III SA/Wr 399/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Jerzy Strzebińczyk, , , po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2008 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy zameldowania na pobyt stały, zażalenia M. S. z dnia 12 listopada 2007 r., postanawia: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 21 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę M. S. na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Wojewody. Zażalenie i skarga kasacyjna skarżącego na powyższe rozstrzygnięcie zostały odrzucone postanowieniami Sądu z dnia 26 października 2007 r., doręczonymi skarżącemu w dniu 12 listopada 2008 r. Pismem datowanym na dzień 12 listopada 2007 r., a nadanym w dniu 15 listopada 2008 r., skarżący wywiódł zażalenie, wskazując w jego treści, że zaskarża postanowienie Sądu z dnia 8 listopada 2007 r. W uzasadnieniu tego zażalenia, M. S. podnosił, że decyzja Wojewody w przedmiocie odmowy zameldowania jest dla niego niekorzystna, dlatego złożył wniosek o przyznania mu prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, w celu zaskarżenia w drodze skargi kasacyjnej postanowienia Sądu o odrzuceniu jego skargi. Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 14 stycznia 2008 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia – braków formalnych zażalenia z dnia 12 listopada 2007 r., poprzez wskazanie, czy dotyczy ono postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 października 2007 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej, czy też postanowienia z tego samego dnia o odrzuceniu zażalenia. W dniu 14 stycznia 2008 r. adwokat A.J. złożyła w tutejszym Sądzie opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, przedkładając jednocześnie udzielone jej przez M. S. pełnomocnictwo do występowania w rozpoznawanej sprawie. W związku z przedstawieniem pełnomocnictwa, zarządzenie Przewodniczącego z dnia 14 stycznia 2008 r. (wzywające do uzupełnienia braków formalnych zażalenia strony z dnia 12 listopada 2007 r.), doręczone zostało również ustanowionemu pełnomocnikowi, wraz z kserokopią tamtego środka zaskarżenia sformułowanego osobiście przez skarżącego. Pismem z dnia 29 lutego 2008 r. Dyrektor Aresztu Śledczego w Ch., na adres którego skierowane zostało zarządzenie do M. S., poinformował Sąd, że przesyłka sądowa została przekazana do Aresztu Śledczego we W., gdzie żalący się obecnie przebywa. Sygn. akt III SA/Wr 399/07 W dniu 28 lutego 2008 r. pełnomocnik skarżącego, w odpowiedzi na wezwanie Sądu, oświadczyła, że w jej ocenie zażalenie strony z dnia 12 listopada 2007 r. dotyczy zarówno obu postanowień Sądu z dnia 26 października 2007 r.: postanowienia o odrzuceniu zażalenia i postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Sam skarżący nie odpowiedział do tej pory na wezwanie do usunięcia braków formalnych swojego zażalenia datowanego na dzień 12 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy podkreślić, że w dniu 26 października 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął w rozpoznawanej sprawie dwa rozstrzygnięcia: o odrzuceniu zażalenia M. S. i o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Tymczasem, w ustawowym terminie do zaskarżenia każdego ze wskazanych orzeczeń skarżący wywiódł tylko jedno zażalenie, nie określając w nim jednak, którego ze wspomnianych postanowień ono dotyczy. Nie wynikało to również z treści zażalenia, strona ograniczyła się bowiem do wskazania ogólnie swojej sytuacji procesowej i życiowej. Przewodniczący wezwał zatem M. S. do sprecyzowania wniesionego zażalenia, poprzez wyraźne wskazanie, jakiego orzeczenia Sądu ono dotyczy. Wezwanie takie było tym bardziej zasadne, jeśli zważyć, że przedmiotem wydanych postanowień było odrzucenie dwóch różnych środków odwoławczych – zażalenia i skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 193 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", zażalenie powinno zaś czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Dodatkowo, co szczególnie istotne w rozpoznawanej sprawie, stosownie do art. 194 § 4 p.p.s.a., zażalenie, którego przedmiotem jest postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych niekwestionowane jest stanowisko, że braki wynikające ze szczególnych wymagań stawianych środkowi odwoławczemu (a do takich zaliczyć należy tzw. "przymus adwokacki"), nie mogą być naprawiane w Sygn. akt III SA/Wr 399/07 trybie właściwym do usuwania braków formalnych pisma procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził stanowczy pogląd, że jeśli skarga kasacyjna została wniesiona z naruszeniem art. 175 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny powinien ją odrzucić bez wzywania do usunięcia braków (vide: postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2004 roku, FSK 3/04, M. Prawniczy 2004, Nr 5, s. 202). W myśl art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Stosownie natomiast do art. 178 tej samej ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Skoro w przedmiotowej sprawie zarówno skarżący jak i jego pełnomocnik nie wykonali prawidłowo wezwania Sądu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia (za takowe nie można bowiem uznać pisma pełnomocnika skarżącego, że "przyjąć należy, iż dotyczy ono obu postanowień" (właśnie ze względu na wcześniej przedstawione zróżnicowanie co do wymogów formalnych takich zażaleń), to zażalenie to podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 i 175 p.p.s.a w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.