III SA/Wr 393/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska, Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Anetta Chołuj (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 28 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. Sp. k. w G. na decyzję Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu z dnia 21 lipca 2025 r. nr 458000-CWZ.4227.262.2025.18 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wyrażenia zgody na zwolnienie zamrożonych środków finansowych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu na rzecz strony skarżącej kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi K. sp.k. (dalej: Strona, Skarżąca, Spółka) jest decyzja Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu (dalej też : NDUCS, organ) z dnia 21 lipca 2025 r nr 458000-CWZ-4227.262.2025.18 umarzająca w całości postępowanie w sprawie zwolnienia zamrożonych środków finansowych wydana na podstawie art. 105 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej k.p.a.) w związku z art. 5 ust. 1 Rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014 z dnia 17 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz. U. UE L 78/6) – dalej: rozporządzenie 269/2014, art. 143a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2023 r., poz. 615 ze zm.) oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 kwietnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących ochronie bezpieczeństwa narodowego (Dz.U. z 2024 r., poz. 507.). Jak wynika z akt sprawy decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 25 kwietnia 2022 r. podmiot K1. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. (dalej: K1. sp. z o.o.) wpisano na listę sankcyjną i objęto ograniczeniami uregulowanymi w art. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących ochronie bezpieczeństwa narodowego, polegającymi na: a) zamrożeniu środków finansowych i zasobów gospodarczych w rozumieniu Rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014 z dnia 17 marca 2014 r., będących własnością, pozostających w posiadaniu, pozostających w faktycznym władaniu lub pod kontrolą Strony, w pełnym zakresie; b) zakazie udostępniania Stronie lub na jej rzecz - bezpośrednio lub pośrednio — jakichkolwiek środków finansowych lub zasobów gospodarczych w rozumieniu Rozporządzenia 269/2014; c) zakazie świadomego i umyślnego udziału w działaniach, których celem lub skutkiem jest ominięcie środków wskazanych w lit. a i b; d) wykluczeniu z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego lub konkursu prowadzonego na podstawie ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych. Pismem z 10 lutego 2025 r. skarżąca Spółka zawnioskowała do Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu o wyrażenie zgody na zwolnienie zamrożonych środków finansowych podmiotu wpisanego na listę sankcyjną, tj. K1. sp. z o.o. z/s w G., celem zapłaty na rzecz skarżącej należności, wynikających z punktów 1 i 2 Postanowienia Sądu Apelacyjnego w Gdańsku V Wydział Cywilny z dnia 11 marca 2024 r. w sprawie o sygn. akt V AGz 112/23, opatrzonego klauzulą wykonalności na mocy Postanowienia Referendarza sądowego delegowanego do Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia z dnia 11 kwietnia 2024 r. o sygn. akt V Ago 26/24, w kwocie: a) 11.743 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Sądem wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 marca 2024 r. do dnia zapłaty, które na dzień 10 lutego 2025 r. wynoszą 1.216,12 zł; b) 1.950 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 marca 2024 r. do dnia zapłaty, które na dzień 10 lutego 2025 r. wynoszą: 201,95 zł. Następnie organ pismem z 27 maja 2025 r. zawiadomił K1. Sp. z o.o. o wszczęciu postępowania na podstawie art. 61 § 4 k.p.a. uznając, że temu podmiotowi przysługują uprawnienia strony, w postępowaniu wszczętym wnioskiem Skarżącej. Decyzją z dnia 21 lipca 2025 r. NDUCS umorzył postępowanie z wniosku Strony w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. Zdaniem organu postępowanie było bezprzedmiotowe, bowiem w sprawie, której dotyczy wniosek Spółki została wydana decyzja Szefa KAS nr DNK7.8652.198.2.2022 z 6 września 2022 r. o odmowie zwolnienia zamrożonych środków finansowych na ww. cel, następnie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 2528/22 z 23 lutego 2023 r. oddalający skargę na ww. decyzję został zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sprawa ta pozostaje w toku. Organ stwierdził, że decyzją nr DNK7.8652.198.2.2022 z 6 września 2022 r. Szef KAS odmówił wyrażenia zgody na zwolnienie zamrożonych środków finansowych Spółki z przeznaczeniem na zapłatę na rzecz K. kwoty 126.504, 27 zł wynikającej z faktury VAT nr 4/7/2022 z 1 lipca 2022 r. w związku z powyższym uznał, iż nie może zostać wydana decyzja rozstrzygająca tą samą sprawę ponownie. Decyzja taka byłaby dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. nieważność postępowania, z uwagi na tożsamość spraw, zachodzi, gdy kolejno po sobie zostaną wydane decyzje załatwiające sprawę co do istoty. Tożsamość sprawy zachodzi zatem, jeżeli w sprawie występuje ten sam podmiot (podmioty), dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Rozpatrując sprawę, organ uzupełnił materiał dowodowy o decyzję Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno – Skarbowego we Wrocławiu nr 458000-CKK-12.4227.162.2023.18 z 7 czerwca 2024 r. o umorzeniu w całości postępowania w sprawie zwolnienia zamrożonych środków finansowych, orzeczonych wyrokiem Sądu Okręgowego w Gdańsku z 8 sierpnia 2023 r. sygn. akt IX GC 977/22 oraz postanowienia Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 11 marca 2024 r. sygn. akt: V AGz 112/23 i stwierdził, że należności wnioskodawcy określone ww. postanowieniem Sądu Okręgowego były już przedmiotem postępowania administracyjnego zainicjowanego wnioskiem K1. sp. z o.o. (kontrahenta skarżącej). Organ podkreślił, że kluczowe znaczenie dla oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy, posiada wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 lutego 2025 r. sygn. akt III SA/Wr 406/24, który został włączony do akt postępowania. Wyrok ten dotyczy decyzji z 7 czerwca 2024 r., którą organ umorzył postępowanie administracyjne, zainicjowane wnioskiem K1. sp. z o.o. z 2 listopada 2023 r. Organ w tym postanowieniu stwierdził brak możliwości prowadzenia postępowania administracyjnego zarówno w zakresie kwoty głównej, stanowiącej przedmiot roszczenia (126.504,27 zł) jak i w odniesieniu do kwot wynikających z postanowienia Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 11 marca 2024 r. sygn. akt 112/23 (13.693 zł wraz z odsetkami). Objęcie ww. decyzją z dnia 7 czerwca 2024 r. zagadnienia kosztów postępowania przed Sądem Cywilnym (w tym kosztów postępowania zażaleniowego), a wcześniej decyzją Szefa KAS z 6 września 2022 r. o odmowie zwolnienia zamrożonych środków finansowych zagadnienia roszczenia głównego z faktury VAT obecnie przesądza zdaniem organu o braku możliwości ponownego merytorycznego rozstrzygania zagadnienia zwolnienia zamrożonych środków finansowych z przeznaczeniem na zapłatę tych kosztów, jak i również towarzyszących im narastających kosztów odsetek W ocenie NDUCS ww. wyrok Sądu Cywilnego stwierdzający, że roszczenie powoda znajduje podstawę w treści łączącej strony umowy, zarówno co do zasady, jak i co do wysokości, potwierdza jedynie istnienie stosunku prawnego pomiędzy Spółką a jej kontrahentem, co nie jest i nie było przedmiotem sporu ani w postępowaniu przed Szefem KAS ani w niniejszym postępowaniu. Nie jest to, wbrew twierdzeniom Spółki, nowa okoliczność faktyczna, która stanowi uzasadnienie zastosowania art. 5 Rozporządzenia Rady nr 269/2014 i jako taka decyduje o możliwości merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. W tożsamej sprawie bowiem decyzja rozstrzygająca ją co do istoty została już wydana. Opisanym orzeczeniem sąd cywilny co do zasady rozstrzygnął spór między stronami. Jak wynika z samego uzasadnienia tego orzeczenia, orzeczenie sądu nie odnosi się jednakże i nie ingeruje w kwestie dotyczące przeznaczenia środków pieniężnych celem zapłaty na rzecz Skarżącej, co pozostaje w kompetencji właściwych organów zgodnie z przepisami powołanej powyżej ustawy oraz Rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających. Organ podkreślił, że w niniejszej sprawie wniosek Skarżącej z 11 lutego 2025 r. różni się od wcześniejszego wniosku K1. sp. z o.o. z 2 listopada 2023 r. jedynie wysokością odsetek za opóźnienie w płatności kwot głównych określonych postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 11 marca 2024 r. sygn. akt V AGz 112/23. Zarówno odsetki za opóźnienie jak i same koszty postępowania