III SA/Wr 413/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk Asesor WSA Magdalena Jankowska - Szostak Protokolant Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 5 lutego 2008r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...]. D. M. – zwany dalej skarżącym – zwrócił się do Prezydenta Miasta W. o wykreślenie z ewidencji działalności gospodarczej wpisu dokonanego w dniu [...] pod numerem [...], dotyczącego handlu obwoźnego artykułami przemysłowymi i spożywczymi oraz usług z zakresu mechaniki precyzyjnej. Oświadczył, że z dniem 8 marca 2006 r. likwiduje prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą. Decyzją z dnia [...] Nr [...] organ pierwszej instancji na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz na podstawie art. 7e ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. prawo o działalności gospodarczej (Dz.U nr 101, poz. 1178 ze zm.) wykreślił z dniem [...]. wpis dokonany w dniu [...], pod numerem [...] Od niniejszej decyzji skarżący pismem z dnia [...] wniósł odwołanie. W odwołaniu wskazał, że działalność gospodarczą rozpoczął w dniu [...] a zakończył w dniu [...]. Tego samego dnia zdał również lokal położony przy ul. T we W, w którym tę działalność prowadził. Nadto zwrócił się z prośbą o zmianę daty wykreślenia z ewidencji, gdyż działalność faktycznie zakończył w dniu [...] W wyniku rozpoznania niniejszego odwołania, organ I instancji decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 132 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) zmienił dotychczasową decyzję, w ten sposób, że wpis do ewidencji działalności gospodarczej dokonany w dniu [...] ., pod numerem [...] wykreślił z dniem [...] , wskazując, iż na podstawie obowiązujących przepisów tj. art. 7d ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. – Prawo o działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.) wykreślenie wpisu dopuszczalne jest z datą wcześniejszą niż data wniosku, ale nie wcześniejszą niż 14 dni od dnia jej zgłoszenia. Od niniejszej decyzji skarżący pismem z dnia 24 kwietnia 2006 r. wniósł odwołanie ponownie podnosząc, że odpowiednio w dniach [...] . oraz [...]. zgłosił, a następnie zakończył działalność gospodarczą pod nr.[...] i zdał lokal przy ul. [...] Z tego powodu, jak wskazał, musiał rozpocząć nową działalność gospodarczą, na którą "przydzielono mu numer [...] ". Nadto podniósł, iż od dnia [...]. jego działalność była wielokrotnie aktualizowana, lecz podczas tych aktualizacji "nie było już działalności pod nr. [...]". Do odwołania skarżący załączył zaświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław – Psie Pole z dnia [...]. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, uchyliło obie zaskarżone decyzje w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] Nr [...] na podstawie art. 132 § 1 kpa wykreślił przedmiotowy wpis z ewidencji działalności gospodarczej z dniem 22 lutego 2006 r. W odwołaniu do niniejszej decyzji, wniesionym pismem z dnia 30 listopada 2006 r. skarżący podniósł, że działalność gospodarczą objętą wpisem nr [...] zakończył w dniu [...], a w dniu [...] został "zmuszony do złożenia drugiego pisma o wykreślenie działalności z 1991 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W decyzją z dnia [...] Nr [...] uchyliło zaskarżaną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, wskazując, że organ ten zastosował tryb samokontroli pomimo, że nie toczyło się postępowanie odwoławcze. Postępowanie odwoławcze zostało bowiem zakończone ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W z dnia [...] (SKO [...]). Nadto SKO wskazało, że decyzja ta miała charakter kasacyjny, a jej skutkiem było przekazanie do ponownego rozpatrzenia sprawy wykreślenia wpisu z ewidencji działalności gospodarczej. Takie rozstrzygnięcie organu odwoławczego oznaczało natomiast, że sprawa administracyjna nadal nie była rozstrzygnięta. Nadto SKO wskazało, iż w powyższej sytuacji organ pierwszej instancji był zobowiązany do ponownego przeprowadzenia postępowania i wydania decyzji. Podstawę prawną wydania decyzji stanowiłyby wówczas przepisy prawa materialnego tj. art. 26 i następne ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (DZ.U. nr 173, poz. 