszczególnych pozycji lub podpozycji, podają listę towarów włączonych lub wyłączonych, wraz z technicznym opisem i praktycznymi wskazówkami dla celów identyfikacji. Ich celem jest zapewnienie jednolitej interpretacji Systemu Zharmonizowanego i właściwej identyfikacji poszczególnych towarów, warunkującej sprawne ich zaklasyfikowanie do konkretnych pozycji lub podpozycji taryfowych. Zarówno System Zharmonizowany (HS), jak i Nomenklatura scalona (CN) są uzupełniane przez Noty wyjaśniające. Nie można zapominać, że dopiero dotarcie do dokumentów źródłowych dołączonych do wniosku o wydanie wiążącej informacji taryfowej oraz ich analiza pozwoliłaby na uznanie, czy dany towar jest tożsamym z towarem weryfikowanym w konkretnej sprawie. WIT-y mogą więc jedynie wskazywać – w pewnym stopniu – tendencje klasyfikacji taryfowej określonego produktu, jednakże towary porównywane z towarami określonymi w decyzjach tego typu muszą być tożsame, a nie tylko podobne. Podkreślenia wymaga w związku z tym, że z treści WIT–ów (ani z treści innego dokumentu, na których strona opiera swoją argumentację), nie wynika jednoznacznie, iż dotyczą one towarów tożsamych względem tych, które spółka sprowadziła za zgłoszeniem celnym, zweryfikowanym w niniejszej sprawie przez organy celne. Nawet bowiem przy założeniu, że WIT-y powoływane przez stronę skarżącą dotyczą tożsamych towarów – założeniu, które nie znajduje uzasadnienia w realiach tej sprawy – nie można wykluczyć, że przyjęta w nich klasyfikacja, także odmienna od dokonanej w rozpoznawanej sprawie, jest prawidłowa. W tej kwestii należy wspomnieć, że wniosek o zróżnicowanej dotychczasowej praktyce taryfikacyjnej spornych towarów, może znajdować oparcie w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (WE) Nr 103/2012 z dnia 7 lutego 2012 r. Spółka zarzuca bezzasadne zastosowanie tego aktu w rozpatrywanej sprawie z uwagi na to, że nie obowiązywało ono w dacie zgłoszenia celnego nr [...] nr [...] z dnia [...] r. Jest to pogląd nietrafny. Sporna taryfikacja została bowiem dokonana na podstawie przepisów Wspólnotowej Taryfy Celnej (WTC). Organ trafnie powołuje sprawę o podobnym stanie faktycznym i prawnym, w której wydał w sierpniu 2011 r. decyzję, czyli przed wejściem w życie powołanego rozporządzenia z dnia 7 lutego 2012 r. (wydanego także na podstawie WTC), zawierającą identyczne rozstrzygnięcie merytoryczne jak przyjęte w tym rozporządzeniu. Skarga na tę decyzję została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z 30 maja 2012 r. (sygn. II SA/Wr 670/11), wobec którego skarga kasacyjna została oddalona. Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, w postępowaniu nie uchybiono przepisom prawa materialnego poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na nieprawidłowej klasyfikacji celnej importowanego towaru do pozycji CN 8528 59 80 90. Jak wynika z przedstawionych wywodów, Sąd nie stwierdził błędnego ustalenie stanu faktycznego w zakresie ustalenia właściwości importowanego towaru mających znaczenie dla dokonania klasyfikacji. Towar został zaklasyfikowany w oparciu o przepisy Wspólnotowego Kodeksu Celnego, a nie, jak błędnie podnosi skarżąca – w oparciu o Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 103/2012 z dnia 7 lutego 2012 r. Sąd nie podziela także poglądu skarżącej o naruszeniu przez organy orzekające art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 682, ze zm.). Przepis ten stanowi, że organ celny pobiera odsetki w przypadku, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych, podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, chyba że dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Z okoliczności sprawy wynika bowiem, że skarżąca spółka podała nieprawidłowe dane w zgłoszeniu celnym. Było to podstawą do wszczęcia przedmiotowego postępowania celnego, w którego rezultacie wydano decyzję o retrospektywnym zaksięgowaniu długu celnego. Niewiarygodne są zdaniem Sądu wyjaśnienia spółki, jako profesjonalnego podmiotu zajmującego się importem przedmiotowych towarów, odbierającej przesyłkę zgłoszoną do odprawy celnej w dokumencie [...] nr [...]z dnia [...] r., że nie miała wiedzy o znajdujących się w tej przesyłce dwóch procesorach [...] o istotnym znaczeniu dla dokonania prawidłowej taryfikacji celnej tej przesyłki. W rezultacie Sąd uznaje, że spółka nie udowodniła, że dane podane w zgłoszeniu celnym nie wynikały z jej zaniedbania lub świadomego działania; Sąd stwierdza także, że organ trafnie nie zastosował w postępowaniu art. 54 § 1 ust. 7 w związku z art. 54 § 2 Ordynacji podatkowej dalej także OP). Przepisy te stanowią, że odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 54 § 1 ust. 7); przepisu § 1 pkt 7 nie stosuje się jednak, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się strona lub jej przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu (art. 54 § 2). Organ II instancji trafnie zauważył, że ostatnie pismo w sprawie sporządzone przez skarżącą datowane jest na dzień [...]r. Z materiału sprawy wynika także, że spółka przyczyniła się do przedłużenia postępowania ponad wskazany okres 3 miesięczny. Chodzi o to, że przesyłane przez nią informacje były niepełne, a niekiedy sprzeczne z sobą. Do dnia [...] r. spółka utrzymywała, że przedmiotowe urządzenie nie ma możliwości odtwarzania obrazu wideo. Biorąc pod uwagę te okoliczności Sąd uznał, że organ trafnie nie zastosował art. 54 § 2 OP podatkowej mimo to, że od dnia wszczęcia postępowania do dnia doręczenia decyzji organu upłynęło więcej niż 3 miesiące. Sąd nie podziela zarzutów spółki co do naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, czyli art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 197 § 1 i art. 198 § 1 OP. Odnosząc się do naruszenia konkretnych przepisów Ordynacji podatkowej, należy stwierdzić, co następuje. Sąd nie stwierdził zarzuconego, nieumotywowanego naruszenia w postępowaniu zasady zaufania do organów celnych (art. 121 § 1 OP.). Organy te podejmowały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu celnym (art. 122 OP). Organy te zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 187. § 1 OP) i na podstawie całego zebranego materiału dowodowego oceniły, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191). W sprawie nie zachodziła potrzeba powołania biegłego (art. 197 § 1 OP) ani potrzeba przeprowadzenia oględzin (198 § 1 OP). Skoro zatem zaskarżona decyzja odpowiada prawu, skarga podlegała oddaleniu, zgodnie z dyspozycją art. 151 p.p.s.a.