przed sądem i koszty postępowania zażaleniowego (13.693 zł) są bezpośrednio związane z dochodzeniem pierwotnej należności głównej, tj. 126.504,27 zł wynikającej z faktury VAT nr 4/7/2022/15 z 1 lipca 2022 r. wystawionej przez Skarżącą dla K1. sp. z o.o. Gdyby nie powstały należności główne, będące przedmiotem roszczeń, nie istniałyby również dochodzone obecnie należności, będące ich pochodną. W ocenie organu, złożenie obecnie wniosku o zastosowanie odstępstwa od środków ograniczających przez inny podmiot (wcześniej z wnioskiem wystąpiła K1. sp. z o.o.) oraz rosnąca kwota odsetek za opóźnienie, nie zmienia stanu faktycznego, ani prawnego sprawy, nie stanowi nowej okoliczności, dającej podstawę do ponownej merytorycznej oceny zagadnienia, które kiedyś podlegało już ocenie, znajdującej swoje odzwierciedlenie w decyzji wydanej przez organ. Zatem wydanie decyzji z 7 czerwca 2024 r., obejmującej swoim zakresem kwotę z faktury VAT z 1 lipca 2022 r. jak i kwoty z postanowienia z 11 marca 2024 r. sygn. akt V AGz 112/23, poprzedzonej decyzją Szefa KAS z 6 września 2022 r. uniemożliwia kontynuowanie niniejszego postępowania i obliguje organ do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. W skardze na powyższą decyzję Strona zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie polegające na uznaniu, iż zachodzi tożsamość sprawy, która została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją nieostateczną posiadającej walor decyzji ostatecznej decyzją nr DNK7.8652.198.2.2022 z 6 września 2022 r. oraz decyzją NDUCS z 7 czerwca 2024 r. i iż te sprawy dotyczą tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego (zastosowanie odstępstwa od środków ograniczających na podstawie rozporządzenia nr 269/2014) oraz niezmienionego stanu faktycznego sprawy (konieczność uregulowania należności z faktury nr [...] z 1 lipca 2022 r.), podczas gdy takowa tożsamość nie zachodzi, albowiem strony postępowania nie są tożsame, stan faktyczny uległ zmianie, a w konsekwencji zmieniła się również podstawa prawna rozstrzygnięcia organu, a orzeczenia, których wykonania domaga się strona poprzez zwolnienie zamrożonych środków, nie stanowiły w całości przedmiotu rozstrzygnięcia organu, 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie polegające na uznaniu, iż zachodzi tożsamość sprawy i stron postępowania podczas gdy Skarżąca nie była stroną postępowania w żadnej ze spraw rozstrzygniętych decyzjami organu, 3. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego w sprawie, tj. wybiórczą ocenę zgromadzonych dowodów i pominięcie, iż faktycznie wniosek Skarżącej dotyczył innego stanu faktycznego i prawnego, a co za tym idzie miały inny przedmiot rozstrzygnięcia, 4. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 7 k.p.a., polegające na nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego, w szczególności zaniechanie ustalenia, iż sprawy nie są tożsame, a wniosek skarżącej dotyczył również zwolnienia środków finansowych K1. sp. z o.o. celem dokonania zapłaty kosztów orzeczonych postanowieniami sądowymi, 5. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 7 k.p.a. polegające na nie uwzględnieniu słusznego interesu jednostki, pomimo iż nie pozostaje on w sprzeczności z interesem publicznym, w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia 269/2014, 6. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 5 ust. 1 rozporządzenia 269/2014 w zw. art. 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspierania agresji na Ukrainę oraz służących ochronie bezpieczeństwa narodowego, poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy płatność na rzecz Skarżącej wynika z prawomocnych postanowień Sądu Powszechnego, 7. naruszenie art. 64 Konstytucji w zw. art. 31 Konstytucji oraz art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej i pkt 6 Preambuły rozporządzenia 269/2014, poprzez nieuprawnione ograniczenie przez Organ wykonania orzeczenia sądowego na terytorium RP, a tym samym ograniczenie praw majątkowych Skarżącej, prawa do Sądu tym samym uzyskania od przeciwnika sądowego zwrotu kosztów postępowania pomimo zapewnienia ochrony prawnej tym prawom majątkowym przez prawomocne orzeczenie Sądu Powszechnego Rzeczypospolitej Polskiej. Mając na uwadze wskazane zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji NDUCS z dnia 21 lipca 2024 r. oraz o zasądzenie od organu administracyjnego na rzecz Skarżącej kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. W pierwszej kolejności podkreślić trzeba, że zaskarżona decyzja ma charakter ściśle formalny. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., stanowiącym podstawę prawną jej wydania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Istotą decyzji wydanej w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. nie jest więc rozstrzygnięcie indywidualnej sprawy administracyjnej (co jest treścią "typowej" decyzji, o jakiej mowa w art. 104 k.p.a.) ale zakończenie toczącego się postępowania administracyjnego z uwagi na pojawienie się lub ujawnienie w nim trwałej i nieusuwalnej przeszkody do rozpoznania sprawy ad meritum. Jak zwraca się uwagę w orzecznictwie i literaturze przedmiotu, bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi się w art. 105 § 1 k.p.a., oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Klasyczna postać bezprzedmiotowości postępowania ujawni się wtedy, gdy przedmiot rozstrzygnięcia w sprawie prawnie nie istnieje lub brak jest podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy (por. np. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2006 r. sygn. akt II SA 428/01 i B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 19, 2024, komentarz do art. 105). Zgodzić należy się z organem, że rozstrzygniecie sprawy administracyjnej ostateczną decyzją stanowi bezwzględną przeszkodę prowadzenia ponownie postępowania i wydania orzeczenia w tej samej sprawie, bez uprzedniego wyeliminowania z obrotu prawnego – w trybie nadzwyczajnym - uprzednio wydanej decyzji. Wszczęcie postępowania i zakończenie go wydaniem decyzji w sytuacji, gdy w tej samej sprawie została już wydana decyzja ostateczna skutkowałoby nieważnością tej drugiej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Jest to ściśle związane z zasadą trwałości decyzji ostatecznej, która ma zapobiegać ingerencji w stabilność sytuacji prawnej jednostki, zasadę ochrony praw nabytych, a także zasadę zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. Podkreślić należy, że już tylko ustalenie, iż w tym samym przedmiocie toczy się postępowanie administracyjne uniemożliwia wszczęcie i prowadzenie kolejnego postępowania w tym samym przedmiocie – zarówno z urzędu, jak i na wniosek, zaś ostateczność i prawomocność wydanej w tym przedmiocie decyzji wypełnia przesłankę niedopuszczalności postępowania, o jakiej mowa w art. 61a § 1 k.p.a. Wystąpienie zatem przez podmiot z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie, w której została już wydana decyzja ostateczna powinno zatem, co do zasady, skutkować wydaniem na podstawie powyższego przepisu postanowienia o niedopuszczalności wszczęcia postępowania. W razie gdy przeszkoda procesowa w postaci res iudicata ujawni się już w toku postępowania, postępowanie takie powinno zostać umorzone - brak jest bowiem w istocie sprawy administracyjnej , która miałaby dopiero zostać rozstrzygnięta. Warunkiem przyjęcia, że dana sprawa została już wcześniej załatwiona inną decyzją jest tożsamość sprawy rozstrzygniętej z nową, zainicjowaną złożonym wnioskiem. Tożsamość sprawy powinna istnieć zarówno w jej aspekcie przedmiotowym, jak i podmiotowym. Jak podkreśla się w orzecznictwie, o tożsamości spraw można zatem mówić tylko wtedy, gdy występują te same podmioty, identyczny jest przedmiot sprawy, nie uległ zmianie stan prawny i niezmieniony jest stan faktyczny sprawy. Na powyższe wskazywał m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1982/18: "Te "inne uzasadnione przyczyny" to res iudicata - funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji dotyczącej przedmiotu sprawy. Nie można bowiem ponownie żądać wszczęcia postępowania w sprawie już raz rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Doktryna i orzecznictwo sądowe jest zgodne, że warunkiem koniecznym do wydania postanowienia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. jest stwierdzenie tożsamości sprawy administracyjnej. Tożsamość ta istnieje wówczas, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy". Podobne stanowisko zawarto w wyroku NSA z dnia 19 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 1088/17, w którym wskazano: "W postępowaniu administracyjnym niedopuszczalne jest ponowne rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji merytorycznej, jeśli wcześniej sprawa tożsama pod względem podmiotowym, przedmiotowym, dotycząca tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym została rozstrzygnięta decyzją ostateczną i decyzja ta nie została następnie uchylona, czy też zmieniona w sposób prawem przewidziany." (wyroki dostępne w internetowej bazie orzeczeń CBOSA). W rozpoznawanej sprawie NDUCS jako przesłankę umorzenia postępowania powołał się na okoliczność rozstrzygnięcia ostateczną (i prawomocną) decyzją NDUCS 458000-CKK-12.4227.162.2023.18 z 7 czerwca 2024 r. sprawy tożsamej z objętą wnioskiem Skarżącej. Organ argumentował, że powyższa decyzja została wydana z wniosku spółki K1. i dotyczyła zwolnienia zamrożonych środków tej spółki celem umożliwienia jej realizacji zobowiązań wobec strony Skarżącej, wynikających z punktów 1 i 2 Postanowienia Sądu Apelacyjnego w Gdańsku V Wydział Cywilny z dnia 11 marca 2024 r. w sprawie o sygn. akt V AGz 112/23, opatrzonego klauzulą wykonalności na mocy Postanowienia Referendarza sądowego delegowanego do Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia z dnia 11 kwietnia 2024 r. o sygn. akt V Ago 26/24, w kwocie: a) 11.743 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Sądem wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 marca 2024 r. do dnia zapłaty, które na dzień 10 lutego 2025 r. wynoszą 1.216,12 zł; b) 1.950 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 marca 2024 r. do dnia zapłaty, które na dzień 10 lutego 2025 r. wynoszą: 201,95 zł - a więc tego samego przedmiotu, którego dotyczył wniosek skarżącej z dnia 10 lutego 2025 r. złożony w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu w obecnym składzie brak jest podstaw do stwierdzenia, że wniosek Skarżącej zainicjował postępowanie w sprawie tożsamej ze sprawą rozstrzygniętą decyzją ostateczną NDUCS 458000-CKK-12.4227.162.2023.18 z 7 czerwca 2024 r. wydaną z wniosku K1. sp. z o.o. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż K1. sp. z o.o. – jako podmiot wpisany na listę podmiotów objętych sankcjami, o których mowa w rozporządzeniu 269/2014 - zwróciła się o zwolnienie zamrożonych środków finansowych w celu dokonania płatności na rzecz Skarżącej w kwocie 126.504,27 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, która to kwota została orzeczona wyrokiem Sądu Okręgowego w Gdańsku z 8 sierpnia 2023 r. w sprawie IX GC 977/22, powołując się na regulacje art. 5 rozporządzenia 269/2014, zaś Skarżąca nie występowała jako strona w sprawie zakończonej wydaniem decyzji NDUCS 458000-CKK-12.4227.162.2023.18 z 7 czerwca 2024 r. Wniosek, który zainicjował postępowanie zakończone wydaniem skarżonej obecnie decyzji został złożony przez Skarżącą, która jako podstawę swojego wniosku wskazała art. 5 ww. rozporządzenia. Wskazać należy, że w art. 4, 5 i 6 ww. rozporządzenia organom państw członkowskich przyznano możliwość, na zasadzie odstępstwa od art. 2 (w którym wprowadzono jako zasadę zakaz udostępniania, bezpośrednio lub pośrednio, podmiotom lub organom wymienionym w załączniku I ani na ich rzecz zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych, będących w ich posiadaniu lub przez nie kontrolowanych) wyrażenia zgody na zwolnienie określonych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych lub ich udostępnienie w przypadku spełnienia ściśle określonych przesłanek. Stosownie do treści art. 4 może to mieć miejsce po ustaleniu, że środki finansowe i zasoby gospodarcze, o których mowa, są: a) niezbędne do zaspokojenia podstawowych potrzeb osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów wymienionych w załączniku I oraz członków rodzin pozostających na utrzymaniu takich osób fizycznych, w tym opłat za żywność, z tytułu najmu lub kredytu hipotecznego, za leki i leczenie, podatków, składek ubezpieczeniowych oraz opłat za usługi użyteczności publicznej; b) przeznaczone wyłącznie na pokrycie uzasadnionych honorariów lub zwrot wydatków związanych ze świadczeniem usług prawniczych. Zwolnienie na podstawie art. 6 rozporządzenia 269/2014 dopuszczono pod warunkiem że płatność dokonywana przez osobę fizyczną lub prawną, podmiot lub organ wymienione w załączniku I jest należna na mocy umowy lub porozumienia zawartego przez daną osobę fizyczną lub prawną, podmiot lub organ lub na mocy zobowiązania je obciążającego, zanim ta osoba fizyczna lub prawna, ten