III SA/Wr 391/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Guziński po rozpoznaniu w dniu 6 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 18% alkoholu wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 5 lipca 2018 r. P.W.(dalej jako: "skarżąca", "strona") wniosła skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 18% alkoholu. Następnie w dniu [...] r. do Sądu wpłynął wniosek strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu skarżąca podała, że prowadzi działalność gospodarczą w charakterze pubu. W lokalu sprzedawany jest alkohol oraz drobne przekąski. Wyjaśniła, że cofnięte zostało zezwolenie na sprzedaż alkoholu powyżej 18%, natomiast zezwolenie na sprzedaż alkoholi w postaci piwa i do 18% pozostało. Pub sprzedaje obecnie piwo i de facto wino, ponieważ inne likiery i trunki w dużej większości posiadają zawartość alkoholu przekraczającą 18%. Wobec powyższego - zdaniem skarżącej - pozbawienie lokalu możliwości sprzedaży alkoholu powyżej 18% jedynie utrudnia prowadzenie działalności. Zaakcentowała, że brak możliwości sprzedaży alkoholu powoduje znaczne szkody i trudne do odwrócenia skutki. Uzasadniając przesłankę wyrządzenia znacznej szkody podała, że brak możliwości sprzedaży alkoholu pow. 18% skutkuje opuszczeniem przez "stałych klientów" i wybieraniem konkurencyjnych miejsc, co ma bardzo poważny wpływ na utarg lokalu. Następnie strona przedstawiła raporty fiskalne z tego i ubiegłego roku, zgodnie z którymi: a. Lipiec 2017 zamknięcie miesiąca: [...] zł b. Lipiec 2018:[...] zł c. Sierpień do 19.08 2017: [...] zł d. Sierpień do 19.08.2018: [...] zł Wskazała, że są to realne straty, dość spore, gdyż sam czynsz to kwota [...], natomiast media ok. [...] zł. Do tego koszty pracowników, marża na samym alkoholu ok x[...] sprawia, że do prowadzenia pubu trzeba w tym okresie dopłacać. Porównując lipiec 2017 różnica w dochodzie to 38%, w sierpniu do dnia 19.08 to 33%. Skarżąca podkreśliła, że są to bardzo duże straty (szkody), które z każdym dniem rosną. W porównaniu do poprzedniego roku jest to już kwota [...] zł, czyli przekraczająca opłatę za czynsz wraz z mediami. Ta kwota powoduje realne wyższe koszty prowadzenia działalności przekraczające dochód z niej otrzymywany. Wskazując na trudne do odwrócenia skutki podała, że są to skutki reputacji miejsca, jego rozpoznawalności. Lokal zajmujący się sprzedażą alkoholu nie mający pełnej gamy wyboru może odciągnąć nawet najwierniejszych klientów i tak też się dzieje. Osoby często przebywające w lokalu, tzw. stali klienci opuszczają to miejsce, wybierają konkurencję. Natomiast nowe - obce osoby już nie wrócą, nie będą miały możliwości uzyskania informacji, że np. sprzedaż alkoholi pow. 18% wróciła. Takie osoby odciągną znajomych, potencjalnych klientów, gdzie indziej. Turyści przebywający w mieście również zapamiętają miejsce i nie będą go polecać a wręcz przeciwnie. To rodzi bardzo poważne skutki szczególnie w dobie mediów społecznościowych. Przyciągnięcie klientów na nowo będzie bardzo trudne. Wobec powyższego – w ocenie skarżącej - wniosek o wstrzymanie obowiązywania skarżonych decyzji do czasu prawomocnego zakończenia sprawy jest jak najbardziej zasadny. Zezwolenie jest opłacone, brak możliwości sprzedaży powoduje jedynie straty dla działalności gospodarczej, Państwa jako mniejszy wpływ z VAT-u jak i samego miasta, które oblicza opłatę za zezwolenie na sprzedaż alkoholu na podstawie % za sprzedany alkohol obliczonego za ubiegły rok kalendarzowy, nie powoduje żadnych szkód w obszarze społecznym. Zaskarżona decyzja powoduje jednak ogromne straty finansowe i wizerunkowe, te drugie nadzwyczaj ciężko odrobić. Do wniosku dołączone zostały wydruki z kasy fiskalnej za lipiec 2017 r., 2018 r. oraz sierpień (do dnia 19.08 włącznie) 2017 r. i 2018 r. oraz faktura za czynsz i media. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) – zwanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z treści cytowanego ostatnio przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej, w którym uprawdopodobni ona istnienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo: wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Inicjatywa zaś przy wykazaniu okoliczności potwierdzających istnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji należy do strony skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 roku, FZ 138/04, nie publ.). W świetle dotychczasowych wywodów, wniosek strony zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca szczegółowo uzasadniła, dlaczego (w jej ocenie), w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności Sąd uznał, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podniesione przez skarżącą argumenty (przedstawione szczegółowo w stanie faktycznym niniejszego uzasadnienia) wskazują, iż w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do udzielenia ochrony tymczasowej, bowiem wykonanie tej decyzji może spowodować skutek prawno-materialny w postaci nie tylko utrudnienia prowadzenia działalności gospodarczej objętej pozwoleniem, a więc utratę klientów oraz wizerunku lokalu, utratę korzyści majątkowych, ale doprowadzić do zachwiania płynności finansowej oraz spowodować straty dla prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej. Na marginesie podkreślić nadto należy, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi, a w szczególności nie zależy od dostrzeżenia przed Sąd w decyzji wady kwalifikowanej (w postaci rażącego naruszenia prawa). Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji abstrahuje bowiem od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Podejmowane jest na wstępnym etapie postępowania, gdy brak jest podstaw do wyrokowania o zasadności skargi. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.