III SA/Wr 400/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Marcin Miemiec Protokolant Paulina Białkowska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 14 października 2010 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r., nr [...] - uchylająca decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r., nr [...] o odmowie przedłużenia zezwolenia z dnia [...] r. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa d. oraz umarzająca postępowanie w sprawie. W stanie sprawy A Spółka z o.o. w W. (dalej: skarżąca) wnioskiem z dnia [...] r., wystąpiła o przedłużenie wymienionego zezwolenia o kolejne 6 lat. W związku z wejściem w życie z dniem 31.10.2009r. ustawy o Służbie Celnej z dnia 27 sierpnia 2009 r. (Dz.U. z roku 2009 nr 168, poz. 1323), która przeniosła dotychczasowe zadania organów podatkowych wynikające z ustawy o grach i zakładach wzajemnych na organy celne, cały materiał dowodowy zebrany w sprawie został przekazany do Dyrektora Izby Celnej we W. Dyrektor Izby Celnej we W. decyzją z dnia z dnia [...] r. odmówił przedłużenia zezwolenia. Przywołał w szczególności, że zgodnie z art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540), która weszła w życie z dniem 01 stycznia 2010 r. zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust.1 nie mogą być przedłużane. W wyniku rozpoznania odwołania skarżącej od tej decyzji Dyrektor Izby Celnej we W. uchylił pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie i umorzył postępowanie w sprawie. Organ ten po dokonaniu analizy całości zgromadzonego w sprawie materiału, stwierdził między innymi, że w dniu [...] r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych a straciła moc ustawa z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. nr 4, poz. 27 ze zm.). Uznał, odmiennie niż w pierwszej instancji jednak, że rozstrzygnięcie sprawy powinno nastąpić na innej podstawie prawnej, tj. art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych. Mając na względzie, że przepisy tej ustawy, stanowiące, że działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń, udzielonych na mocy ustawy o grach i zakładach wzajemnych jest prowadzona wyłącznie do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, jak również , że powyższe zezwolenia nie mogą być przedłużane oraz biorąc pod uwagę fakt, że postępowania w sprawie wydania tych zezwoleń (należy do nich zaliczyć także postępowania o przedłużenie zezwolenia), wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się – organ ten uznał, złożenie wniosku przed dniem [...] r. o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych (które zgodnie z Kpa wszczynało postępowanie administracyjne) i jego nierozpatrzenie najpóźniej do dnia [...] r.- powodowało konieczność umorzenia postępowania. Tym samym należało umorzyć przedmiotowe postępowanie, na podstawie art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, a nie odmówić, jak przyjęto w decyzji I instancji – przedłużenia zezwolenia na mocy art. 138 ust. 1 tejże ustawy. Dyrektor Izby Celnej nie zgodził się nadto z zarzutami naruszenia norm Konstytucji RP oraz kodeksu postępowania administracyjnego. Nie podzielił także przekonania skarżącej o przewlekłości postępowania, przywołując, że zgodnie z art. 34 ustawy o grach i zakładach wzajemnych rozpatrzenie przedmiotowych wniosków następuje w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku, a zatem termin ten upływał dopiero [...] r., co oznacza, że sprawę załatwiono w terminie. Skarżąca w skardze z dnia [...] r. (uzupełnionej pismem procesowym) wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z uwagi na, jak sformułowano: - naruszenie prawa materialnego oraz obrazę norm postępowania, w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy, - wystąpienie przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji albowiem "decyzja została wydana bez podstawy prawnej lub z naruszeniem prawa i zawiera wadę powodująca nieważność postępowania." Skarżąca wniosła także o zwrócenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych z przepisami art. 2, 20, 22, 31 ust. 3, 32 Konstytucji RP. Formułując następnie zarzut przewlekłości postępowania, zdaniem skarżącej do dnia [...] r. do przedmiotowego postępowania miały zastosowanie przepisy ustawy o grach i zakładach wzajemnych oraz kodeksu postępowania administracyjnego, które jakkolwiek w przepisie art. 32 w związku z art. 24 ustawy o grach i zakładach wzajemnych przewidywały termin 6 miesięcy na załatwienie sprawy, jednakże dotyczyły one wniosku o udzielenie zezwolenia. Tymczasem przepis art. 36 ani żaden inny przepis tej ustawy nie określał terminu na rozpatrzenie wniosku o przedłużenie zezwolenia, co oznacza, że zastosowanie w tej materii winny znaleźć unormowania kodeksu postępowania administracyjnego wyznaczające terminy na załatwienie sprawy. Wskutek obowiązywania ustawy o grach i zakładach wzajemnych do końca 2009 r. oraz braku przepisów przejściowych w nowym akcie prawnym tj. w ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, organ winien był załatwić najpóźniej sprawę do [...] r. Organ prowadził pozorne czynności procesowe, wyłącznie w oczekiwaniu na zmianę stanu prawnego, co pogorszyło sytuację prawną strony skarżącej i tym samym godzi w konstytucyjną zasadę demokratycznego państwa prawnego, wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP oraz w regulacje art.7, 12, 35 k.p.a. Doszło również – w dalszym toku postępowania, już pod rządami nowej ustawy i na gruncie Ordynacji podatkowej do uchybienia normom art. 120 i 121. Dalej uzasadniając sprzeczność ustawy o grach hazardowych z prawem europejskim (w szczególności jej art. 2 i art. 3) zarzuciła, że projektu tej ustawy, wbrew wymogom dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37; Dz.U.UE-sp.13-20-337 – dalej: dyrektywa 98/34/WE) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U. Nr 239, poz. 2039 ze zm., dalej jako rozporządzenie), nie notyfikowano, mimo iż zawierał on przepisy techniczne. Wniosła o zwrócenie się z zapytaniem prawnym do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z zapytaniem, cyt.: a)"Czy art. 2 ustawy o grach hazardowych zawierający definicję gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach , które to przepisy mają charakter regulacji o charakterze norm technicznych, na podstawie których dokonuje się podziału na poszczególne rodzaje gier , a także w powiązaniu z pozostałymi przepisami ustawy o grach hazardowych decydują o dopuszczalności i warunkach prowadzenia poszczególnych rodzajów gier oraz art. 3 ustawy o grach hazardowych stanowiący, iż urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie w związku z pozostałymi przepisami ustawy o grach hazardowych wyklucza prowadzenie działalności w tym zakresie poprzez Internet oraz ogranicza działalność w wielu zakresach m.in. w postaci salonów gier na automatach o niskich wygranych powinien być na podstawie art.8 i art. 9 Dyrektywy notyfikowany Komisji Europejskiej w trybie określonym w Dyrektywie". b) "Czy w przypadku uchybienia obowiązkowi notyfikacji przepisów na podstawie Dyrektywy jednostki mogą się powoływać na art. 8 i art.9 Dyrektywy przed Sądem krajowym, na którym ciąży obowiązek odmowy zastosowania krajowego przepisu technicznego, który nie został notyfikowany zgodnie z Dyrektywą." Dyrektor Izby Celnej we W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 . Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń, co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. Tak więc, uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi; Dz.U nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). W zakresie tak określonej kognicji, Sąd stwierdza, iż w wyniku wydania zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia prawa. Podstawę wydania zaskarżonej decyzji zasadnie stanowi art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych w brzmieniu, że postępowania w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się. Zgodnie z regulacją w art. 118 do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. przed 