III SA/Wr 427/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Józef Kremis Sędzia NSA Anna Moskała Protokolant Adam Sak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 17 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia 22 czerwca 2006 r. Nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Z. T. (urodzony w dniu 6 stycznia 1930 r.), zatrudniony był w Oddziałach Wydobywczych Kopalni Węgla Kamiennego A w W., w okresach: od 19 listopada 1954 r. do 31 marca 1955 r. oraz - łącznie - od 8 lipca 1955 r. do 6 maja 1979 r. Przez cały okres zatrudnienia wykonywał pracę na stanowiskach górniczych pod ziemią. Od roku 1979 nie pracował. Pobierał początkowo świadczenie rentowe a następnie emerytalne. W dniu 6 kwietnia 2006 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. wydał decyzję Nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u Z. T. choroby zawodowej wywołanej działaniem promieniowania jonizującego, w postaci "nowotworu złośliwego z prawdopodobieństwem indukcji przekraczającym 10 % - nowotworu złośliwego płuca lewego". Po rozpatrzeniu odwołania M. T. od tej decyzji (żony . T., który zmarł w dniu 6 grudnia 2005 r.), Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, w dniu 22 czerwca 2006 r. - działając na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity - Dz. U. z 1998 r., Nr 90, poz. 575 ze zm.), § 8 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), jak również art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - decyzją Nr [...] utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu takiego orzeczenia organ odwoławczy przedstawił przebieg pracy zawodowej Z. T., wyjaśniając jednocześnie, iż do jego obowiązków służbowych w czasie trwania zatrudnienia należało drążenie wyrobisk górniczych, urabianie węgla i ręczne ładowanie urobku na przenośniki oraz podkreślając, że przez okres 25 lat pracy strona narażona była na pył kamienno-węglowy o działaniu zwłókniającym tkankę płucną, w stężeniach przekraczających normatywy higieniczne oraz na promieniowanie jonizujące emitowane przez pierwiastki promieniotwórcze występujące w złożach radonu i produktach jego rozpadu. Z powodu narażenia zawodowego na działanie wymienionych substancji szkodliwych dla zdrowia, pozostawał od 1972 r. pod kontrolą Poradni Pulmonologicznej Ośrodka Medycyny Pracy w W. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ drugiej instancji wywodził, iż na podstawie badań przeprowadzonych przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. w latach 1980-1992 w podziemnych wyrobiskach górniczych kopalń d., potwierdzone zostało zawodowe narażenie górników na promieniowanie jonizujące (według raportu IMP Ł. z dnia 1 grudnia 1992 r. pt. "Nadzór sanitarny nad narażeniem radiacyjnym górników w najbardziej zagrożonych kopalniach w Polsce", maksymalne stężenie energii potencjalnej produktów rozpadu radonu w powietrzu wynosi - 5,8 -J/m3). W związku z powyższym oceniono, że wdychanie produktów rozpadu radonu przez górników zatrudnionych w podziemnych wyrobiskach górniczych w Kopalniach Węgla Kamiennego w W., prowadzi do napromieniowania układu oddechowego, a w konsekwencji może spowodować wystąpienie nowotworu płuc. PWIS wskazał dalej, iż u Z. T., podczas hospitalizacji w czerwcu 2005 r., rozpoznano nowotwór złośliwy płuca lewego, co było powodem wszczęcia postępowania w przedmiocie ustalenia (wykluczenia) zawodowej przyczyny tej choroby, na wniosek żony zainteresowanego. Organ odwoławczy podkreślił następnie, że w toku postępowania przed Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w W., Z. T. skierowany został na badania do D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. - Oddział w W. Placówka ta - w celu ustalenia związku przyczynowego między narażeniem zawodowym, a wystąpieniem nowotworu - skierowała stronę na konsultację do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. We wniosku o przeprowadzenie konsultacji zaznaczono, iż Z. T. - w latach 1956-2002 - palił około 6 sztuk papierosów dziennie. Do wniosku dołączono ponadto obszerną