III SA/Wr 400/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Magdalena Jankowska - Szostak, Sędziowie Sędzia WSA Asesor WSA Anna Kuczyńska – Szczytkowska, (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 27 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 sierpnia 2024 r. nr BP.501.1211.2024.2462.DL1.607389 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 kwietnia 2024 r., nr WP.8150.39.2024.I0049.JZ(8); II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej kwotę 160 (słownie: sto sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia 29 sierpnia 2024 r. nr BP.501.1211.2024.2462.DL1.607389 Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji) utrzymał w mocy decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji) z dnia 24 kwietnia 2024 r. nr WP.8150.39.2024.I0049.JZ(8) o nałożeniu na K. sp. z o.o. w K.1 (dalej: Spółka, strona skarżąca) kary pieniężnej w wysokości 4.000 zł. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2024 r., poz. 728, dalej: u.t.d.), lp. 6.3.3, lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 23, art. 27, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 (Dz. UE L60 z 28.02.2014 r., dalej: rozporządzenie 165/2014), art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz. Urz. UE L Nr 249, str. 1, dalej: rozporządzenie 2020/1054). Z akt administracyjnych sprawy i uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, że w dniu 5 stycznia 2024 r. w miejscowości B. funkcjonariusz Policji z Komendy Miejskiej Policji we Wrocławiu przeprowadził kontrolę drogową pojazdu marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował J. K. Kierujący okazał wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. W protokole kontroli nr [...] wskazano, że kierujący wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy oraz że kierowca posługiwał się kartą innego kierowcy (P. P.), a przewóz drogowy wykonywany był pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie. Kontrolowany przewóz wykonywany był w imieniu i na rzecz strony skarżącej. W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania strona skarżąca wyjaśniła, że w dniu kontroli, tj. 5 stycznia 2024 r. kierowca wykonywał przewóz na potrzeby gospodarstwa rolnego należącego do Z. K. i nie wiedział, że w slocie tachografu znajduje się karta innego kierowcy. Jedynym przewinieniem kierowcy było niesprawdzenie urządzenia rejestrującego. Strona skarżąca oświadczyła, że prowadzenie skontrolowanego pojazdu, będącego własnością K. sp. z o.o. było częściowo wyłączone ze stosowania przepisów rozporządzenia nr 561/2006, a tym samym rejestrowania czasu jazdy ze względu na wykorzystywanie tego pojazdu w pracach rolniczych w dniu 5 stycznia 2024 r. Do pisma spółka dołączyła wydruk z Krajowego Rejestru Sądowego, kserokopię decyzji w sprawie ustalenia wysokości należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2023 dotyczącej m.in. podatku rolnego, kserokopię dokumentu "WZ" – wydanie materiału na zewnątrz z dnia 5 stycznia 2024 r., w którym jako odbiorcę wskazano G., środek transportu – [...], nazwa materiału – [...], data wydania – 5 stycznia 2024 r. W piśmie z 28 marca 2024 r. strona skarżąca podtrzymała swoją dotychczasową argumentację. W wyniku rozpoznania sprawy Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego dnia 24 kwietnia 2024 r. wydał decyzję o nałożeniu na stronę skarżącą kary pieniężnej w wysokości 4.000 zł. W odwołaniu strona skarżąca podkreśliła, że kierowca przed wyjazdem był nieświadomy faktu, iż w slocie tachografu znajduje się karta innego kierowcy. Kierowca użytkował pojazdu tylko i wyłącznie do celów własnego gospodarstwa rolnego. Po rozpatrzeniu odwołania, organ II instancji utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. Wyjaśnił, że art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Organ II instancji zauważył także, że nie może znaleźć zastosowania art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały bowiem uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a. Odnośnie naruszenia polegającego na posługiwaniu się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą (lp. 6.3.3 załącznika nr 3 do u.t.d.) organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 27 rozporządzenia 165/2014: karta kierowcy jest imienna (ust. 1), kierowca może posiadać nie więcej niż jedną ważną kartę kierowcy i jest uprawniony do posługiwania się jedynie jego własną imienną kartą kierowcy. Kierowca nie może posługiwać się kartą uszkodzoną lub kartą, której okres ważności upłynął (ust. 2). Dalej organ odwoławczy powołał art. 34 ust. 1-3 rozporządzenia 165/2014 i wskazał, że jego konsekwencją jest treść lp. 6.3.3 załącznika nr 3 do u.t.d., który karą pieniężną w wysokości 3.000 zł sankcjonuje posługiwanie się przez kierowcę kartą, która nie jest jego własną kartą. Podkreślił, że w trakcie analizy danych pobranych z karty kierowcy oraz tachografu cyfrowego znajdującego się w pojeździe ustalono, że w dniu 5 stycznia 2024 r. w godz. 6:51-13:08 kontrolowany kierowca J. K. podczas wykonywania zleceń transportowych używał karty innego kierowcy – P. P. Wskazał, że naruszenie to nie wymaga jednoczesnego, tj. w tym samym czasie, korzystania z dwóch kart kierowców, wystarczy bowiem używanie karty kierowcy przez innego kierowcę. