III SA/Wr 393/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Miemiec Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędzia NSA Józef Kremis (sprawozdawca) Protokolant Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 28 lutego 2012 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. W dniu [...] r. na przystanku komunikacji miejskiej przy ul. G. w W. przeprowadzono kontrolę autobusu marki [...], nr rejestracyjny [...], którym wykonywany był przewóz osób na linii regularnej S. – W. Pojazdem kierował P R. Wśród okazanych przez kierowcę – na żądanie inspektora transportu drogowego – dokumentów znalazło się zaświadczenie z dnia [...] r. o zatrudnieniu kierowcy w Przedsiębiorstwie Transportowym "[...]", poświadczające spełnienie wymagań określonych w ustawie o transporcie drogowym. Zaświadczenie to zostało wydane przez dyrektora Przedsiębiorstwa – T. S. (zwanego dalej skarżącym) na podstawie ważnego do dnia [...] r. orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, orzeczenia psychologicznego stwierdzającego brak przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (ważnego do dnia [...] r.) oraz na podstawie zaświadczenia o ukończeniu kursu dokształcającego w zakresie przewozu osób. Ponadto kierowca przedstawił prawo jazdy kategorii B, C i D, który to dokument w zakresie kategorii D uzyskał w dniu [...] r. Analiza prawa jazdy w zakresie tej kategorii wykazała brak wpisów dotyczących terminu ukończenia kwalifikacji wstępnej oraz posiadania ważnych badań lekarskich i psychologicznych. Odnośnie do tej okoliczności kierowca wyjaśnił, że odbył kwalifikację wstępną, lecz nie wiedział o obowiązku uzyskania stosownych wpisów w dokumencie prawa jazdy. W toku wykonywania czynności kontrolnych dokonano sprawdzenia stanu technicznego pojazdu i stwierdzono usterkę w obrębie oświetlenia zewnętrznego. Kierowca, poinformowany o możliwości usunięcia usterki we własnym zakresie w czasie trwania kontroli poprzez wymianę uszkodzonej żarówki, co wyeliminowałoby konieczność zatrzymania dowodu rejestracyjnego, odmówił dokonania tej czynności. Przeprowadzona kontrola została udokumentowana protokołem, którego podpisania kierowca odmówił. Na okoliczność kontroli oraz odmowy współpracy ze strony kierowcy sporządzono notatkę urzędową. Pismem z dnia [...] r. zawiadomiono skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania oraz poinformowano o przysługującym stronie prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań. W toku prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji uzyskał ze Starostwa Powiatowego w W. informację, według której kierowca kontrolowanego pojazdu nie złożył wniosku o wymianę prawa jazdy w celu uzyskania wpisu potwierdzającego posiadanie świadectwa kwalifikacji zawodowej. Ponadto z pisma Ośrodka Szkolenia Kierowców "[...]" wynika, że kierowca nie odbył w tym ośrodku szkolenia w ramach kwalifikacji wstępnej dla kierowców wykonujących przewóz osób. Decyzją z dnia [...] r. (nr [...]) D. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego we W., działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.,) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia [...] r., nałożył na przedsiębiorcę T. S. karę pieniężną w kwocie 500 zł za stwierdzone naruszenie, określone w załączniku do ustawy (pozycja 1.8.2), polegające na wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie prowadzenia wymaganej dokumentacji dotyczącej pracy kierowcy. W odwołaniu od tej decyzji skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o jej uchylenie, domagając się przy tym ustalenia nowego terminu zapoznania się z aktami sprawy, gdyż – jak wskazał – ze względu na obowiązki zawodowe nie mógł skorzystać ze swojego uprawnienia. Zdaniem skarżącego, "stan przedstawiony przez kontrolującego ma charakter donosu", a "wersja przedstawiona przez kontrolującego rażąco odbiega od rzeczywistości". Skarżący, zarzucając kontrolującemu brak bezstronności, wskazał na bezprawne działania podejmowane przez funkcjonariuszy Inspekcji Transportu Drogowego. Ponadto w ocenie skarżącego A. G. – kierujący D. Wojewódzką Inspekcją Transportu Drogowego we W. – zlecił dokonywanie bezprawnych czynności polegających na eliminowaniu z ruchu sprawnych technicznie pojazdów w celu skompromitowania przedsiębiorcy obsługującego regularną