III SA/Wr 414/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA- Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 16 października 2009 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi H N, o wznowienie postępowania w sprawie sygn. akt [...], zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu, z dnia [...] r. postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] roku H N złożył skargę, w której wniósł o wznowienie postępowania – cyt.: "uchylenie decyzji P M S Nr [...] z dnia [...] r., decyzji W W Nr [...] z dnia [...] r. oraz o uchylenie orzeczenia NSA we Wrocławiu z dnia [...] r." W uzasadnieniu skargi wyjaśniał, że zwrócił się do S O w S o uchylenie orzeczeń K d S W oraz decyzji P M S o cofnięciu koncesji na przewóz [...]. Jak podał dalej - załączając odpis postanowienia S O w S w [...] W K z dnia [...] r., sygn. akt [...] - jedno z orzeczeń K d S W zostało uznane za nieważne przez ten Sąd, natomiast wnioski o unieważnienie kolejnego orzeczenia oraz decyzji P M S Nr [...] z dnia [...] r. zostały oddalone z przyczyn formalnych. Powołując się na przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego – jako podstawę uzasadniającą uchylenie wskazanych wcześniej rozstrzygnięć i orzeczeń wskazał ustanie przyczyn formalnych i merytorycznych umożliwiających, na podstawie § 42 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 31 lipca 1972 r. (Dz. U. Nr 34 poz. 234), cofnięcie przedmiotowych uprawnień. Z uzasadnienia wyroku (oddalającego skargę wniesioną przez skarżącego) Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu z dnia [...] r., sygn. akt [...] wynika, że przedmiotem zaskarżenia była wymieniona wyżej decyzja W W z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia na stałe zezwolenia na prowadzenie publicznego transportu drogowego i zarobkowego przewozu [...], utrzymująca w mocy decyzję P M S Nr [...] z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) w sprawach o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 2 ustawy, tj. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej w skrócie "p.p.s.a."). W świetle zaś jednoznacznego brzmienia art. 278 p.p.s.a., po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. Rzeczony termin ma charakter terminu materialnoprawnego - nie podlega zatem przywróceniu i biegnie niezależnie od terminów zawitych do wniesienia skargi o wznowienie wymienionych w art. 272 § 2 i art. 277 ustawy (por. H. Knysiak-Molczyk w: T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyd. LexisNexis, W-wa 2005, str. 676). Z kolei w myśl art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) orzeczenia tego Sądu są prawomocne. Oznacza to, że wyrok wydany przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygnaturze [...] stał się prawomocny z dniem jego wydania, tzn. w dacie [...] r. W takich okolicznościach sprawy, nie ulega więc wątpliwości, że skarżący nie może się domagać wznowienia postępowania sądowego zakończonego w [...] roku, albowiem od uprawomocnienia się wyroku, do dnia złożenia niniejszej skargi, upłynęło już [...] lat. Niezaprzeczalnie doszło do przekroczenia pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 278 p.p.s.a. Zauważyć przy tym należy, że podstawą restytucyjną skargi nie są wskazane wcześniej okoliczności szczególne, wyłączające rygor zachowania terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, gdyż skarżący nie powołał się na brak możliwości działania w tamtym postępowaniu lub swojej nienależytej reprezentacji, a tylko w tych dwóch wypadkach termin pięcioletni nie obowiązuje. Tym samym skarga o wznowienie postępowania jest niedopuszczalna i z mocy art. 278 w związku z art. 280 § 1 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega odrzuceniu