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy uznał, że zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł za stwierdzone naruszenia określone w lp. 6.3.3 załącznika nr 3 do u.t.d. Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie (lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.) organ powołał treść art. 23 rozporządzenia 165/2014 i wskazał, że jego konsekwencją jest lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., który karą pieniężną w wysokości 1.000 zł sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że podczas kontroli stwierdzono, że w zamontowanym w kontrolowanym tachografie pojeździe nie zaktualizowano danych dotyczących numeru rejestracyjnego kontrolowanego pojazdu [...]. Numer rejestracyjny wpisany w tachografie to [...], podczas gdy numer rejestracyjny kontrolowanego pojazdu to [...]. W dniu kontroli strona wykonywała przewóz drogowy pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie bez wymaganego przeglądu okresowego. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo stwierdził naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie i dlatego zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 1.000 zł. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wykonywania przez kierowcę przewozów drogowych tylko i wyłącznie do celów własnego gospodarstwa rolnego, organ II instancji zauważył, że w protokole kontroli wpisano, że pojazdem wykonywany jest krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu K. sp. z o.o. Kierujący podpisał protokół kontroli bez wnoszenia uwag czy zastrzeżeń. Jeżeli kierujący wykonywałby przewóz drogowy na potrzeby własnego gospodarstwa rolnego, powinien przekazać tę informację kontrolującym lub ewentualnie odmówić podpisania protokołu, w którym zawarto informacje niezgodne ze stanem faktycznym lub też bez odnotowanych uwag kierującego. W ocenie organu II instancji, strona nie wykazała skutecznie, iż w sprawie zachodziła okoliczność wyłączająca obowiązek stosowania przepisów o użytkowaniu tachografów. Sam fakt, że kierujący prowadzi gospodarstwo rolne nie dowodzi, że przewóz wykonywany był w związku z działalnością rolniczą. Organ I instancji nie pominął wyjaśnienia strony i przedstawionych przez nią w postępowaniu dodatkowych dokumentów. W ramach postępowania wyjaśniającego dokonano ich oceny jako niewiarygodnych, biorąc pod uwagę przede wszystkim treść protokołu kontroli. Odnosząc się do zarzutów dotyczących braku ustosunkowania się organu I instancji do wniosków i wyjaśnień strony, organ odwoławczy zauważył, że pismem z dnia 29 stycznia 2024 r. strona skarżąca została poinformowana, iż w aktach sprawy nie ma protokołu z przesłuchania świadka. Organ odwoławczy podkreślił, że w sprawie strona nie wskazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu, a zatem brak jest podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Wszystkie okoliczności sprawy związane z naruszeniem lp. 6.3.3 oraz lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. były okolicznościami, na które przedsiębiorca miał wpływ i mógł je przewidzieć. W skardze do Sądu Spółka zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a to: art. 6, 7, 8, 9, 10, 68 i 77 k.p.a. poprzez: - niedokładne rozpatrzenie sprawy; - ustalenie przez organy administracji publicznej stanu faktycznego sprawy niezgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie decyzji; - niezebranie wystarczającego dla wyjaśnień sprawy materiału dowodowego, nadto nieuwzględnienie przedłożonego materiału dowodowego, - niepoinformowanie strony skarżącej przed wydaniem decyzji o zakończeniu postępowania w sprawach na poziomie Organu I i II instancji. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 4 pkt 22 ustawy z dnia 6 września 200 r. o transporcie drogowym, w zakresie uprawnień do wykonywania przewozów drogowych określonych w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz przepisach wykonawczych do powyższej ustawy: zgodności wykonywania działalności gospodarczej w zakresie regulacji czasu pracy kierowców określonych w przepisach rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, Rozporządzenia Rady (EWG) NR 3821/85, Umowy Europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe AETR oraz ustawy o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004r., Nr 92, poz. 874). W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podkreśliła, że prowadzenie przedmiotowego pojazdu będącego własnością K. sp. z o.o. wyłączone było częściowo ze stosowania przepisów rozporządzenia 561/2006 (a tym samym rejestrowania czasu jazdy) ze względu na wykorzystywanie tego pojazdu w pracach rolniczych w dniu kontroli. Zauważyła też, że organ administracyjny nie przeprowadził dowodu z zeznań strony oraz kierowcy - co było niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy administracji wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ocena sprawy dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego orzeczenia, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm., dalej: p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d, który stanowił podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiot postępowania w sprawie stanowiła decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 29 sierpnia 2024 r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, którą nałożono na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 4.000 zł z tytułu posługiwania się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą (lp. 6.3.3 załącznika nr 3 do u.t.d.) i na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie (lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.). Zgodnie z art. 92a ust. 1, 3 i 7 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych (ust. 3). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa Ip. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy (ust. 7 pkt 1 ustawy). Obowiązki lub warunki przewozu drogowego to - zgodnie z art. 4 pkt 22 tej ustawy - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz: rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U.UE.L.2006.102.1, dalej: rozporządzenie nr 561/2006) - lit. b; rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 lub aktów wykonawczych do rozporządzenia (UE) nr 165/2014: - rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/799 z dnia 18 marca 2016r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 ustanawiającego wymogi dotyczące budowy, sprawdzania, instalacji, użytkowania, naprawy tachografów oraz elementów składowych (Dz. Urz. UE L 139 z 26.05.2016, str. 1, z późn. zm.), - rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/548 z dnia 23 marca 2017r. ustanawiający standardowy formularz pisemnego oświadczenia w sprawie usunięcia lub naruszenia plomby tachografu (Dz. Urz. UE L 79 z 24.03.2017, str. 1) – lit. h. W motywie 4 preambuły do rozporządzenia nr 165/2014 przyjęto, że w pojazdach, do których ma zastosowanie rozporządzenie nr 561/2006 (na mocy art. 2 ust. 1 w zw. z art. 4 lit. a rozporządzenia nr 561/2006 ma ono zastosowanie do przewozu drogowego, oznaczającego każdą podróż odbywaną w całości lub w części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy) należy instalować tachografy. Jednocześnie w tym samym motywie preambuły znalazła się wskazówka co do wyłączeń spod stosowania rozporządzenia nr 165/2014. I tak niektóre pojazdy powinny być wyłączone z zakresu stosowania tego rozporządzenia, mianowicie pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony używane do przewozu materiałów, sprzętu lub urządzeń do użytku kierowcy w trakcie pracy, które to pojazdy są używane wyłącznie w promieniu 100 km od bazy przedsiębiorstwa oraz pod warunkiem że prowadzenie takich pojazdów nie stanowi głównego zajęcia kierowcy. W świetle powyższego, skoro tachograf ma służyć do weryfikacji zgodności działania m.in. z rozporządzeniem nr 561/2006 (art. 1 ust. 1 rozporządzenia 165/2014), to do rejestracji wymaganych danych w odniesieniu do kierowcy wymagana jest karta kierowcy, na której są zapisywane wymagane wiadomości (art. 2 lit. a i d w zw. z rozdziałem V - Karta kierowcy rozporządzenia nr 165/2014). Zgodnie z art. 32 ust. 1 rozporządzenia 165/2014 przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przepis art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014 stanowi, że kierowca ma obowiązek stosowania wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzi pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Stosownie zarazem do treści art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 561/2006, o ile nie zagraża to osiągnięciu celów określonych w art. 1, każde Państwo Członkowskie może wprowadzić wyjątki od przepisów art. 5-9 (w zakresie czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku) i uzależnić te wyjątki od spełnienia indywidualnych warunków na swoim terytorium lub, w porozumieniu z zainteresowanymi Państwami, na terytorium innego Państwa Członkowskiego, mające zastosowanie do przewozów wykonywanych pojazdami używanymi lub wynajmowanymi bez kierowcy przez przedsiębiorstwa rolnicze, ogrodnicze, leśne, gospodarstwa rolne lub rybackie do przewozu rzeczy w ramach własnej działalności gospodarczej w promieniu do 100 km od bazy przedsiębiorstwa. Państwa Członkowskie poinformują Komisję o wyjątkach wprowadzonych zgodnie z ust. 1, a Komisja poinformuje o nich pozostałe Państwa Członkowskie (ust. 2). Wyjątki, o których mowa w art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006, znalazły wyraz w ustawie z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. 2012.1155.t.j. z późn. zm.), a konkretnie w art. 29 ust. 1 i 2 zgodnie z którym kategorie pojazdów, o których mowa w art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006 wyłączone są ze stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Oznacza to, że w przypadku przewozów wykonywanych pojazdami używanymi lub wynajmowanymi bez kierowcy przez przedsiębiorstwa rolnicze, ogrodnicze, leśne, gospodarstwa rolne lub rybackie do przewozu rzeczy w ramach własnej działalności gospodarczej w promieniu do 100 km od bazy przedsiębiorstwa, kierowcy nie mają obowiązku używania wykresówek i rejestrowania prędkości pojazdu, własnej aktywności i przebytej drogi. Istota sporu sprowadza się do stwierdzenia, czy w sprawie wystąpiły okoliczności faktyczne, które wskazywałyby na konieczność zastosowania art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 561/2006. Strona skarżąca w toku postępowania administracyjnego, jak też w skardze do Sądu podnosiła, że w dniu kontroli, tj. 5 stycznia 2024 r. kierowca wykonywał przewóz na potrzeby gospodarstwa rolnego należącego do Z. K. i nie wiedział, że w slocie tachografu znajduje się karta innego kierowcy. Jedynym przewinieniem kierowcy było niesprawdzenie urządzenia rejestrującego. Strona skarżąca oświadczyła, że prowadzenie skontrolowanego pojazdu, będącego własnością K. sp. z o.o. było częściowo wyłączone ze stosowania przepisów rozporządzenia nr 561/2006, a tym samym rejestrowania czasu jazdy ze względu na wykorzystywanie tego pojazdu w pracach rolniczych w dniu 5 stycznia 2024 r. Do pisma spółka dołączyła wydruk z Krajowego Rejestru Sądowego, kserokopię decyzji w sprawie ustalenia wysokości należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2023 dotyczącej m.in. podatku rolnego, kserokopię dokumentu "WZ" – wydanie materiału na zewnątrz z dnia 5 stycznia 2024 r., w którym jako odbiorcę wskazano G., środek transportu – [...], nazwa materiału – [...], data wydania – 5 stycznia 2024 r. Wobec podnoszonych przez Spółkę okoliczności i dołączonych dokumentów zadaniem organów było więc dokładne wyjaśnienie, czy kontrolowany przejazd, to efekt prowadzonej działalności rolniczej. W szczególności organy powinny odnieść się do przedłożonej przez Spółkę kserokopii dokumentu "WZ" – wydanie materiału [...] na zewnątrz z dnia 5 stycznia 2024 r. i ustalić, czy w czasie kontroli przewożony był [...], co mogłoby wskazywać na wykonywanie przewozu na potrzeby gospodarstwa rolnego. W ocenie Sądu, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, tj. protokół kontroli i jednocześnie dowody przedłożone przez stronę skarżącą, przyjęcie przez organy, że Spółka nie wykazała, aby zachodziły podstawy do zastosowania art. 13 ust. 1 lit. b rozporządzenia 561/2006, jest co najmniej przedwczesne. Zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na bezsporne przyjęcie, że kontrolowany przewóz nie odbywał się na potrzeby gospodarstwa rolnego. Podpisanie przez kierowcę bez zastrzeżeń protokołu kontroli, w którym wskazano, że wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy w zestawieniu z wyjaśnieniami strony skarżącej i przedłożonymi przez nią dowodami nie może jednoznacznie przesądzać, jaki charakter miał wykonywany przewóz. Podkreślić przy tym należy, że organy powinny szczegółowo odnieść się do wartości dowodowej przedłożonych przez Spółkę dokumentów. Zdaniem Sądu pomocne mogłoby być przesłuchanie w sprawie w charakterze świadka kierowcy, jak też osoby reprezentującej Spółkę w charakterze strony, co miałoby niewątpliwy walor dowodowy pozwalający ustalić, jaki towar był przewożony w dniu 5 stycznia 2024 r. i na jakiej trasie. Wskazać trzeba, że organy administracji publicznej zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 Kpa), podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Oznacza to, że trafność rozstrzygnięcia w każdej indywidualnej sprawie wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia argumentów, które stanowiłyby podstawę do podjęcia konkretnego rozstrzygnięcia. Wydając decyzję organy zobowiązane są do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) oraz do uzasadnienia decyzji z zastosowaniem wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Stwierdzone w niniejszej sprawie naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co spowodowało konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji wydanej w I instancji, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach, na które złożyła się kwota wpisu w wysokości 160 zł orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji uwzględni poczynione w uzasadnieniu przez Sąd rozważania. W szczególności w celu wyjaśnienia, czy strona skarżąca faktycznie w dacie stwierdzonych uchybień używała przedmiotowego pojazdu na potrzeby własnego gospodarstwa rolnego, organ powinien skorzystać z wyjaśnień osoby reprezentującej stronę, umożliwiając jej przedłożenie ewentualnych dodatkowych dowodów, jak również zeznań świadka – kierowcy. Następnie w zależności od wyników ustaleń, organ w oparciu o całość zebranego w sprawie materiału dowodowego dokona oceny, czy zachodzą przesłanki do zastosowania art. 29 o czasie pracy kierowców w zw. z art. 13 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 561/2006, umożliwiające odstąpienie organowi od nałożenia kary pieniężnej. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.