1807 ze zm.), a nie zaś powołane przez organ I instancji przepisy prawa procesowego. Przy ponownym, bowiem rozpatrywaniu sprawy, jak podkreśliło SKO, wniosek skarżącego należy bezspornie oceniać w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 7e ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 9 listopada 1990 Prawo działalności gospodarczej (Dz.U nr 101, poz. 1178 ze zm.) wykreślił z dniem 22 lutego 2006 r. z ewidencji działalności gospodarczej wpis dokonany przez skarżącego w dniu [...] pod numerem [....] W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że podstawą prawną wydania niniejszej decyzji nie może być – jak wskazało SKO w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] - przepis prawa materialnego art. 26 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.), gdyż art. 23-45 w/w ustawy zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy – przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 225, poz. 1636 ) wejdą w życie dopiero z dniem 1 października 2008 r. Od niniejszej decyzji skarżący pismem z dnia 3 kwietnia 2007 r, złożył odwołanie, powtarzając argumenty podnoszone w poprzednich postępowaniach odwoławczych. Po rozpatrzeniu tegoż odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Na niniejszą decyzję skarżący pismem z dnia 27 lipca 2007 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W uzasadnieniu, podniósł, że nie zgadza się z zaskarżoną decyzją. Nadto powtórzył argumenty podnoszone w toku dotychczasowego postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji, w szczególności podkreślił, że w dniu [...] został wpisany do ewidencji działalności gospodarczej pod numer [...] aczkolwiek faktyczną działalność rozpoczął dopiero w dniu [...] a zakończył w dniu [...]. Po zakończeniu działalności zdał lokal położony we Wrocławiu przy ul. [...] i wyrejestrował działalność. Wskazał również, że w [...]. musiał otworzyć nową działalność gospodarczą i wówczas "przydzielono mu numer[...]". Od dnia 10 grudnia 1993 r. wielokrotnie aktualizował wpisy w ewidencji działalności gospodarczej i podczas tych aktualizacji nie było już mowy o działalności gospodarczej pod numerem [...]. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna podtrzymała swoje stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez organy celne. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). Uwzględniając przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga okoliczność, iż bezsprzecznie w niniejszej sprawie podstawą prawną wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej wpisu dokonanego przez skarżącego może być jedynie art. 7e ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo o działalności gospodarczej, nie zaś art. 26 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.), gdyż jak słusznie wskazał organ I instancji w decyzji z dnia [...] . Nr [...] art. 23-45 w/w ustawy zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy – przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 225, poz. 1636 ) wejdą w życie dopiero z dniem 1 października 2008 r., a tym samym nie mogły znaleźć zastosowania w przedmiotowej sprawie. Stosownie natomiast do treści art. 7e ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. – Prawo o działalności gospodarczej (Dz.U. nr 101, poz. 1178 ze zm.) wpis do ewidencji działalności gospodarczej podlega wykreśleniu w przypadku zawiadomienia o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej. O zaprzestaniu działalności organ ewidencyjny jest zatem zawiadamiany przez przedsiębiorcę, przy czym bezspornie to na przedsiębiorcy ciąży obowiązek takiego działania. Zawiadomienie to powinno być dokonane w terminie 14 dni od daty zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej. Wskazany obowiązek (jak i termin jego realizacji) wynikają zaś z art. 7d ust. 1 prawo o działalności gospodarczej. W niniejszej zatem sprawie okoliczność, że skarżący prowadzoną na podstawie wpisu z dnia [...] pod numerem [...] , działalność gospodarczą, dotyczącą handlu obwoźnego artykułami przemysłowymi i spożywczymi oraz usług z zakresu mechaniki precyzyjnej zakończył faktycznie – jak twierdzi - w dniu [...] bezsprzecznie nie stanowi przesłanki