linię autobusową. Dodatkowo skarżący podniósł, że A. G. złożył donos na jego pełnomocnika, a zatem zachodziły przesłanki do wyłączenia funkcjonariuszy D. Inspekcji od prowadzenia niniejszej sprawy na podstawie art. 24 § 1 pkt 6 k.p.a. W ocenie skarżącego bezprawne działania inspektorów były uciążliwe i uniemożliwiały obsługę linii nr 30. Wobec bezprawnych działań inspektorów w stosunku do firmy, skarżący poprosił swojego byłego pracownika – P. R. – o zastąpienie kierowcy w dniu [...] r. Poproszony o pomoc kierowca był – jak wskazał skarżący – w tym czasie bezrobotny, o czym inspektorzy wiedzieli "ponieważ dokonali szeregu donosów do różnych instytucji państwowych w celu dokładnego prześwietlenia prywatnej osoby, jaką jest P. R., ma to charakter represyjny w stosunku do osoby, która nie popełniła żadnego przestępstwa ani wykroczenia". Skarżący podkreślił także, że "dokumenty, na które powołuje się inspektor, których rzekomo P. R. nie posiada, znajdują się w zasobach prywatnych P. R.". Decyzją z dnia [...] r. (nr [...]), wydaną na podstawie art. 138 § 1 k.p.a., art. 39a ust. 1, art. 39l ust. 1, art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym, art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2006 r., Nr 235, poz. 1701) oraz lp. 1.8.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał na wstępie przepisy określające wymagania, jakie powinien spełniać kierowca wykonujący przewóz drogowy (art. 39a ust. 1 ustawy) oraz obowiązki przedsiębiorcy lub innego podmiotu wykonującego taki przewóz (art. 39l ust. 1 ustawy). Wskazano przy tym, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym, wymóg określony w art. 39a ust. 1 pkt 5 ustawy (obowiązek uzyskania przez kierowcę kwalifikacji wstępnej) nie dotyczy osób posiadających prawo jazdy kategorii D1, D1+E, D lub D+E, wydane do dnia [...] r. Organ odwoławczy wskazał również, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w art. 92 ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do niniejszej ustawy (art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym). W myśl natomiast Ip. 1.8.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie prowadzenia wymaganej dokumentacji dotyczącej pracy kierowcy, nakładana jest kara pieniężna w wysokości 500 złotych. W uzasadnieniu decyzji podkreślono także, że stosownie do art. 39f ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kierowca wykonujący przewóz drogowy obowiązany jest uzyskać wpis do polskiego krajowego prawa jazdy, potwierdzający spełnienie wymagań, o których mowa w art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 oraz odpowiednio pkt 5 lub 6. W myśl art. 39 f ust. 2 ustawy zasady dokonywania wpisu, o którym mowa w ust. 1, określają przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.). Według art. 97a ust. 1 tej ustawy, organy, o których mowa w art. 97 ust. 1 i 3 dokonują w prawie jazdy wpisu potwierdzającego uzyskanie kwalifikacji wstępnej lub szkolenia okresowego, o których mowa w przepisach ustawy o transporcie drogowym. Jednocześnie przepis art. 97a ust. 3 stanowi, że wpis dokonywany jest w formie wymiany prawa jazdy. Wobec powyższego – jak podkreślił organ – o ile kierowca jest zobowiązany do uzyskania kwalifikacji wstępnej, może on wykonywać przewóz drogowy osób i rzeczy wyłącznie po otrzymaniu wpisu do prawa jazdy potwierdzającego uzyskanie przedmiotowej kwalifikacji. Stosownie natomiast do art. 129 ust. 2 pkt 8 lit. d) ustawy – Prawo o ruchu drogowym, inspektor transportu drogowego w związku z wykonywaniem obowiązków jest uprawniony do uniemożliwienia kierowania pojazdem przez osobę nieposiadającą wymaganych dokumentów uprawniających do kierowania lub używania pojazdu. W konsekwencji zatem, w świetle powołanych przepisów, w ocenie organu drugiej instancji słusznie nałożono na stronę karę pieniężną. Odnosząc się do treści odwołania, organ podkreślił, że nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek strony o "ustalenie nowego terminu zapoznania się z aktami sprawy". Zgodnie bowiem z art. 73 § 1 k.p.a. w każdym stadium postępowania organ administracji publicznej obowiązany jest umożliwić stronie przeglądanie akt sprawy oraz sporządzanie z nich notatek i odpisów. W odpowiedzi na zarzuty dotyczące szykanowania przedsiębiorcy będącego stroną niniejszego postępowania przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego we W., organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz Kodeksu postępowania administracyjnego, a nałożona na stronę kara w wysokości 500 złotych jest prawidłowa. Fakt niezapoznania się przez kierowcę z treścią protokołu kontroli, odmowa jego podpisania, wniesienia zastrzeżeń, a także odmowa usunięcia drobnych usterek w pojeździe celem przywrócenia jego sprawności (wymiana żarówki) świadczą o niechęci do współpracy strony z organem uprawnionym do przeprowadzania kontroli drogowych w zakresie zgodnego z obowiązującymi przepisami wykonywania przewozów drogowych. Podkreślono przy tym, że podstawę wydania decyzji w pierwszej instancji stanowiły wyniki kontroli zawarte w protokole, uzupełnione o dowody przeprowadzone przez organ w toku postępowania. Organ odwoławczy zauważył również, że zgodnie z art. 48 ustawy o transporcie drogowym Inspekcja Transportu Drogowego została powołana do kontroli przestrzegania przepisów w zakresie transportu drogowego i niezarobkowego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi, z wyjątkiem pojazdów, o których mowa w art. 3. W myśl natomiast art. 129a w zw. z art. 129 ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, kontrola ruchu drogowego w stosunku do kierujących pojazdami, którzy wykonują transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne, należy również do inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Podkreślono także, że A. G. z racji pełnienia funkcji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego posiada wymienione uprawnienia w zakresie kontroli przestrzegania przepisów ustawy o transporcie drogowym, wobec czego używanie przez pełnomocnika strony w stosunku do działań podejmowanych przez inspektora sformułowań typu "donos" jest nadużyciem i świadczy o błędnym rozumieniu przez pełnomocnika strony przepisów ustawy o transporcie drogowym i ustawy – Prawo o ruchu drogowym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając błędne ustalenie, że kierowca kontrolowanego samochodu nie posiada uprawnień do kierowania autobusem, w sytuacji gdy ma on wymagane kwalifikacje, które jedynie nie były wpisane w dokumencie prawa jazdy, którym dysponował, a w związku z tym naruszenie art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie i nałożenie kary pieniężnej na stronę, w sytuacji gdy formalne naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których strona nie mogła przewidzieć, co powinno skutkować umorzeniem toczącego się postępowania. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że kierowca ma kwalifikacje do kierowania autobusem, a ponadto odbył kwalifikację wstępną w O.S.K. "[...]", lecz nie wiedział o obowiązku uzyskania stosownych wpisów w dokumencie prawa jazdy. Ponadto – jak podkreślono – kierowca poinformował kontrolujących o odbywanym aktualnie kursie dla kandydatów na instruktorów nauki jazdy. W konsekwencji – zdaniem skarżącego – kierowca nie zagrażał bezpieczeństwu w ruchu lądowym, a brak potwierdzenia kwalifikacji w prawie jazdy miał charakter nieumyślny i nie powinien podlegać sankcjom w postaci nałożenia kary pieniężnej. Wskazano także, że kierowca nie był zatrudniony u skarżącego. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ocena zaskarżonej decyzji według kryterium zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.") nie daje podstaw do postawienia organom administracyjnego zarzutu naruszenia norm materialno-prawnych czy też proceduralnych. Stosownie do dyspozycji art. 39a ust. 1 pkt 5 ustawy o transporcie drogowym, przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta uzyskała kwalifikację wstępną. Podkreślić przy tym należy, że wymóg ten nie dotyczy osób posiadających prawo jazdy kategorii D1, D1+E, D lub D+E, wydane do dnia 10 września 2008 r. (art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym). Według zaś art. 39l ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany do: 1) kierowania kierowców na: a) szkolenia okresowe, b) badania lekarskie i psychologiczne; 2) pokrywania kosztów badań lekarskich i psychologicznych; 3) przechowywania przez cały okres zatrudnienia kierowcy kopii: a) świadectw kwalifikacji zawodowej, b) orzeczeń lekarskich i psychologicznych; 4) prowadzenia dokumentacji dotyczącej badań lekarskich