III SA/Wr 39/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Jerzy Strzebinczyk po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: zawiesić postępowanie. Decyzją opisaną w osnowie niniejszego postanowienia, Dyrektor Izby Celnej we W. – po rozpatrzeniu odwołania strony skarżącej od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w sprawie nałożenia na spółkę kary pieniężnej w związku z eksploatacją automatów do gier poza kasynem gry – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. strona skarżąca wywiodła na opisaną powyżej decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadmininistracyjne należało zawiesić. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej, w skrócie, "p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Powołany przepis określa przesłanki fakultatywnego zawieszenia postępowania, uwzględniając względy celowościowe. Przesłanką zawieszenia postępowania, o której mowa w przepisie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jest prejudycjalny charakter innego toczącego się postępowania, wzgledemn postępowania mającego ulec zawieszeniu. Sądowi z urzędu wiadome jest, że Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r. (II GSK 686/13), działając na podstawie art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne następującej treści: "czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) są zgodne: a) z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) z art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?" Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia będącego przedmiotem niniejszej skargi organ celny wskazał miedzy innymi art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Zatem zakres przedstawionego Trybunałowi Konstytucyjnemu, cytowanego pytania ma bezpośredni związek z problematyką prawną niniejszej sprawy, Sąd rozpoznający sprawę podzielił wątpliwości wyrażone w pytaniu prawnym przedstawionym Trybunałowi Konstytucyjnemu przez NSA. Ponowne natomiast przedstawianie Trybunałowi Konstytucyjnemu tożsamego w treści pytania – tym razem przez tutejszy Sąd – należy uznać za zbędne. Skoro zaś rozstrzygnięcie analizowanej sprawy zależy w istocie od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym, Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowił zawiesić postępowanie w niniejszej sprawie.