III SA/Wr 407/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Jerzy Strzebinczyk po rozpoznaniu w dniu 5 października 2009 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi Wojewody D, na § 6 ust. 1 we fragmencie "[...]", § 6 ust. 2, § 7 ust. 2 oraz § 11 ust. 4 załącznika do uchwały Rady Miejskiej w W, z dnia [...] r., Nr [...], wydanej w sprawie utworzenia S M W i P i nadania jej regulaminu, postanawia: umorzyć postępowanie. Wojewoda D, pismem z dnia [...] roku wniósł skargę na opisane w osnowie niniejszego rozstrzygnięcia, postanowienia uchwały Rady Miejskiej w W z dnia [...] roku, Nr [...]. W odpowiedzi na skargę G W uznała ją w zakresie swojej właściwości i wniosła o umorzenie postępowania, przekazując Sądowi, podjętą w dniu [...] r. uchwałę Nr [...] w sprawie zmiany treści uchwały zaskarżonej przez organ nadzoru. Mając to na uwadze, pismem procesowym z dnia [...] r., Wojewoda D oświadczył, że cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", umożliwia skarżącemu cofnięcie skargi bez względu na podstawy takiego działania. Związanie sądu wolą skarżącego jest realizacją przyjętej zasady, że skarżący ma swobodę rozporządzania wniesioną przez siebie skargą do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. Cofnięcie skargi wiąże jednak sąd jedynie wtedy, gdy jest dopuszczalne, tzn. nie zmierza do obejścia prawa lub nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle materiału zgromadzonego w sprawie będącej przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia, czynność procesowa strony skarżącej – z powodów oczywistych, skoro strona przeciwna sama wyeliminowała wszystkie uchybienia stwierdzone przez organ nadzoru w pierwotnym tekście zaskarżonej uchwały – nie może budzić żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń. W związku z tym uznać należy, że cofnięcie skargi było w pełni dopuszczalne. Mając to na uwadze, należało umorzyć postępowanie zainicjowane skargą, która następnie została skutecznie cofnięta, stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.