III SA/Wr 406/17

Wrocław, dnia 14 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. N. na czynność "A" w przedmiocie ponownej negatywnej oceny projektu z dnia [...] 2017 r., nr [...], postanawia: odrzucić skargę. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 30 maja 2017 r. T. N. (dalej jako skarżący) został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi na czynność "A" z dnia [...] 2017 r., nr [...], w przedmiocie ponownej negatywnej oceny projektu, przez nadesłanie odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie w tym przedmiocie zostało doręczone skarżącemu w dniu 22 czerwca 2017 r. (k. 81 akt). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na to, że jej braki formalne nie zostały uzupełnione w terminie. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma sądowego a ponadto zawierać inne, wskazane w ustawie, elementy. Jest ona zatem kwalifikowanym typem pisma sądowego. Wymagania te zostały określone w między innymi w art. 47 § 1 p.p.s.a. , który stanowi, że do pisma (a więc i skargi) strony należy dołączyć jego odpisy dla doręczenia ich stronom. Wskazany wyżej brak uniemożliwia nadanie sprawie dalszego biegu. W razie zaś stwierdzenia wystąpienia takiego uchybienia, przewodniczący w oparciu o art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., wzywa stronę skarżącą do uzupełnienia bądź poprawienia tej skargi (w niniejszej sprawie do nadesłania odpisu skargi) w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia. Wskazany wyżej siedmiodniowy termin oblicza się, na podstawie art. 83 § 1 i § 2 p.p.s.a., według przepisów prawa cywilnego, z tym zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Zgodnie zaś z art. 111 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jednolity Dz. U. z 2014 , poz. 121) termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia. Natomiast § 2 powołanego art. stanowi, że jeżeli początkiem terminu jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie to nastąpiło. Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że wyznaczony termin upłynął w dniu 29 czerwca 2017 r. (czwartek). W tak zakreślonym czasie skarżący nie uzupełnił braku skargi. W tym miejscu konieczne jest wskazanie, że odpis zarządzenia z dnia 30 maja 2017 r., został uznany za doręczony skarżącemu z dniem 22 czerwca 2017 r., w trybie art. 73 p.p.s.a., po podwójnym awizowaniu przesyłki zawierającej wezwanie, w dniach 8 i 19 czerwca 2017 r. (k. 81 akt). Zgodnie z art. 73 § 1-3 p.p.s.a. jeżeli doręczenie pisma osobiście skarżącemu lub jego domownikowi nie jest możliwe, składa się je na okres czternastu dni w placówce pocztowej, pozostawiając jednocześnie odpowiednie zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie siedmiu dni od pozostawienia zawiadomienia. W razie nie podjęcia pisma w tym terminie, sporządza się kolejne zawiadomienie o możliwości podjęcia pisma do końca czternastodniowego terminu, na jaki zostało ono złożone na poczcie. Z kolei w myśl art. 73 § 4 p.p.s.a., z upływem ostatniego dnia tego terminu pismo uważa się za doręczone. Wspomniany zaś czternastodniowy termin na odebranie przesyłki, liczony od dnia 8 czerwca 2017 r., upłynął w dniu 22 czerwca 2014 r. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak na wstępie.