01-01-2010r.) stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Treść tych norm jest jasna i jednoznaczna, nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Tym samym wobec faktu, że postępowanie w sprawie udzielenia przedmiotowego przedłużenia zezwolenia nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych, organ prawidłowo podjął decyzję na gruncie nowej ustawy, zgodnie z brzmieniem przepisów intertemporalnych. Skarżąca stawiając zarzut wydania decyzji bez podstawy prawnej, na podstawie bezskutecznych przepisów ustawy o grach hazardowych podniosła, iż jej zadaniem, ustawa o grach hazardowych zawiera normy techniczne, w rozumieniu postanowień dyrektywy 98/34/WE i w związku z tym projekt tej ustawy powinien być poddany procedurze notyfikacyjnej. Polska jako państwo członkowskie Wspólnoty Europejskiej jest zobowiązana, jak słusznie zauważyła skarżąca, do przestrzegania prawa Unii Europejskiej w tym w zakresie procedury notyfikacyjnej, przewidzianej powołaną dyrektywą, zgodnie z którą obowiązkiem państw członkowskich jest notyfikowanie do Komisji Europejskiej projektów aktów prawnych zawierających przepisy techniczne odnoszące się do produktów i usług społeczeństwa informacyjnego. Pojęcie przepisu technicznego według postanowień dyrektywy 98/34/WE (art. 1.11) oraz rozporządzenia (§ 2 pkt 3) ma bardzo szerokie znaczenie, obejmujące swym zakresem: specyfikacje techniczne (§ 2 pkt 2), inne wymagania (§ 2 pkt 3), przepisy dotyczące usług (§ 2 pkt 1), regulacje wprowadzające zakazy (§ 2 pkt 5 lit.d) oraz regulacje pośrednio ograniczające (§ 2 pkt 5 lit.e). Niemniej jednak, aby dany przepis mógł być uznany za przepis techniczny musi on dodatkowo odróżniać się od pozostałych przepisów pewnymi elementami. Przede wszystkim musi wystąpić element obligatoryjności, w postaci obowiązku, jako nieodłącznej właściwości przepisu technicznego, która odróżnia ten przepis od normy, z którą zgodność nie jest obowiązkowa. Istotne jest także to, jaki ma on wpływ na sprzedaż lub usługę produktu przemysłowego i rolniczego na terenie państwa członkowskiego lub jego zasadniczej części. Zatem nie każda norma dotycząca produktu lub usługi będzie podlegała procedurze notyfikacyjnej, a jedynie ta, która odpowiada wymogom stawianym przez dyrektywę 98/34/WE. Z definicji przepisu technicznego w zakresie usług wynika, iż procedurze notyfikacji podlegają wyłącznie normy regulujące usługi społeczeństwa informacyjnego. Zgodnie z art. 1.2 dyrektywy 98/34/WE oraz § 2 pkt 1 rozporządzenia, za usługę w ramach społeczeństwa informacyjnego, uważa się usługę która spełnia łącznie następujące warunki: jest świadczona za wynagrodzeniem, na odległość, drogą elektroniczną oraz na indywidualne żądanie odbiorcy usługi. Przy czym "na odległość", w rozumieniu powołanych przepisów, oznacza usługę świadczoną bez równoczesnej obecności stron, "drogą elektroniczną" oznacza, iż usługa jest przesyłana pierwotnie i otrzymywana w miejscu przeznaczenia za pomocą sprzętu elektronicznego do przetwarzania (włącznie z kompresją cyfrową) oraz przechowywania danych, i która jest całkowicie przesyłana, kierowana i otrzymywana za pomocą kabla, odbiornika radiowego, środków optycznych lub innych środków elektromagnetycznych, natomiast "na indywidualne żądanie odbiorcy usług" oznacza, że usługa świadczona jest poprzez przesyłanie danych na indywidualne żądanie. W tym znaczeniu gra na automatach o niskich wygranych nie spełnia dwóch z czterech podanych warunków, gdyż nie jest świadczona na odległość i nie jest świadczona drogą elektroniczną, a tym samym nie ma podstaw do stosowania do uregulowań z nią związanych procedury notyfikacyjnej, przewidzianej w powołanej dyrektywie. Potwierdza to także treść załącznika nr V pkt 1 lit.d) dyrektywy 98/34/ WE, w myśl którego udostępnienie gier elektronicznych w salonie przy fizycznej obecności użytkownika nie jest objęte przepisami art. 2 pkt 2 akapit drugi powołanej dyrektywy. Tak więc uwzględniając powyższe należy dojść do wniosku, że ustawa o grach hazardowych w zakresie dotyczącym rozpatrywanego przypadku (podkreślenie Sądu) nie wymagała notyfikacji, a tym samym przepisy wskazane przez skarżącą, nie są nieskuteczne. Rozpatrywana sprawa, co należy podkreślić, dotyczy wyłącznie zagadnienia gier na automatach o niskich wygranych, bowiem wniosek o przedłużenie zezwolenia, złożony przez stronę skarżącą obejmował przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, a nie innego rodzaju gier. Sąd zatem musiał ograniczyć się przy badaniu zgodności przepisów ustawy o grach hazardowych z przepisami prawa europejskiego tylko w takim zakresie, w jakim dotyczą tej sprawy. Pytanie prejudycjalne może bowiem być sformułowane tylko w sytuacji, gdy jest to niezbędne do wydania wyroku. Sąd orzekający w konkretnej sprawie nie jest wobec tego uprawniony do oceny zgodności z przepisami prawa Unii Europejskiej całej ustawy, tudzież poddać takiej ocenie wszystkie przypadki uregulowane danym aktem prawnym. Rozpoznając skargę, Sąd mógłby zresztą odmówić zastosowania tylko tych przepisów ustawy, które stanowiły podstawę do wydania zaskarżonej decyzji, nie ma zaś uprawnień do derogacji całej ustawy z systemu prawnego. W ocenie Sądu, z przyczyn podanych powyżej, nie zachodziły wobec tego przesłanki do wystąpienia do ETS z pytaniem prejudycjalnym w zakresie żądanym przez stronę skarżącą. Przechodząc do rozpoznania drugiego z zarzutów skargi, należy stwierdzić, iż wyjaśnieniu podlega nadal kwestia czy powołane przepisy ustawy o grach hazardowych pozostają w sprzeczności z normami Konstytucji RP. Wynikające z tych przepisów faktyczne ograniczenia co do możliwości przedłużenia zezwolenia udzielonego przed dniem wejścia w życie ustawy, niewątpliwie stwarza dla podmiotu mniej korzystną sytuację, ale w ocenie Sądu nie stanowi naruszenia Konstytucji RP. Godzi się zauważyć, że zasada demokratycznego państwa prawnego oraz wywodzona na jej podstawie zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i do stanowionego przez nie prawa oraz zasady - ochrony praw nabytych i interesów w toku, legalizmu, rzetelnej legislacji, czy obowiązku informacyjnego organów, wolności prowadzenia działalności gospodarczej, nie wykluczają bynajmniej stanowienia regulacji ograniczających lub znoszących prawa podmiotowe, a jedynie nakazują, aby legislacja została przeprowadzona z uwzględnieniem ustanowionego zakazu wstecznego działania prawa oraz nakazu przestrzegania reguł przyzwoitej legislacji, w tym przestrzeganie zasady dostatecznej określoności przepisów prawa, a także ustanawiania odpowiedniej vacatio legis. Uzasadnieniem naruszenia zasady ochrony praw nabytych może być bowiem potrzeba zapewnienia realizacji innej wartości istotnej dla systemu prawnego, choćby nie była ona wprost wyrażona w tekście przepisów konstytucyjnych. Nadto ustawodawca ma prawa dokonywać zmiany przepisów zgodnie z oczekiwaniami społecznymi. Ingerując w prawa nabyte prawodawca powinien jedynie umożliwić zainteresowanym dostosowanie się do nowej sytuacji i dokończenie przedsięwzięć podjętych na podstawie wcześniejszej regulacji, co powinno znaleźć wyraz w przepisach przejściowych dostosowawczych i końcowych nowego aktu prawnego. Odnosząc się zatem do zarzutu niekonstytucyjności norm ustawy o grach hazardowych, należy stwierdzić, iż jest on niezasadny. Nowa regulacja prawna nie zaskakuje bowiem adresatów normy prawa, a jedynie stanowi "płynne" przejście z dotychczasowego stanu prawnego na nowy stan prawny. Zawiera także normy końcowe, dostosowawcze i o charakterze intertemporalnym, stosowną vacatio legis, akt ten odpowiada ogólnym zasadom techniki tworzenia aktów prawnych. Wypada także podkreślić w tej materii, że prowadzenie działalności w omawianym zakresie również i w uprzednim stanie prawnym wymagało uzyskania zezwolenia, co powinno ograniczyć rozważania na temat ochrony praw nabytych lub zaufania do państwa i prawa do odniesienia się do praw wynikających z ostatecznej decyzji udzielającej skarżącej przedmiotowego zezwolenia. Ingerencja