dokumentację (50 sztuk załączników). W skierowaniu, placówka d. placówka zwróciła się także z prośbą o wyliczenie prawdopodobieństwa indukcji nowotworu płuca. W dniu 6 grudnia 2005 r., DWOMP - Oddział w W. wydał orzeczenie lekarskie Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, iż zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, znajdującym zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, do chorób zawodowych zalicza się między innymi choroby wywołane działaniem promieniowania jonizującego - nowotwory złośliwe z prawdopodobieństwem indukcji przekraczającym 10 % (poz. 16 pkt 6), przy czym okres udokumentowanych objawów chorobowych upoważniających do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego jest indywidualny, po oszacowaniu ryzyka. Powołując się na konsultację przeprowadzoną przez Instytut Medycyny Pracy w Ł., placówka orzecznicza I stopnia wskazała, iż w przypadku Z. T., prawdopodobieństwo udziału radonu i produktów jego rozpadu w indukcji raka płuc wynosi 6 %, a zatem poniżej wymaganego progu 10 %. W orzeczeniu podkreślono jednocześnie, iż dokonując obliczenia prawdopodobieństwa indukcji, Instytut ł. przyjął maksymalną wysokość stężenia energii potencjalnej produktów rozpadu radonu w powietrzu w miejscu pracy badanego, tj. 5,6 -J/m-3 oraz uwzględnił fakt, iż Z. T., w latach 1956-2002, wypalał około 6 sztuk papierosów dziennie. Jak zaznaczył PWIS, w trybie odwoławczym kwestia ewentualnego stwierdzenia choroby zawodowej u Z. T. rozpoznawana była przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. W pośmiertnym orzeczeniu lekarskim placówka ta również stwierdziła brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej z poz. 16 pkt 6 wykazu chorób zawodowych. W uzasadnieniu s. Instytutu podano, iż pozyskane w toku postępowania dane dotyczące: ekspozycji zawodowej (5,6 -J/m-3) oraz nałogu palenia papierosów (około 6 sztuk dziennie), pozwoliły na obliczenie szacunkowego prawdopodobieństwa indukcji nowotworowej na promieniowanie jonizujące, które w badanej sytuacji wynosi 6 %. W końcowej części uzasadnienia orzeczenia wskazano jednocześnie, iż zarówno orzeczenie lekarskie jednostki medycznej I stopnia orzeczniczego z dnia 6 grudnia 2005 r., jak i wcześniejsza ocena z dnia 7 listopada 2005 r. dokonana przez Instytut w Ł., są w świetle zgromadzonego materiału zasadne. Opierając się na przedstawionych okolicznościach faktycznych, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. wywodził, iż według § 2 ust. 1 i § 5 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania, podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, do stwierdzenia choroby zawodowej muszą być spełnione jednocześnie dwa warunki: 1) choroba musi być rozpoznana przez upoważnioną do tego placówkę służby zdrowia i znajdować się w wykazie chorób zawodowych; 2) choroba ta musi być wywołana czynnikami szkodliwymi występującymi w środowisku pracy. Organ zaznaczył, iż w przypadku Z. T., upoważnione do tego placówki służby zdrowia nie rozpoznały choroby zawodowej - nowotworu płuc, będąc zgodne co do faktu, że prawdopodobieństwo indukcji raka płuc przez promieniowanie jonizujące wynosi poniżej uznanego i wymaganego przez prawodawcę 10 % progu. Inspektor Sanitarny podniósł również, że placówki medyczne upoważnione do rozpoznawania chorób zawodowych uwzględniły przy wydawanych orzeczeniach 25-letni okres narażenia zawodowego na promieniowanie jonizujące będące efektem rozpadu radonu oraz fakt, iż Z. T. był nałogowym palaczem tytoniu i wypalał w latach 1956-2002 około 6 sztuk papierosów dziennie. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, a dotyczących braku wskazania wzoru lub sposobu wyliczania prawdopodobieństwa indukcji, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdził, iż ze stanowiska Instytutu Medycyny Pracy w Ł. wyrażonego w piśmie z dnia 2 listopada 2004 r. (pismo to zostało dołączone do akt sprawy) wynika jedynie, że dokonanie obliczenia prawdopodobieństwa indukcji jest bardzo skomplikowane i uwzględnia wiele różnych czynników, a Inspektor Sanitarny nie ma żadnych możliwości weryfikacji tych obliczeń. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. T. wniosła o uchylenie decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 22 czerwca 2006 r. W uzasadnieniu skargi podkreśliła, że żadne z dwóch wydanych w toku postępowania orzeczeń nie zawiera wskazania sposobu wyliczenia indukcji, co pozwoliłoby na weryfikację wartości przyjętych do obliczenia oraz poprawności samego wyliczenia. Wyjaśniła dodatkowo, iż o podanie algorytmu stosowanego do obliczenia wysokości indukcji zwróciła się już w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Mimo to nie uzyskała także w toku postępowania odwoławczego uzasadnienia sposobu wyliczenia prawdopodobieństwa udziału radonu i produktów jego rozpadu w indukcji raka jej zmarłego męża. Podkreśliła, iż uzyskana od organu odwoławczego odpowiedź (pismo Instytutu w Ł. z 2004 r.), wskazuje jedynie na fakt, że dokonywanie tych obliczeń jest bardzo skomplikowane, a sam Inspektor Sanitarny stwierdził, że nie ma możliwości weryfikacji ich wyników. M. T. wniosła w związku z tym o powołanie biegłego sądowego, który zweryfikowałby wyniki podane przez lekarskie placówki orzecznicze. W odpowiedzi organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej - w skrócie - "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez organy państwowej inspekcji sanitarnej. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydanego bez zachowania innych reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). Godzi się dodatkowo podkreślić, iż - stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. - rozstrzygając w granicach sprawy, sąd nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną. Biorąc pod uwagę przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, iż skarga zasługiwała na uwzględnienie, a sformułowane w niej zarzuty okazały się zasadne. Wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji zasługiwał na aprobatę, gdyż jej wydanie nie zostało poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego w sprawie i jego prawidłową oceną, co uchybia regułom proceduralnym sformułowanym w art. 7, 77 § 1 oraz 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej - w skrócie - "k.p.a."). Nie budzi wątpliwości, że postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej u Z. T. zostało wszczęte już w czasie obowiązywania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Przepisy zawarte w tym akcie prawnym znajdują zatem zastosowanie w niniejszej sprawie. Według § 2 ust. 1 przywołanego rozporządzenia, przy zgłaszaniu podejrzenia, rozpoznawaniu i stwierdzaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Zgodnie z pozycją 16 pkt 6 wykazu chorób zawodowych (załącznik do rozporządzenia), do chorób tych zalicza się także: "choroby wywołane działaniem promieniowania jonizującego:" w tym: "nowotwory złośliwe z prawdopodobieństwem indukcji przekraczającym 10 %", przy czym okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego ustania narażenia zawodowego ocenia się "indywidualnie, po oszacowaniu ryzyka". W sprawie, której przedmiotem było stwierdzenie (bądź wykluczenie) choroby zawodowej w postaci nowotworu płuca, ustalenia wymagało zatem: czy schorzenie rozpoznane u Z. T. mieści się w wykazie chorób zawodowych, oraz to, czy choroba wywołana została promieniowaniem jonizującym występującym w środowisku pracy. Ustalenia stanu faktycznego - w podanym, istotnym dla sprawy zakresie - poczynione muszą być przy tym zgodnie z przepisami prawa procesowego. Po myśli art. 7 k.p.a., który wyraża między innymi zasadę prawdy obiektywnej, organ orzekający winien podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W tym celu, stosownie do wymogów określonych przepisem art. 77 § 1 k.p.a., organ obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, przy czym - stosownie do art. 75 § 1 k.p.a. - jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności, dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny, w tym także dokumenty medyczne. Ocena tak zebranego materiału powinna być dokonana w granicach prawem przewidzianej swobody. Stosownie do art. 80 k.p.a., organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, czemu należy dać stosowny wyraz w uzasadnieniu decyzji, poprzez wskazanie faktów, które uznano za udowodnione, dowodów, na których się oparto, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 3 k.p.a). Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy inspekcji sanitarnej nie zastosowały się w pełni do cytowanych dyspozycji, naruszając w konsekwencji przywołane przepisy. Z motywów zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, że decyzje organów obu instancji oparto w istocie wyłącznie na orzeczeniach lekarskich wydanych przez upoważnione do tego placówki służby zdrowia, o których mowa w § 5 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia RM z 2002 r. Tego rodzaju orzeczenia lekarskie mają bez wątpienia walor opinii biegłych, o których mowa w art. 84 § 1 k.p.a., stanowiąc dowód w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a. Dowód ten, jak każdy inny, podlega jednak ocenie organu orzekającego, stosownie do art. 80 § 1 k.p.a. Przedmiotowe orzeczenia lekarskie powinny być jednoznaczne w swej treści i nie budzące wątpliwości, by mogły zostać uznane za miarodajne. Stanowisko to jest ugruntowane w judykaturze. Już w wyroku z dnia 11 maja 1998 r., sygn. akt I SA/Wr 1200/98 (LEX Nr 45833) Naczelny Sąd Administracyjny trafnie bowiem zauważył, że organ nie może oprzeć swego rozstrzygnięcia na opinii lekarskiej lakonicznej, niezawierającej przekonującego uzasadnienia, bądź sprzecznej z przepisami prawa. Dysponując taką opinią, organ zobowiązany jest wezwać biegłych lekarzy do uzupełnienia jej w kierunku przez siebie wskazanym bądź z urzędu zasięgnąć opinii innej placówki naukowej służby zdrowia, z zakreśleniem okoliczności, jakie winny być w opinii ustalone. Takie właśnie kroki powinny były przedsięwziąć organy inspekcji sanitarnej w rozpoznawanej sprawie, w celu ewentualnego potwierdzenia, że wpływ promieniowania jonizującego (bezsprzecznie przecież występującego w środowisku pracy Z. T.) na powstanie i rozwój rozpoznanego u niego nowotworu lewego płuca był mniejszy, niż jest to konieczne do przyjęcia zawodowej etiologii tego schorzenia, według normatywu określonego w poz. 16 pkt 6 załącznika do rozporządzenia RM z 2002 r. Specyficzny tryb stwierdzania choroby zawodowej nie oznacza, że organ jest bezwzględnie związany orzeczeniem placówki medycznej uprawnionej do rozpoznania choroby. Przyjęcie odmiennego zapatrywania prowadziłoby do tego, że organy inspekcji sanitarnej, do właściwości których należy wszak wydawanie w tego typu sprawach końcowych rozstrzygnięć (celowe podkreślenie Sądu), podejmowałyby stosowne decyzje tylko formalnie, uznając się związanymi jakimkolwiek orzeczeniem jednostki medycznej, nawet takim, w treści którego przesądzono o istnieniu (lub braku) choroby zawodowej wyłącznie w sposób arbitralny, bez jasnego, zrozumiałego, logicznego i poddającego się kontroli organów i sądów administracyjnych uzasadnienia. Te i podobne im kryteria, jakie powinny spełniać opinie lekarskie opracowywane w sprawach chorób zawodowych były wielokrotnie wskazywane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. choćby wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SA 2074/97). Godzi się w związku z tym raz jeszcze mocno podkreślić, że każde orzeczenie medycznej jednostki właściwej do rozpoznania choroby zawodowej jest poddane w pełni swobodnej ocenie organu orzekającego, który w uzasadnieniu swojej decyzji powinien wykazać dlaczego ten dowód przyjął za wiarygodny. W ramach tej oceny organ administracji - nie przejmując bynajmniej kompetencji lekarza do dokonania rozpoznania - ma jednak prawo i obowiązek dokonać oceny tego orzeczenia z punktu widzenia jego wiarygodności i albo uznać podane w nim okoliczności za udowodnione lub też stwierdzić, że orzeczenia zawiera braki nie pozwalające przyjąć go za dowód w sprawie, co powinno następnie znaleźć wyraz w