i psychologicznych; 5) przekazania kierowcy z chwilą rozwiązania stosunku pracy kopii orzeczeń i świadectw, o których mowa w pkt 3. Kto wykonuje natomiast przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych (art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w art. 92 ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy (art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym). Zgodnie z załącznikiem za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie prowadzenia wymaganej dokumentacji dotyczącej pracy kierowcy nakładana jest kara pieniężna w wysokości 500 zł (lp. 1.8.2 załącznika). Przeprowadzona w rozpoznawanej sprawie w dniu [...] r. kontrola wykazała, że kierowca kontrolowanego pojazdu uzyskał prawo jazdy w zakresie kategorii D w dniu [...] r. Skoro zatem prawo jazdy zostało wydane kontrolowanemu kierowcy po dniu 10 września 2008 r., to tym samym – jak słusznie zauważyły organy obu instancji – przed podjęciem pracy na stanowisku kierowcy powinien on odbyć szkolenie w ramach kwalifikacji wstępnej i uzyskać świadectwo kwalifikacji zawodowej (art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 39a ust. 1 pkt 5 ustawy o transporcie drogowym). Zatrudniający natomiast kierowcę przedsiębiorca powinien przez cały okres jego zatrudnienia przechowywać kopię jego świadectwa kwalifikacji zawodowej (art. 39l ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o transporcie drogowym). Wskazać także należy, że kierowca wykonujący przewóz drogowy, który uzyskał świadectwo kwalifikacji zawodowej, obowiązany jest uzyskać wpis do polskiego krajowego prawa jazdy, potwierdzający spełnienie tego wymagania (art. 39f ust. 1 ustawy o transporcie drogowym). Zasady dokonywania wpisu, o którym mowa w ust. 1, określają przepisy ustawy – Prawo o ruchu drogowym (art. 39f ust. 2 ustawy o transporcie drogowym). Według art. 97a ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym – organy, o których mowa w art. 97 ust. 1 i 3, dokonują w prawie jazdy wpisu potwierdzającego uzyskanie kwalifikacji wstępnej lub szkolenia okresowego, o których mowa w przepisach ustawy o transporcie drogowym. Jednocześnie przepis art. 97a ust. 3 stanowi, że wpis dokonywany jest w formie wymiany prawa jazdy. Wpis dokonywany jest na pisemny wniosek kierowcy na podstawie przedłożonej kopii świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego uzyskanie kwalifikacji wstępnej (art. 97a ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym). Zgodnie natomiast z § 7 ust. 2 pkt 11 lit. a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 21 stycznia 2004 r. w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 24, poz. 215 ze zm.) wpis potwierdzający odbycie kwalifikacji wstępnej lub szkolenia okresowego w postaci kodu "95" i daty jego ważności dokonywany jest we wniosku i na dokumencie prawa jazdy w pozycji "ograniczenia" przy kategorii prawa jazdy, której dotyczy aktualne świadectwo kwalifikacji zawodowej, w układzie "95.DD.MM.RRRR." W rozpoznawanej sprawie – jak prawidłowo zauważyły organy obu instancji – w dokumencie prawa jazdy kierowcy brakowało wpisu potwierdzającego odbycie szkolenia w ramach kwalifikacji wstępnej. Okoliczność ta nie była zresztą kwestionowana ani przez skarżącego, ani przez kierowcę. Należy także podkreślić, że skarżący, będąc przedsiębiorcą zatrudniającym kierowcę kontrolowanego pojazdu, również nie przedłożył na żadnym etapie postępowania aktualnego świadectwa kwalifikacji zawodowej, na podstawie którego dokonywany jest wpis potwierdzający ukończenie szkolenia. Zgodnie natomiast z przepisami ustawy o transporcie drogowym miał obowiązek przechowywać kopię takiego świadectwa przez cały okres zatrudnienia kierowcy. Ponadto analiza zebranych w toku postępowania administracyjnego materiałów pozwala bezspornie stwierdzić, że – wbrew twierdzeniom zawartym w skardze – kierowca kontrolowanego pojazdu nie odbył szkolenia w O.S.K. "[...]" w ramach kwalifikacji wstępnej dla kierowców wykonujących przewóz osób, co wynika wprost z pisma tego ośrodka. W konsekwencji zatem kierowca nie tylko nie dokonał odpowiedniego wpisu w dokumencie prawa jazdy, ale z całą pewnością nie odbył w ogóle szkolenia w ramach kwalifikacji wstępnej. Gdyby bowiem takie szkolenie odbył, to dysponowałby świadectwem kwalifikacji zawodowej, a zatrudniający