podmiot lub organ zostały ujęte w wykazie w załączniku I, o ile właściwy organ ustalił, że spełnione są następujące warunki: a) środki finansowe lub zasoby gospodarcze zostaną wykorzystane do dokonania płatności przez osobę fizyczną lub prawną, podmiot lub organ wymienione w załączniku I; oraz b) dokonanie płatności nie narusza art. 2 ust. 2. Zwolnienia zamrożonych środków lub ich udostępnienia na podstawie art. 4 i 6 organ może dokonać na warunkach, jakie uzna za stosowne. Z kolei zwolnienie niektórych zamrożonych środków finansowych lub zasobów na podstawie art. 5 rozporządzenia 269/2014 jest dopuszczalne, jeśli spełnione są następujące warunki: a) środki finansowe lub zasoby gospodarcze są przedmiotem orzeczenia arbitrażowego wydanego przed dniem, w którym osoba fizyczna lub prawna, podmiot lub organ, o których mowa w art. 2, zostali umieszczeni w wykazie znajdującym się w załączniku I, lub przedmiotem orzeczenia sądowego lub decyzji administracyjnej wydanych w Unii, lub orzeczenia sądowego podlegającego egzekucji w danym państwie członkowskim przed tym dniem lub później; b) środki finansowe lub zasoby gospodarcze będą wykorzystane wyłącznie w celu zaspokojenia roszczeń zabezpieczonych takim orzeczeniem lub decyzją lub uznanych w takim orzeczeniu lub decyzji, w granicach określonych przez mające zastosowanie przepisy ustawowe i wykonawcze dotyczące praw osób, którym takie roszczenia przysługują; c) orzeczenie lub decyzja nie zostały wydane na rzecz osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu, którzy zostali umieszczeni w wykazie znajdującym się w załączniku I; oraz d) uznanie orzeczenia lub decyzji nie jest sprzeczne z porządkiem publicznym danego państwa członkowskiego. Jak więc wynika z powyższego każdy z powołanych przepisów formułuje własne, niezależne przesłanki dopuszczające odstępstwo od art. 2 rozporządzenia 269/2014 r., nakazując poddanie ocenie, pod kątem zastosowania poszczególnych podstaw prawnych zwolnienia, każdorazowo innych okoliczności i aspektów stanu faktycznego (w niektórych przypadkach dotyczących też ściśle określonych podmiotów – jak np. w pkt a art. 4), choć ostatecznie ocena ta zawsze musi uwzględniać podstawowy sens i cel rozporządzenia. Odmienność podstaw dopuszczonych w rozporządzeniu 269/2014 zwolnień przekłada się na ustalenie kręgu podmiotów potencjalnie uprawnionych do wystąpienia z wnioskiem o zwolnienie, tj. mogących upatrywać w decyzji organu rozstrzygnięcia swojej własnej sprawy administracyjnej, kształtowanej z jednej strony przez decyzję objęcia danego podmiotu sankcjami na podstawie ww. rozporządzenia, z drugiej – przesłankami konkretnych podstaw zwolnienia określonych środków podlegających zamrożeniu. Organ nie zakwestionował w niniejszej sprawie statusu strony Skarżącej jako podmiotu uprawnionego do zainicjowania takiego postępowania. Zdaniem Sądu nie można przyjąć, że rozstrzygnięcie o braku podstaw do zwolnienia określonych przedmiotowo środków w wyniku wniosku złożonego przez jeden podmiot, powołujący się na określoną podstawę prawną zwolnienia, prowadzić musi do powstania stanu res iudicata także wówczas, gdy w odniesieniu do tych środków występuje z wnioskiem o zwolnienie inny podmiot, powołujący się konkretną podstawę zwolnienia. W obecnie rozpoznawanej sprawie Skarżąca (druga strona umowy) wystąpiła o zwolnienie środków w kwotach wykazanych w prawomocnych Postanowieniach Sądu Cywilnego na podstawie art. 5 ww. rozporządzenia. Okoliczność wydania prawomocnych postanowień zasądzających kwoty na rzecz Skarżącej ani pozostałych przesłanek z art. 5 nie była przedmiotem merytorycznej oceny organu. W tym wypadku nie można, zdaniem Sądu, mówić o podmiotowej i przedmiotowej tożsamości spraw. Nawet jeśli rozpoznając wniosek Skarżącej o zwolnienie z art. 5 rozporządzenia, organ miałby odwoływać się do tych samych okoliczności, do których odwoływał się dokonując rozpoznania wniosku K1.. Sp. z o.o. w oparciu o inną regulację rozporządzenia, końcowo muszą podlegać one ocenie w odniesieniu do konkretnych przesłanek zwolnienia zawartych w powołanej przez wnioskodawcę podstawie zwolnienia (art. 5). Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobowiązany rozpoznać wniosek Skarżącej w oparciu o powołaną przez nią podstawę prawną. Mając na uwadze powyższe podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a.