decyzji. Analiza akt niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, że w przypadku Z. T. organy inspekcji sanitarnej uchybiły obowiązkom w dopiero co wskazanym zakresie. Chociaż bowiem skarżąca - już w odwołaniu od pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia (zarzut ten ponowiła w skardze do WSA) - podnosiła, że zgromadzony materiał dowodowy nie wskazuje, w jaki sposób ustalony został wpływ działania radonu i produktów jego rozpadu na rozwój choroby, organy administracji nie wyjaśniły powstałych w tym zakresie wątpliwości. W szczególności, za wyjaśnienie takie nie może być uznane znajdujące się w aktach pismo Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia 29 grudnia 2004 r. Zważywszy datę tego opracowania (wcześniejszą od daty wszczęcia postępowania w sprawie choroby zawodowej u Z. T.), nie można uznać, iż informacja ta stanowi adekwatną i wyczerpującą odpowiedź na zarzuty skarżącej. Tym bardziej jeśli zważyć charakter samego pisma, z którego wynika jedynie - na co zwrócił uwagę sam PWIS w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - że zawiera ono wyłącznie informację o tym, iż proces wyliczania stopnia indukcji jest bardzo skomplikowany i uwzględnia wiele różnych czynników. Dodatkowego podkreślenia wymaga fakt, iż opinie lekarskich placówek I i II stopnia orzeczniczego (DWOMP - Oddział w W. oraz s. Instytutu) oparte zostały na wskazaniu stopnia indukcji dokonanym przez Instytut im. N. w Ł., który określił go w przypadku Z. T. na 6 %. Jednakże w aktach administracyjnych brak jest samego wyniku konsultacji przeprowadzonej w tej placówce (z uzasadnienia orzeczenia lekarskiego wydanego przez Instytut w S. wynika jedynie, iż ocena dokonana przez IMP w Ł. miała miejsce w dniu 7 listopada 2005 r.). Taki niepełny materiał dowodowy pozbawia dodatkowo orzeczeń opracowanych przez DWOMP - Oddział w W. i przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. waloru rzetelnych opinii biegłego, ponieważ nie pozwala na weryfikację poprawności przyjętego w nich ustalenia, iż w rozpoznawanym wypadku prawdopodobieństwo indukcji wynosi tylko 6 % (niemożliwość skontrolowania tej okoliczności przyznał sam PWIS). Zaniedbania placówek opracowujących te opinie oraz zaniechanie dodatkowego zweryfikowania tak ogólnikowo sformułowanych orzeczeń przez organy inspekcji sanitarnej stanowią naruszenia wcześniej wymienionych przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jako że wykluczają również sądową kontrolę prawidłowości ustalenia co do istnienia (lub braku) jednej z kluczowych przesłanek normatywnych wskazanych w poz. 16 pkt 6 załącznika do rozporządzenia RM z 2002 r. w sprawie chorób zawodowych. Przy ponownym rozpatrywaniu niniejszej sprawy rzeczą organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej będzie więc prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, poprzedzone zgromadzeniem całego dostępnego materiału dowodowego i jego swobodną oceną. W szczególności, organy zobowiązane będą do uzyskania od uprawnionych jednostek medycznych szczegółowego i poddającego się kontroli sposobu określenia (obliczenia) prawdopodobieństwa indukcji nowotworu płuca zdiagnozowanego u Z T. Wyniki ewentualnych ponownych badań (lub ich kopie), ale przede wszystkim dokument obrazujący sposób ustalenia procentowego prawdopodobieństwa indukcji winny znajdować się w aktach administracyjnych, jako element materiału dowodowego podlegającego ocenie organów, a w dalszej kolejności - ewentualnie, w wypadku ponownego zaskarżenia przyszłej decyzji PWIS - Sądu. Skoro postępowanie sądowe wykazało dopuszczenie się przez organy administracji uchybień, polegających przede wszystkim na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (co pociągnęło za sobą naruszenie kolejnych zasad postępowania) - które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy - przeto, stosownie do dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a., należało orzec, jak w pkt. I sentencji wyroku. Orzeczenie zawarte w pkt. II znajduje natomiast oparcie w art. 152 p.p.s.a.