rodzącej po stronie organu ewidencyjnego obowiązku wykreślenia tegoż wpisu z ewidencji działalności gospodarczej. Wprawdzie skarżący w skardze do tut Sądu podniósł, że bezpośrednio "po zakończeniu działalności gospodarczej zdał lokal i wyrejestrował działalność" jednakże nie przedłożył żadnego dowodu potwierdzającego okoliczność, że zrealizował wówczas również ciążący na nim obowiązek w postaci zawiadomienia organu ewidencyjnego o zaprzestaniu wykonywania tej działalności. Podczas gdy zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo o działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.) przedsiębiorca będący osobą fizyczną może podjąć działalność gospodarczą po uzyskaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, a wpis ten stanowi wyraz legalizacji działalności gospodarczej i faktyczne "podjęcie działalności", to stosownie do treści art. 7 e ust. 1 pkt 1 w/w ustawy wykreślenie tegoż wpisu z ewidencji może nastąpić jedynie w konsekwencji zawiadomienia organu ewidencyjnego przez przedsiębiorcę o faktycznym zaprzestaniu wykonywania tej działalności. W szczególności - wbrew twierdzeniem skarżącego - nie można uznać za dowód świadczący o zaprzestaniu prowadzenia przez niego działalności gospodarczej, a jednocześnie skutkujący wykreśleniem wpisu z ewidencji, przedłożonego przez skarżącego zaświadczenia Naczelnika Urzędu Skarbowego W – P. P. z dnia [...]. o wysokości obrotu w podatku od towarów i usług i podatku akcyzowego oraz dochodu podatnika w podatku dochodowym od osób fizycznych przyjętego do podstawy opodatkowania. Przedmiotowy dokument może stanowić jedynie dowód potwierdzający wysokość obrotu, dochodu oraz okoliczność, że skarżący prowadził działalność gospodarczą w okresie od dnia 1 stycznia 1991 r. do dnia 23 grudnia 1991 r. Nadto Sąd nie może zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że z uwagi na okoliczność, że działalność gospodarczą zarejestrowaną pod numerem [...] zakończył w dniu [...] to "w [...] r. musiał otworzyć nową działalność gospodarczą pod nowym numerem [...] , gdyż poprzednia działalność nie istniała", bowiem dokonanie "nowego" wpisu do ewidencji działalności gospodarczej nie rodzi konsekwencji w postaci obowiązku wykreślenia przez organ ewidencyjny wpisów "dotychczasowych". Dokonanie zatem przez skarżącego w dniu [...] wpisu do ewidencji działalności gospodarczej pod numerem [...] , dotyczącej produkcji wyrobów jubilerskich i podobnych, sprzedaży hurtowej, sprzedaży detalicznej, sprzedaży detalicznej zegarów, zegarków oraz biżuterii, nie mogło skutkować wykreśleniem przez organ ewidencyjny dotychczasowego wpisu dokonanego w dniu [...]. pod numerem [...]. Postępowanie administracyjne w zakresie wykreślenia tegoż wpisu przez organ ewidencyjny mogło zostać bowiem wszczęte jedynie w następstwie wykonania przez skarżącego ciążącego na nim jako przedsiębiorcy obowiązku wskazanego w art. 7e ust. 1 pkt. 1 w/w ustawy. Uwzględniając powyższe w ocenie Sądu, organy administracyjne zasadnie zatem przyjęły, że stosownie do treści art. 7e ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 19 listopada1999 r. – Prawo o działalności gospodarczej (Dz.U. nr 101, poz. 1178 ze zm.) obowiązek wykreślenia wpisu numer [...] z ewidencji działalności gospodarczej powstał dopiero w następstwie zawiadomienia ich przez skarżącego o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej tj. złożenia w dniu [...] wniosku o wykreślenie niniejszego wpisu. Nadto organy administracyjnie słusznie przyjęły, iż na podstawie obowiązujących przepisów tj. art. 7d ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. – Prawo o działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.) wykreślenie wpisu dopuszczalne jest z datą wcześniejszą niż data wniosku, ale nie wcześniejszą niż 14 dni od dnia jej zgłoszenia i wpis do ewidencji działalności gospodarczej dokonany w dniu [...] pod numerem [...] wykreśliły z dniem [...] Dotychczasowe wywody prowadzą zatem do ostatecznej konkluzji o braku podstaw, które – w świetle art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a – uzasadniałyby uwzględnienie skargi. Dlatego też Sąd zobligowany był – na postawie art. 151 tej samej ustawy – do jej oddalenia.