go przedsiębiorca – kopią takiego świadectwa. Wobec zawartych w skardze twierdzeń, że kierowca w ogóle nie pracował u przedsiębiorcy i był w czasie kontroli osobą bezrobotną, trzeba podkreślić, że fakt zatrudnienia bezspornie wynikał z dołączonego do akt sprawy zaświadczenia z dnia [...] r. W takim stanie rzeczy, skoro kierowca nie odbył szkolenia w ramach kwalifikacji wstępnej, co wynikało z braku odpowiedniego wpisu w dokumencie prawa jazdy, i skoro tym samym zatrudniający go przedsiębiorca nie dysponował dokumentacją potwierdzającą odbycie takiego szkolenia, to nałożona kara pieniężna w wysokości 500 zł, była słuszna i prawidłowa. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, według którego przepisów ust. 1-3 nie stosuje się, jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć (co ewentualnie mogłoby prowadzić do umorzenia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej), należy podkreślić, że na podstawie art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wydawane są decyzje w ramach tzw. uznania związanego. Odpowiedzialność administracyjna za popełnione, a określone w ustawie o transporcie drogowym naruszenia, jest co do zasady oderwana od kwestii winy odpowiedzialnego oraz od zaistnienia szkody lub stanu zagrożenia nią. Odpowiedzialność ta jest surowa i oparta na zasadzie ryzyka, co pozostaje nierozerwalnie związane z podstawowym celem, jakie przepisy te miały spełniać, a mianowicie zapewniać bezpieczeństwo na drogach. Dla uwolnienia się od tej odpowiedzialności nie wystarczy zatem wykazanie braku winy lub nieumyślności działania, lecz wymagane jest pozytywnie udowodnione podjęcie wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa. W konsekwencji zatem zawarte w skardze twierdzenia skarżącego wskazujące na nieumyślne działanie kierowcy w zakresie braku uzyskania wpisu w dokumencie prawa jazdy, a także argument, że kierowca jest osobą doświadczoną niestwarzającą zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym, nie miały żadnego wpływu na sam fakt ukarania, jak i wysokość kary. Jeżeli kierowca jest zobowiązany do uzyskania kwalifikacji wstępnej, to może on wykonywać przewóz drogowy osób i rzeczy wyłącznie po otrzymaniu wpisu do prawa jazdy potwierdzającego uzyskanie takiej kwalifikacji. Jest to przesłanka obligatoryjna, wynikający z przepisów ustawy o transporcie drogowym. Trzeba wreszcie zauważyć, że organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji słusznie podkreślił, że nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek strony o "ustalenie nowego terminu zapoznania się z aktami sprawy". Stosownie bowiem do dyspozycji z art. 73 § 1 k.p.a., w każdym stadium postępowania organ administracji publicznej obowiązany jest umożliwić stronie przeglądanie akt sprawy oraz sporządzanie z nich notatek i odpisów. Nie było zatem żadnych przeszkód uniemożliwiających stronie zapoznanie się z aktami sprawy. W ocenie Sądu postępowanie administracyjne przeprowadzono prawidłowo, z poszanowaniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy o transporcie drogowym, a sprawa zostało rozpoznana bez zbędnej zwłoki. Decyzje obu instancji zostały wydane na podstawie ustaleń poczynionych podczas kontroli i po ich uzupełnieniu o dowody przeprowadzone przez organ w toku postępowania. Inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego – zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym (art. 48) i ustawy Prawo o ruchu drogowym (art. art. 129a w zw. z art. 129 ust. 2) – byli w pełni uprawnieni do przeprowadzenia kontroli przestrzegania przepisów w zakresie transportu drogowego i niezarobkowego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego. Należy także wskazać, że stosownie do art. 129 ust. 2 pkt 8 lit. d) ustawy Prawo o ruchu drogowym, inspektor transportu drogowego w związku z wykonywaniem obowiązków jest uprawniony do uniemożliwienia kierowania pojazdem przez osobę nieposiadającą wymaganych dokumentów uprawniających do kierowania lub używania pojazdu, dlatego też zatrzymanie podczas kontroli dowodu rejestracyjnego pojazdu było zgodne z prawem. Skoro postępowanie sądowe nie dało podstaw do postawienia organom zarzutu naruszenia prawa według art. 145 § 1 p.p.s.a., przeto – stosownie do dyspozycji art. 151 p.p.s.a. – należało orzec jak w sentencji wyroku.