w prawa nabyte na mocy ostatecznej decyzji może bowiem nastąpić wyłącznie w trybie określonym dla wzruszenia decyzji ostatecznych lub na mocy wyraźnego i niebudzącego wątpliwości przepisu rangi ustawowej. Innymi słowy z naruszeniem zasady ochrony praw nabytych oraz zasady zaufania do państwa i prawa mamy do czynienia jedynie wówczas, gdy na posiadacza ostatecznego zezwolenia zostanie nałożony nowy obowiązek lub też obowiązek poddania się dodatkowym procedurom weryfikującym kwalifikacje do prowadzenia określonego rodzaju działalności, zwłaszcza wówczas, gdy nastąpi to z mocą wsteczną. W niniejszej sprawie tymczasem nie zachodzi taka sytuacja. Ponadto w art. 117 ust. 1 prawodawca – realizując praktycznie zasadę praw nabytych – przewidział zachowanie ważności dotychczasowych zezwoleń na urządzanie i prowadzenie gier i zakładów wzajemnych, uzupełniając tą zasadę stwierdzeniem, zgodnie z którym między innymi także działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych może być nadal prowadzona na podstawie wcześniej udzielonych zezwoleń do ich wygaśnięcia (art. 129 ust. 1). Z drugiej strony, wprowadził jednak kategoryczny zakaz przedłużania zezwoleń, o których mowa w ostatnio wymienionym przepisie (art. 138 ust. 1), zastrzegając, iż między innymi postępowanie w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych (jak w tej sprawie), wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych umarza się (art. 129 ust. 2). Zgodnie z art. 193 Konstytucji RP każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. W braku usprawiedliwionych podstaw prawnych oraz niezasadności zgłoszonych zarzutów Sąd nie znalazł podstaw do zwrócenia się, w trybie art. 193 Konstytucji RP, do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, co do zgodności przepisów ustawy o grach hazardowych z przepisami artykułów 2, 20, 22, 31 ust. 3, 32 Konstytucji RP. Nie można również podzielić przekonania strony skarżącej co do przewlekłości postępowania. Zarzuty w tej mierze są chybione. Przede wszystkim trzeba podnieść, że "przedłużenie zezwolenia", o którym była mowa w art. 36 ust. 3 i ust. 4 ustawy o grach i zakładach wzajemnych z 1992 r. należy traktować jako swoisty skrót myślowy legislatora. Przepisy tamtej ustawy nie dawały bowiem żadnej podstawy do odmiennego traktowania – z punktu widzenia treści, okresu udzielania, a wreszcie warunków, jakie musiał spełnić podmiot ubiegający się zarówno o "pierwotne" zezwolenie, jak i o jego "przedłużenie". Zarówno "pierwotne" zezwolenie oraz zezwolenie "przedłużone" należą do tej samej, jednorodnej kategorii "zezwolenia", którego otrzymanie – po dokonanej uprzednio weryfikacji zachowania przez stronę przesłanek normatywnych – warunkowało dopiero możliwość zgodnego z prawem prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. W tym świetle nieuprawnione jest twierdzenie skarżącej jakoby art. 34 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych przewidujący, że rozpatrzenie wniosków następuje w terminie 6 miesięcy od dnia jego złożenia nie miał zastosowania do wniosków o przedłużenie zezwolenia. Nie doszło zatem do uchybienia procedury na gruncie kodeksu postępowania administracyjnego ani Ordynacji podatkowej. Abstrahując od powyższego, przewlekłość postępowania, nawet gdyby wystąpiła, nie może mieć wpływu na wynik rozstrzygnięcia, to znaczy nie wpływa na ważność decyzji a strona może bronić się przed skutkami opieszałości organu korzystając z instytucji procesowych, przewidzianych w ramach danej procedury – i tak, na gruncie regulacji kodeksowych służy na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia (art. 37 § 1 k.p.a.) , zaś na gruncie Ordynacji podatkowej tryb ponaglenia określony w art. 141 § 1. Wreszcie skarga na bezczynność organu podług art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Z akt wszakże wynika, że skarżąca nie inicjowała tego rodzaju procedur. Z podanych względów, wobec braku stwierdzenia naruszeń prawa, na mocy art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.