III SA/Wr 418/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Marcin Miemiec, , Protokolant Katarzyna Dziok, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 22 października 2010 r. wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi "A" sp. z o.o. we W. na rozstrzygnięcie Marszałka Województwa D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Rozstrzygnięciem z dnia [...] r. [...], L.Dz. [...] Marszałek Województwa D. nie uwzględnił wniosku "A" spółki z o.o. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej projektu "Budowa i uruchomienie [...]". Rozstrzygnięcie to, wraz z pouczeniem o prawie wniesienia od rozstrzygnięcia skargi do sądu administracyjnego, w terminie 14 dni od dnia otrzymania, doręczono stronie skarżącej – jak wynikało z dowodu doręczenia (k. 123 akt sądowych) – w dniu [...] r. Pismem z dnia [...] r. "A" Sp. z.o.o. wywiodła skargę na opisane rozstrzygnięcie, składając ją w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu w dniu [...] r. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o pozostawienie skargi bez rozpatrzenia, z powodu uchybienia 14 dniowego terminu do jej wniesienia, na podstawie art. art. 30c ust. 5 pkt 1 w związku z art. 30c ust.2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (j.t. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.). W piśmie procesowym z dnia [...] r. strona skarżąca wskazywała, że rzeczywiste doręczenie rozstrzygnięcia miało miejsce [...]r. i na wypadek uznania przez Sąd, że uchybiła w tym względzie terminowi do wniesienia skargi - wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi utrzymując, że dopiero dnia [...] r., kiedy to na rozprawie okazano jej potwierdzenie odbioru i miała sposobność się z nim zapoznać, dowiedziała się o uchybieniu terminu (dochowała tym samym siedmiodniowego terminu do złożenia przedmiotowego wniosku) oraz o fakcie, że A. M., której podpis widnieje na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, a która nie jest zatrudniona przez stronę skarżącą, odebrała przesyłkę z zaskarżonym rozstrzygnięciem w dniu [...], a nie w dacie [...] r., kiedy to przekazała ją prezesowi spółki. Wobec braku dostępu do potwierdzenia odbioru, który zwrócono nadawcy, skarżąca nie miała możliwości zweryfikowania danych na nim umieszczonych. Zdaniem skarżącej przesyłka nadto nie została doręczona na adres strony skarżącej. Na poparcie twierdzeń podnoszonych we wniosku wniesiono o przesłuchanie świadków, na okoliczność Sygn. akt III SA/Wr 418/10 daty odbioru pisma przez A. M. i daty jego faktycznego doręczenia stronie skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje. Według art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej, w skrócie, "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie ustawa wymaga, aby uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, strona dokonała składając wniosek. Ocenie Sądu podlega zatem, czy strona postępowania dołożyła wszelkiej możliwej staranności, jakiej należało od niej oczekiwać. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku gdy w sposób przekonujący, rzeczową argumentacją, uprawdopodobniony zostanie brak winy, a przy tym wykazane zostanie, iż niezależna przeszkoda trwała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy nawet przy dochowaniu należytej staranności, nie można było usunąć przeszkody do dokonania czynności. Inaczej mówiąc, gdy wykazane zostanie, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku W literaturze i orzecznictwie dominuje pogląd, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W ocenie Sądu, okoliczności podniesione w złożonym wniosku nie uprawdopodabniają braku winy strony skarżącej w uchybieniu terminowi, nie wskazują także, iż wnioskodawca nie mógł dokonać czynności procesowej wniesienia skargi w terminie. Skarżąca, wbrew temu co twierdzi w piśmie procesowym, nie wykazała, że przesyłka z zaskarżonym rozstrzygnięciem dotarła do niej w dniu [...] r., tudzież pod niewłaściwy adres lub do rąk osoby nieuprawnionej. W tej materii Sąd wypowiedział się w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] r. Sygn. III SA/Wr 418/10 o pozostawieniu przedmiotowej skargi bez rozpatrzenia – uznając, że doszło do uchybienia terminu, gdyż bezsprzecznie przesyłka została doręczona skutecznie stronie skarżącej w dacie [...], zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy Prawo pocztowe (Dz. U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1159) - na adres siedziby strony skarżącej, ujawniony w Krajowym Rejestrze Sądowym, tj. "[...], [...] W.", jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, mającego walor dokumentu urzędowego i którego domniemania prawdziwości skarżąca nie obaliła. Treść wypełnionego formularza zwrotnego potwierdzenia odbioru zawiera bowiem datownik placówki oddawczej urzędu pocztowego, na którym widnieje odcisk wskazujący na datę [...] r. i jest zgodny z datą odbioru przesyłki przez A. M., której czytelny podpis widnieje jako podpis odbiorcy, z dopiskiem "prac.", co wskazuje, że osoba ta podała się za upoważnionego do odbioru pism pracownika. Skarżąca nie udokumentowała zresztą, że w tejże dacie uprawniona do odbioru korespondencji była inna osoba niż A. M., a nawet takiej osoby w ogóle nie wskazała, podając jedynie, że przedmiotową przesyłkę A. M. doręczyła [...] r. prezesowi spółki – A. S. Skarżąca, przecząc jakimkolwiek relacjom wiążącym ją z A. M., nie wyjaśniła jednocześnie w jakich to okolicznościach A. M. mogła odebrać przesyłkę oraz przekazać ją następnego dnia stronie skarżącej. Z dowodu doręczenia wynika jednoznacznie, że doręczenie miało miejsce w siedzibie strony skarżącej. Nie sposób przyjąć by była to osoba zupełnie postronna dla skarżącej spółki. Dokonując odbioru korespondencji kierowanej do strony skarżącej A. M. musiała mieć wiedzę o konieczności wykazania swego umocowania do dokonania odbioru korespondencji i przedstawiła się jako pracownik strony skarżącej. Sąd nie mógł przy tym uwzględnić wniosku pełnomocnika strony skarżącej o przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków, bowiem zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny może przeprowadzić wyłącznie dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W sprawie wniosku o przywrócenie terminu wystarczające jest zresztą uprawdopodobnienie zaistnienia okoliczności wskazujących na brak zawinienia w uchybieniu terminu – nie jest konieczne ich dowiedzenie. Niemniej, na kanwie niniejszej sprawy wypada zauważyć, że w istocie rzeczy strona skarżąca formułując Sygn. akt III SA/Wr 418/10 wniosek o przywrócenie terminu w piśmie procesowym z [...], odrębnie samego wniosku o przywrócenie terminu nie uzasadniła, należało zatem przyjąć, że argumentacja w tym piśmie zawarta – nakierowana w istocie rzeczy na podważenie skuteczności doręczenia w dniu [...] r. zaskarżonego rozstrzygnięcia Marszałka Województwa D. – jest tożsama z argumentacją na poparcie wniosku o przywrócenie terminu. Jednakże czym innym jest obalenie, czy też próba obalenia skuteczności doręczenia, a czym innym uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu. Sąd przyjął – także w postanowieniu o pozostawieniu skargi bez rozpatrzenia - że twierdzenia strony skarżącej o podjęciu przesyłki dopiero w dniu [...] są niemiarodajne, jej odbiór nastąpił skutecznie w dniu poprzednim. Nie doszło wobec tego do obalenia domniemania doręczenia pisma adresatowi. Nie wiadomo, w czym konkretnie zatem strona skarżąca upatruje swój brak zawinienia w uchybieniu terminowi. Należy wobec tego powtórzyć również, że strona skarżąca, będąca osobą prawną, odpowiada za wewnętrzną organizację pracy, w tym, w zakresie upoważnienia właściwej osoby do odbioru korespondencji oraz wewnętrznego obiegu i właściwego nadzoru nadsyłanej do firmy dokumentacji. Potwierdzenie odbioru było dostępne w aktach administracyjnych sprawy i nie istniały nieusuwalne przeszkody by się z zapoznać z jego treścią. Poza tym, jeśli nawet by przyjąć odmiennie - i tak jak twierdzi skarżąca – uznać, że A. M. nie była zatrudniona i nie była upoważniona do odbioru pism kierowanych do spółki, to tym bardziej nie odpowiadałoby aktom należytej staranności dawanie wiary takiej osobie co do jej oświadczeń w zakresie odbioru pisma, co oczywiste. Samo natomiast przekonanie strony skarżącej co do faktycznej daty doręczenia zaskarżonego rozstrzygnięcia nie może usprawiedliwiać uchybienia terminu przy złożeniu skargi i stanowić przesłankę do jego przywrócenia, w kontekście regulacji art. 86 § 1 p.p.s.a. W powyższym świetle, skoro skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy – Sąd odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi.